Met de afzegging van stoere gangster doch brave huisvader A$AP Rocky verloor Lowlands dit jaar wederom een van zijn headliners. Achteraf gezien hadden verschillende acts doorgeschoven kunnen worden ter vervanging, maar geen van allen zal even geschikt zijn gebleken als de uiteindelijke headliner: Jamie xx. De genie achter de knoppen van The xx is inmiddels al jaren een gevierd soloartiest en voelt zich als een vis in het water in de Alpha, waar hij natuurlijk al eerder zwom.
En ja, wederom hebben we hier te maken met één persoon achter een stel knoppen, maar dan wel met iemand die oorspronkelijk bekend werd als bandlid in een van de meest geliefde en invloedrijke groepen in indierockland. Dat maakt verschil, want in plaats van grotendeels andermans beats te droppen op een monotoon tempo en van een lengte waar technoheads heel blij van worden, zoals we bij Job Jobse en Ki/Ki zagen, speelt Jamie een setlist met eigen materiaal die je eerder zou beschrijven als songs dan als tracks.
Daarnaast heeft deze Brit een hekel aan hokjesdenken. Zijn platen heten niet voor niets In Colour en In Waves. Niks te trance, dub of acid dus: alles kan en alles mag, zolang het maar kleurrijk is en zolang het men maar overspoelt met de mooiste gevoelens die een mens kan hebben. Vreugde staat als eerste op die lijst. Een paar millimeter later volgt bij gebrek aan een goed Nederlands woord de Japanse term wabi-sabi, ofwel: het waarderen van vergankelijke schoonheid. Wanneer Jamie bij het ingaan van het laatste half uur van zijn show de boel vertraagt en Loud Places inzet, is wabi-sabi exact wat het publiek voelt. Romy’s stem in je oren, die shuffelende bassen door je lijf. Het is bijna tijd om je boeltje weer in te pakken, maar dat is goed, dat is mooi.
Vreugde komt als bursts van collectief gedeelde dopamine vrij zodra Jamie een van zijn eigen dansvloerkrakers uit zijn mouw schudt, iets wat hij anderhalf uur lang zó natuurlijk blijft doen dat je zou denken dat zijn autonome zenuwstelsel het tegelijkertijd met zijn hartslag en bloeddruk voor hem regelt. De hoeveelheid hits die de revue passeert is gruwelijk, het kleurcontrast tussen die hits bijna misselijkmakend. Garage, filterhouse, jungle, kinderstemmen, vervormde hiphopvocals, samples uit praktisch iedere muzikale uithoek ter wereld en de glibberige zangrap van Young Thug zijn slechts een minimale greep uit al het snoepgoed waar de Brit de Alpha mee vol strooit alsof het een Sinterklaasfeest is.
Door alle camera’s steevast op het publiek te richten, zorgt Jamie ervoor dat het aantal passieve luisteraars beperkt blijft. Vooral tijdens Baddy On The Floor en All You Children, twee uptempo klappers die de rest van de show mooi verankeren, staat de Alpha op zijn kop. De beste dansers die de cameraman kan vinden, worden met allerlei visuele effecten uitgelicht op de schermen. Dit zorgt voor een slimme, eindeloos leuke wisselwerking tussen de uitgelichte personen en de rest van het publiek. Wanneer de een los gaat, gaat de rest ook, wat dan weer leidt tot meer uitbundige moves van de oorspronkelijke party starter.
Wanneer Life, Jamie’s samenwerking met de Zweedse popster Robyn, als bedoeld einde uit de speakers rolt, bereikt de euforie in de Alpha een hoogtepunt. Alle voeten van de vloer, al het verstand op nul en alle uit traditie meegebrachte kamerplanten door de lucht. ‘You’re giving me life. Let’s fuck it up tonight’ tijdens onze laatste avond in Biddinghuizen. In amper anderhalf uur tijd danst Jamie xx ons over de regenboog. Een toepasselijk einde van een kleurrijke Lowlands.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 17 augustus (21.30 uur) in de Alpha.
