Stippenhoed, broek en T-shirt met stippen, geschminkte gezichten met stippen en opblaasbare dobbelstenen door de zaal. Je zou denken op een Halloween-themafeest te zijn beland op de tweede dag van London Calling. Dat heeft alles te maken met hypeband Angine De Poitrine, die na een bewogen jaar haar debuut in Paradiso beleeft. Verscholen achter gigantische maskers en gehuld in kleding met stippen leidt het mathrockduo een revival van theatrale muziekacts met een onnavolgbaar geluid, waartoe ook Ak’chamel en Clown Core gerekend mogen worden.
En ja, dat heeft zo op het eerste gezicht iets weg van een clownsact. Zeker als Klek en Khn de Poitrine (drums en bas/gitaar resp.) in een zelfverzonnen brabbeltaaltje communiceren en het publiek als een schoolklas instrueren wat te doen met hoofd-schouders-knie-en-teengebaren. Khn wiebelt nog wat aan zijn gigantische neus, vormt een driehoek met zijn handen – een ritueel gebaar dat ook verwijst naar de piramide Ha! Ha! in thuisstad Saguenay – en het gaspedaal wordt met Angor voorzichtig ingetrapt.
De repeterende ritmes werken bezwerend maar duren nooit lang genoeg om erin te blijven hangen. De microtonen uit Khns gitaar klinken als melodisch gepingel terwijl Klek als drumlocomotief fungeert. Dat het muzikale geweld op de vloer ‘pas’ bij de tweede track Yor Zarad ontaardt in een moshpit met crowdsurfers mag een wonder heten. De derde akte wordt ingeleid met het tweetal dat op denkbeeldige motors een wedstrijdje gasgeven houdt. Geen idee wie er wint, maar Mata Zyklek is wél verantwoordelijk voor de eerste circlepit.
Sarniezz wordt dan weer aangekleed met een dialoog vol buitenaardse klanken. Klek legt zijn benen op de drums, pakt een veredelde bidon met drinkslang als Khn een been tussen de halzen van zijn custom-made gitaar steekt en hetzelfde doet. Pogoënd en de gitaarklanken meezingend stuitert Paradiso op en neer tijdens Fabienk om zich op te maken voor een zinderend slot. Dat komt er in de vorm van Sherpa – de enige track die niet van het dit jaar uitgebrachte Vol. II komt. Angine de Poitrine bewijst laag op laag dat de hype rond deze circusact voor muzieksnobs meer dan terecht is.
Foto Paul Hudson (CC)