Anouk is veel dingen, maar saai was ze nooit. Muzikaal slalomt ze al sinds het begin van haar carrière een veelzijdige piste af. Rock of soul, Eurovisie of Lowlands, club of dome: de blondine draait er de hand niet voor om. Ook privé houdt ze de gemoederen nog steeds flink bezig. Zo gaf ze voorstanders van Zwarte Piet vorig jaar hard van roe en ontving ze onlangs – aldus de roddelpers – onbevlekt haar vijfde kind. In een uitverkochte Ziggo Dome tongzoent (Paradiso, 2009) Anouk vanavond niemand en is er van haar rode bh’s (Pinkpop, 1998 en Gelredome, 2013) niets te zien. De zangeres doet weinig extra’s en is mede daarom, voor het eerst, een beetje saai.
In tegenstelling tot haar vorige reeks grote (Symphonica In Rosso-)shows laat Anouk zich tegenwoordig niet meer begeleiden door een orkest of omvangrijke liveband. Ook het (zwarte) koortje is weg, vervangen door één (blanke) achtergrondzangeres. Zelfs het decor is nuchter, met als eenzaam visueel hoogstandje een lange videobalk vlak boven het podium, waarop Anouk bijna non-stop in zwart-wit beeld te zien is. Ingetogener dan vanavond zagen we de Haagse nooit eerder. Zelfs de voorheen altijd aanwezige, nooit vlekkeloos verlopende (en daarom vaak hilarische) praatjes met het publiek ontbreken. De show staat volledig in het teken van Anouk in de rol van zangeres. Op papier werkt dat, in de praktijk laat het veel te wensen over. Al bij de zachtaardige, met louter pianobegeleiding gebrachte opener I Won’t Play That Game gaat het mis. Op bepaalde plaatsen in de Ziggo Dome hoor je werkelijk niets. De muziek komt amper boven het gekakel in het kippenhok uit.
Voor de verandering kunnen we dit probleem echter niet volledig toeschrijven aan een asociaal publiek. Anouk en band trachten met spel en setting een intiem sfeertje af te dwingen dat er vanavond simpelweg niet inzit. Daarnaast rekenen ze teveel op in het verleden geboekte successen, in plaats van – zoals Anouk voorheen altijd deed – een echte connectie, de welbekende ‘klik’, te willen vinden met het huidige publiek. De setlist wordt gedomineerd door ballads, het merendeel hits die zo trouw aan de studioversie mogelijk worden gebracht. De zaal zingt massaal mee met Lost, One Word en Michel, maar iets minder populaire liedjes als Birds en I Don’t Wanna Hurt zijn ongeveer even memorabel als de weinige energie die in de uitvoering wordt gestopt. De magie, het vuur, de spark die we inmiddels van een Anouk-concert zijn gaan verwachten, is vanavond ver te zoeken.
Echt slecht wordt het concert nooit. Verre van zelfs; daar is de klasse van de artiest simpelweg te groot voor. Vocaal is Anouk bij vlagen subliem; geen andere Nederlandse zangeres klinkt zoals zij of beschikt over eenzelfde kracht en veelzijdigheid. In het lang uitgerekte slot van Looking For Love wisselt ze hoge smeekbedes en rauw geschreeuw om liefde met elkaar af. Het nieuwe liedje is een opvallend hoogtepunt waarin ook haar band, met een Chic-gitaarriffje en een onweerstaanbaar baslijntje, het niveau een tandje opschroeft. Ook valt op dat Anouk zichzelf in ieder geval wel goed vermaakt. Ze danst in zichzelf gekeerd, straalt geluk uit en lacht veel. Vaak om, maar nooit met het publiek. Dat is zonde, maar geen onoplosbaar probleem. Grote kans dat Anouk zich tijdens haar tweede show van deze week, ook in een uitverkochte Ziggo Dome, wél volledig geeft.
Door Randy Timmers / Fotografie: Bianca Berger
Gezien: 26 februari 2015, Ziggo Dome, Amsterdam
Anouk (nog) een keer zien? Ze is dit jaar op menig popfestival te zien. Klik hier voor een overzicht van alle data
