Er zit een jongen op de trap naast Paradiso sip voor zich uit te kijken. Ongetwijfeld te laat voor een kaartje, net zoals het groepje mensen dat zich al dan niet met bordjes voor de deur van de zaal heeft geposteerd. De Arctic Monkeys hebben met Humbug dan misschien een aantal fans van zich afgeschud; vergeten zijn ze nog altijd niet. Stilstand of achteruitgang kun je de band niet verwijten. Het nieuwe album Suck It And See is een stap terug: eenvoud, liedjes en ballads. Passend bij de manier waarop Alex Turner normaliter op het podium staat. Vanavond blijkt dat de verschillende platen perfect in elkaar passen live. De Arctic Monkeys breken Paradiso af. Brick by brick.
Daar begint het dit jaar allemaal mee. Een wat simpel nummer, gezongen door drummer Matt Helders, die net zo makkelijk zingt als dat hij even later met twee drumstokjes per hand het drumstel aan gort slaat. Live is het inmiddels een van de vele publieksfavorieten, net zoals Don’t Sit Down Cause I Moved Your Chair en verrassend genoeg ook Black Treacle. De nieuwe liedjes zijn dan wat trager, maar een smet op de set zijn ze zeker niet. Opener Library Pictures is zelfs een van de hoogtepunten van de avond.
Het is dan ook een slimme zet om juist met het nummer dat het dichtst bij de eerste twee platen zit als eerste te spelen om vervolgens meteen door te knallen met Brianstorm, This House Is A Circus en Still Take You Home. Hoogtepunten stapelen zich op in een tempo waar kogels die een machinegeweer verlaten nog een puntje aan kunnen zuigen. Het blokje The View From The Afternoon / I Bet You Look Good On The Dancefloor zorgt voor een uitzinnigheid die de oude kerk dit jaar niet eerder zag en Humbug-favoriet Crying Lightning wordt tot ver achterin de zaal meegeschreeuwd. Opvallend genoeg staat My Propellor van dezelfde plaat niet op de setlist, terwijl het nummer nota bene wel als single uitgebracht is.
Maar het is zeuren om meer, op een show waar eigenlijk niets over te zeuren valt. Zo hadden alle niet gespeelde nummers van de eerste twee platen ook best voorbij mogen komen (drie of vier liedjes extra had echt wel gekund overigens). Maar de band speelt vanavond een van de beste shows – zo niet de beste – op Nederlandse bodem. Turner staat tijdens The Hellcat Spangled Shalalala, het eerste nummer van de toegift, zelfs breeduit te lachen. Hij is sowieso in een goed humeur. De normaal zo schuchtere Brit flirt met het balkon, maakt grapjes en is buitengewoon spraakzaam. Hij kan duizend keer zeggen dat hij niet de stem van zijn generatie is, maar wij weten wel beter.
Door Harm Groustra / Fotografie: Luuk Denekamp
Gezien: 23 juni 2011, Paradiso, Amsterdam
