Och, arm Carré. Wat hebben ze met je gedaan? Het koninklijk theater aan de Amstel staat van top tot teen in de steigers en van de fraaie, classicistische uitstraling is weinig meer te zien. Angus & Julia Stone hebben zich bij aankomst ongetwijfeld even achter de oren gekrabt. Voor het eerst in zeven jaar staan ze weer in ons land, deels onder het mom van een (weinig verheffende) nieuwe plaat.

Fotografie Arend-Jan Hermsen

Cape Forestier is het vijfde album van het vrijzinnige broer-zusduo uit Australië, en ook al is ie minder nietszeggend dan covid-plaat Life Is Strange, zal ook deze niet lang in het collectieve geheugen blijven hangen. Gelukkig is dat vanavond helemaal niet erg: deze tour heeft namelijk de naam Living Room Sessions gekregen en stelt het gehele oeuvre van het tweetal centraal. Van de voornoemde twee platen horen we dan ook slechts vijf liedjes voorbijkomen.

De naam verklapt het al enigszins: het concert is volledig seated, waarbij ook Angus & Julia zelf de volle twee uur blijven zitten. Daar is gezien de muzikale omlijsting helemaal niks mis mee, maar het maakt wel dat de dynamiek door de show heen een uitdaging kan zijn. Een kwestie van de juiste keuzes op de juiste momenten maken dus. Door getweeën voor de (gesloten) gordijnen te openen met het akoestische en sfeervolle Santa Monica Dream, lijkt dat wel goed te zitten.

Gelijk valt op hoe muis- en muisstil het in de zaal is, iets dat vooral te danken is aan de prachtige samenzang van het tweetal in combinatie met de sterke driekoppige band, die na het openingsnummer achter het gordijn tevoorschijn komt. Het stralende middelpunt hier is multi-instrumentalist Ben Edgar, die met een minutenlange imponerende banjosolo het oudje Private Lawns opleukt.

Muzikaal staat het dan ook grotendeels als een huis: wanneer Julia de trompet hanteert om de outro van Yellow Brick Road te spelen, klinkt er lyrisch gejuich en gejoel uit de stoelen, en wanneer Angus even later in de opening van Just A Boy tegelijkertijd zijn gitaar en mondharmonica beroert, gebeurt hetzelfde. Een kinderhand is snel gevuld? Wellicht, maar dit zijn wel twee rasmuzikanten voor wie het maken van muziek naar eigen zeggen als een tweede natuur voelt.

En dat is maar goed ook, want van de praatjes tussendoor moeten ze het niet hebben. Blijkbaar behelst het Living Room Sessions-concept ook dat er regelmatig een babbeltje voorafgaand aan of na afloop van een liedje gehouden wordt, en hoewel Angus met zijn humor af en toe nog best een leuke kwinkslag in petto heeft, zijn die praatjes veelal gezapig.

Hoe het avontuur ze al twintig jaar overal gebracht heeft, hoe klein ze begonnen zijn (no shit, wie niet) en hoe groot het tweetal nu is, en het obligate gebrabbel over hoe de wereld in de fik staat en muziek daarbij ons de kans biedt om er even aan te ontsnappen. Het zal allemaal best, maar een wat persoonlijkere touch was toch echt een beter idee geweest.

Zo krijgen de twee Australiërs met het verhaal over hun biologische vader, die zijn jonge kinderen wijs maakte dat zijn covers van onder andere John Lennon en The Beach Boys vroeger door hemzelf geschreven waren, wél de lachers op hun hand. Het blijkt de inleiding van een verrassende vertolking van Miley Cyrus’ Flowers.

Een andere verrassing zit ‘m midden in The Wedding Song, een niemendalletje op Cape Forestier dat Julia kort stillegt om twee bezoekers vanuit de coulissen op het podium te roepen. En je raadt het al: hij doet haar een aanzoek, zij zegt ‘ja’, en heel Carré veert plots op uit de stoelen. Het is veelzeggend dat dit – overigens aandoenlijke – moment ervoor zorgt dat je weer even bij de les wordt geroepen.

De soms matige songkeuzes (Love Song, Wherever You Are) en het lage tempo (achttien liedjes in twee uur tijd) leiden er namelijk toe dat de aandacht regelmatig een beetje verslapt. Zonde, want bij eerdere passages in ons land lieten Angus & Julia Stone zien dat ze wel degelijk kunnen blijven boeien. De volgende keer toch maar weer een ‘normale’ setting?

Gezien: 11 juni 2024 in Carré, Amsterdam