Nog geen week geleden kwam The Revenge Of Alice Cooper uit. Het eerste studioalbum van de band Alice Cooper sinds 1973, gevormd rond de man die shockrock wereldwijd op de kaart heeft gezet. In AFAS Live staat de Amerikaan er met de entourage en act zoals we die de laatste decennia van hem kennen. Hij maakt ons toeschouwers van een macaber toneelstuk dat tot in de puntjes geregisseerd is: Welcome To The Show.
Fotografie Daniël de Borger
Met een mes snijdt de frontman door een metershoog doek waar de voorpagina van een krant op afgebeeld staat. De headline: Banned in Holland! – Alice Cooper. Ooit waren dat soort krantenkoppen werkelijkheid, tegenwoordig vormt de theatershow die de 77-jarige opvoert een stukje vermakelijk cabaret. Het begint allemaal nog braaf als hij een kruk omhooghoudt tijdens I’m Eighteen of een jack aantrekt met de stars and stripes terwijl Lost In America klinkt.
‘Told her that I came from Amsterdam City’, klinkt het als Be My Lover aan de beurt is. Een spaarzaam moment van interactie van Cooper, die het plectrumgooien en speels toelachen overlaat aan zijn gitaristen. Die stellen zich op hun beurt met zijn vieren op in formatie om He’s Back (The Man Behind The Mask) van extra cachet te voorzien. Dan gaan de registers langzaam open, als een fotograaf Hey Stoopid hinderlijk onderbreekt door de muzikanten vol in het gezicht te flitsen. Cooper maakt er korte metten mee door de ordeverstoorder een spies door het hart te jagen.
De woede zet door als pop Ethyl even later heen en weer geslingerd wordt. De hoofdpersoon uit Cold Ethyl ligt nog niet koud in de grond of ‘violence on the stage’ uit Go To Hell kracht wordt bijgezet door de afranseling van een meesteres. Poison komt dan bijna zoetsappig over, want hoewel ‘You’re all poison’ stoer door de zaal klinkt, zijn de kelen inmiddels schor gezongen en de handen warm geklapt.
De apotheose moet dan nog komen. Nadat Vincent Price (die bekende stem van Michael Jacksons Thriller) de gitaarsolo van Nita Strauss en Black Widow Jam heeft ingeluid, zingt Cooper – gehuld in dwangbuis – Ballad Of Dwight Fry. De arme stakker wordt dan naar de guillotine geleid, waarbij I Love The Dead dan weer toepasselijk klinkt. Met zijn afgehakte hoofd in haar hand danst Marie Antoinette, gespeeld door wederhelft Sheryl Cooper, vervolgens vrolijk in het rond. Gelukkig leeft de hoofdact nog en knalt School’s Out met Part 2 van Another Brick In The Wall de zaal in, net als de gelijktijdig gelanceerde confettiballonnen.
Bier vliegt door de lucht en tijdens toegift Paranoid bereikt de nostalgie een hoogtepunt. Het eerbetoon aan Ozzy is extra mooi omdat het van een generatiegenoot komt die net zo taboedoorbrekend was. Maar hoe lang Cooper het volhoudt is nog maar de vraag. Hij schijnt te kampen met doofheid en eenzaamheid, en is als overtuigd Christen bang om naar de hel te gaan, gezien de spot die hij er altijd mee heeft gedreven. Dit gegeven geeft Feed My Frankenstein – met de bekende metershoge pop op het podium – een bittere nasmaak. Want zo op het oog straalt Alice Cooper als vanouds.
Gezien: 28 juli, AFAS Live, Amsterdam
