Wanneer Trijntje Oosterhuis zich tegen het einde van Symphonica In Rosso 2013 door – God zij dank – één liedje heen schreeuwt, weet je ineens weer waarom Anouk zo fantastisch is. Anders dan al die andere zogenaamde ladies of soul in Nederland, is de blondine de enige Hollandse zangeres die haar hart en ziel volledig in haar liedjes stort. De enige zangeres die altijd goudeerlijk en pretentieloos is, zelfs al valt het halve land over haar grote, Haagse smoel. De enige zangeres ook die daadwerkelijk redding vond in muziek. Vanavond zijn dat enorme orkest en kleurenthema dat al haar Symphonica-voorgangers goed konden gebruiken dan ook maar bijzaak. Anouk is gekleed in het zwart, grieperig en ook nog eens ongesteld, maar ontroert en overdondert, emotioneert en bezweert en laat het overgrote deel van het Gelredome als een blok voor haar vallen.
Dat terwijl Symphonica met een vijftal Sad Singalong Songs dit jaar eerder In Nero dan In Rosso klinkt en daarom een klein beetje onwennig van start gaat. Anouk die stilletjes vanachter de microfoon droevige luisterliedjes zingt, terwijl een orkest de melancholie-knop all the way up draait. Anouk die tijdens de eerste twee nummers geen woord zegt. Hoewel ze prachtig zingt, zoals gedurende de hele avond met geopend hart, is dit haar ding niet. Pas bij Birds, in orkestrale versie minstens tien keer mooier dan het origineel, lijkt Anouk op haar gemak. Maar dan is de kop er al af, zoals ze zelf na afloop van het nummer ook opgelucht verzucht.
Haar band voegt zich bij het orkest en vanaf dat moment zien we een oude, vertrouwde Anouk op het podium, die anno 2013, zelfs al (ik citeer) ‘doet ze dit te weinig,’ nog steeds een fenomenale performer is waar het plezier, het gevoel en de intensiteit (de kleur rood!) vanaf spat. Startschot is het funky Down & Dirty, waarbij de Haagse verheerlijkt over het podium schuifelt. Modern World is inmiddels vast onderdeel van haar set en wordt met hulp van achtergrondzangers en het orkest opgeblazen tot een vroeg hoogtepunt van de show, waarbij ook het typische Symphonica in Rosso-publiek (keurige burgers en gezinnetjes) eindelijk loskomt. Na afloop horen we haar weer tegen zichzelf lullen, zoals we van haar gewend zijn. ‘Jaaaa, dat was lekker’ en ‘Ja! Dat was tof!’ Waarna ze met een van haar vele heerlijk openhartige praatjes weer mensen aan haar bindt én van zich vervreemd.
‘Er was mij verteld dat jullie in het rood zouden zijn, nou, ik ben teleurgesteld’, zegt ze bijvoorbeeld. Om aan te tonen dat zijzelf ondanks haar zwarte outfit wel haar best heeft gedaan, toont ze ons haar knalrode beha. ‘Lekker hè? En ze blijven maar groeien! Gewoon kinderen baren, dan heb je die dure operaties niet nodig’. Haar stemproblemen, de reden voor de afzegging van de show van woensdag, komen ook ter sprake. Anouk zit flink onder de pillen en voelt zich happy. ‘Dat moet ik vaker doen’. Morgen schrijven sensatiebeluste media dat de zangeres heeft geroepen dat ze een beurt nodig heeft. En dat ze niet kaal is daar beneden. Blijkbaar dé momenten van vanavond.
Het blijft toch moeilijk voor de doorsnee Nederlander om te gaan met Anouks typisch Haagse openhartigheid. Voor mensen als uw verslaggever (zelf een Hagenees), maar ook zeker duizenden mensen elders uit het land, is deze ouderwetse eerlijkheid echter puur genieten. Anouk zegt wat ze wil, neemt weinig serieus en ziet overal humor, geeft geen fuck om hoe men het interpreteert en blijft op die manier trouw aan haar roots.
Terug naar de muziek. Nadat haar bovengemiddeld goede backing singers ieder een eigen liedje mogen zingen (stuk voor stuk fijne covers die door het publiek helaas als plaspauze worden onthaald), haalt Anouk backstage haar beste, meest bekende songs van stal en breekt er een continuerende periode van kippenvel aan. De overweldigend sterke uithalen in Three Days In A Row, een massaal meegezongen Michel en het werkelijk adembenemende, met vleugjes orkest verrijkte Lost behoren tot de mooiste momenten van zowel de carrière van Anouk als de geschiedenis van Symphonica in Rosso. Dat de concertenreeks zo commercieel van aard is, voel je niet in de sfeer. Dat besef je je pas wanneer je doorhebt dat deze prachtshow hoog waarschijnlijk is vastgelegd en in de nabije toekomst dus herbeleefd kan worden. Lang leve de commercie, lang leve de technologie!
De show eindigt met een duel tussen Anouks gitarist en het orkest, wat gaandeweg de intro blijkt te zijn voor het grootse slotnummer Nobody’s Wife. Geen toegift, maar die was ook niet nodig. Ruim tweeëneenhalf uur en vijfentwintig nummers lang, herbevestigt Anouk vanavond haar status als enige typische Nederlandse zangeres van wereldklasse. Het enige moment waarop Symphonica in Rosso dit jaar naar het niveau van een Marco Borsato of Nick & Simon-liedje duikelt, is wanneer de Haagse het podium verlaat en de fakkel overdraagt aan Trijntje Oosterhuis. Laten we hopen dat dat nooit permanent gaat gebeuren. En laten we Anouk voor de rest van haar carrière huldigen als muzikante en zangeres en niet als het ‘gekke wijf’ dat tot nu toe in de schijnwerpers is gezet.
Fotografie: Bert Treep
Gezien: 18 oktober 2013, Gelredome, Arnhem
