Aldous Harding lijkt wel afkomstig van een andere planeet, zo bevreemdend is haar lichaamstaal zaterdag op Best Kept Secret. Haar indiefolkliedjes zijn daarnaast ook van een buitenaardse schoonheid. Stil wordt de tent niet, maar de geïnteresseerde festivalbezoeker leidt ze naar een andere wereld.

Vanaf opener en titelsong van haar laatste album Train On The Island (2026) begint een reis die begint in Hilvarenbeek en eindigt… ja, waar eigenlijk? Onze reisleidster lijkt onbereikbaar voor dit soort praktische vragen, zoals ze gedurende het hele nummer haar ogen angstvallig gesloten houdt. Met haar trage motoriek en strakke mimiek lijkt ze haar menselijkheid zo hard mogelijk te willen ontkennen.

De Nieuw-Zeelandse heeft in haar succesvolle carrière een wereld op zichzelf geschapen. In de composities gedragen door smaakvolle arrangementen zit de spanning onderhuids, maar is die altijd onmiskenbaar aanwezig. Als haar beheerste zang en raadselachtige songteksten nog geen associaties met sprookjes opriepen, dan doet haar afkomst uit het land van Lord Of The Rings dat wel. Uiterlijk heeft ze ook wel iets weg van een bosnimf: met haar bleke huid en grote oren die fier tussen het kort gewiekte kapsel uit priemen.

Naarmate het concert vordert, blijft het lastig contact leggen. Gezeten op een krukje met gitaar op schoot, kanaliseert ze in opperste concentratie haar eigenaardige wezen in zang en spel. Haar ogen draaien hierbij meermaals weg: geïntrigeerd speuren we het oogwit af naar signalen van een buitenaardse mogendheid. Pas wanneer ze een slokje neemt van haar suikervrije Red Bull, worden we weer verzekerd dat we tot dezelfde cafeïnegevoelige diersoort behoren.

Bloedstollend mooi is Treasure van album Designer (2019). Begeleid door slechts een gitaartokkel en wat piano-akkoorden, zingt Harding ons het hartverwarmende liedje toe. Dan krijgen we ook nog de hogere regionen van haar stembereik te horen met Passion Babe en Leathery Wip van Warm Chris (2022). Tijdens de harpsolo van What Am I Gonna Do? gaat ze er nog even bij liggen, met de handen achter het hoofd gevouwen komt ze bij van alle telepathische inspanningen.

Uiteindelijk ontdooit ze iets en krijgen we een glimlach, eentje met beangstigend wijd opengesperde ogen, dat wel. Het blijft moeilijk de vinger te leggen op haar wereldvreemde presentatie: als act voelt het te absurd. Is dit plankenkoorts? Of toch de aard van het beestje, tics mogen er zijn natuurlijk. Hoe het ook zij: het verleent het optreden een bijzondere en tikje unheimische sfeer. En dat komt de eigenzinnige muziek die deze elementen toch al herbergt alleen maar ten goede.

Gezien: Best Kept Secret 2026, zaterdag (16.45 uur).

Fotografie: Anne-Marie van Rijn