Popmuziek is altijd een weerspiegeling van cultureel maatschappelijke veranderingen geweest. Zoals er nog niet zo lang geleden amper plek was in de samenleving voor mensen met andere voorkeuren dan wat doorsnee was, zo waren muzikale buitenbeentjes ook alleen maar op hun plek op festivals die bekendstaan als ruimdenkend. Natuurlijk: de laatste bigot is nog lang niet uitgeroeid, maar men is een eind gekomen. De opmars van Arca is hier een mooi voorbeeld van.

Vijf jaar geleden trof je deze Venezolaanse transvrouw en grensverlegger van de EDM en hyperpop louter op experimentele festivals als Rewire. Maar anno 2025 halen grote jongens als Lowlands haar niet alleen in huis; ze zetten haar ook nog eens in een van de grootste kamers tijdens een van de mooiste momenten van de dag: de Bravo bij zonsondergang.

Maar zoals dat wel eens gaat wanneer iemand van Booking je een mooie kamer toewijst: soms zijn de foto’s beter dan de werkelijkheid. Arca’s show zit gesandwicht tussen de laatste optredens in de Alpha en zodoende staat de zangeres klokslag half tien voor een groep die ook in de Lima had gepast. Uit die groep lopen geleidelijk aan ook nog eens steeds meer mensen weg. Dat is sneu, maar dan voornamelijk voor de weglopers. Die missen namelijk een bizar optreden van een van de meest unieke popartiesten van de laatste tien jaar.

Arca’s grootste fans heten onder andere FKA Twigs, Rosalía en Addison Rae en op Lowlands is te zien hoe zij zich door de Venezolaanse lieten inspireren. Arca’s shows zijn net als haar platen een doordacht, freaky en adembenemend schouwspel. Op het podium in de Bravo staat vanavond een kleine vierkante stage, omringd door niet al te stabiel ogende stellages, met felle lampen op de vloer en bungelend aan armen in iedere hoek van het bouwwerk. In het midden van dit metalen tafereel hangt een zwarte hoepel aan een elastisch koord. Wie van bepaalde vormen van BDSM houdt, komt bij Arca aan z’n trekken.

Volledig gekleed in zwart leer komt de zangeres uiteindelijk op en met de krachtige passen van een topmodel strut ze van links naar rechts en terug over het podium. Ze jut het publiek op met felle Spaanse uitspattingen, maar flirt tussendoor al evenveel met de cameraman, die haar ondanks haar verleidelijke bewegingen in horrorachtig glitchend zwart-wit in beeld brengt.

Ondertussen vult Arca de Bravo met de druk bonkende reggaetonbeats vol hyper vocalen en industriële herrie van Rakata en Puta, zwaait daarbij met haar lange, zwarte haren en schudt haar billen tot het publiek begint te joelen. Terwijl ze dit doet, flitsen de zaallichten zo hevig dat een vrouw die vlakbij het podium staat er van moet spugen. Tot dusver het toegankelijke stuk van de show.

Al schommelend in en bouncend op haar zwarte hoepel, of sensueel in slow-motion dansend terwijl rookmachines alleen haar slanke silhouet benadrukken, gaat Arca vervolgens over op een aantal ballads; stuk voor stuk tracks vol traag knisperende elektronica en ruimtelijke ambient, waar ze overheen zingt met soms wel tien verschillende stemklanken, afkomstig uit een apparaatje dat ze constant met zich meedraagt.

Een song als Time klinkt prachtig, maar ook beangstigend. Nog enger wordt het wanneer Arca dezelfde techniek gebruikt in mid-tempo nummers, zoals het schizofrene Riquiqui. Telkens wanneer ze haar mond opent lijken er demonen naar buiten te vliegen. Je moet soms een sterke maag hebben om volledig te verdragen wat Arca doet, maar juist dat maakt haar zo bijzonder.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: Lowlands 2025, 15 augustus (21.20 uur) in de Bravo.