‘Hope I die, before I get old’, zong The Who in My Generation, het lijflied van de beatgeneratie. Hoe anders pakte het uit! De helden uit de sixties leefden nog lang en gelukkig. Bob Dylan, Paul McCartney, The Rolling Stones, Brian Wilson en ook The Who, ze zijn dik in de zeventig en spelen allemaal nog. Alleen, hoe lang komen ze er nog mee weg?

De helden van toen hoeven maar te kikken en hun fans van toen komen opdraven. Paul McCartney brengt voor de opening van het Europese deel van de One On One Tour, die hem over twee weken ook naar Pinkpop voert, maar liefst 27.359 mensen op de been.

Natuurlijk is de Esprit Arena in Düsseldorf flink gevuld met grijs en kaal, maar anders dan bij die andere zeventigers zijn er toch ook behoorlijk wat jongeren. Logisch, want meer dan zijn generatiegenoten is hij voeling blijven houden met het hier en nu in de popmuziek. Zo schreef hij 54 jaar nadat hij met The Beatles voor het eerst de hitparade besteeg met Love Me Do mee aan Kanye West’s All Day en Rihanna’s Four Five Seconds.

Op zijn 73ste staat Paul McCartney nog altijd in grote hallen en op festivals met een set die afsluit met de geheide succesnummers Band On The Run, Let It Be, Live And Let Die, Hey Jude en Yesterday. Voor de rest is het programma vanavond echter zo avontuurlijk als je maar kunt wensen. Overtuigende nieuwe nummers (Queeny Eye, New, My Valentine), obscure album tracks (You Won’t See Me, Letting Go en de electrotrack Temporary Secretary). De Wings-generatie mag zich verkneukelen in Let Me Roll It, 1985 en Hi Hi Hi, terwijl de Beatlesfans worden bediend met Love Me Do, A Hard Day’s Night, Can’t Buy Me Love, We Can Work It Out en de slotmedley van Abbey Road.

In de avontuurlijke setlist is zelfs plaats voor het allereerste liedje dat The Beatles ooit schreven, In Spite of All The Danger. Het blijkt zelfs een prima meezinger. Maar Paul McCartney op avontuur gokt ook wel eens mis. Zijn falset mag dan nog altijd imponeren, het mid-hoog is bij hem inmiddels behoorlijk weggesleten. In Here There And Everywhere en Blackbird klinkt hij dun en krakerig. En als je hem regelmatig ziet spieken op de autocue, besef je dat de tijd wel degelijk ook op hem vat heeft.

Juist als dergelijke mijmeringen dreigen op te komen, slaat hij keihard terug met een rockende uitvoering van Four Five Seconds, dé verrassing van de avond. Daarna maakt hij het genadeloos af met een oersterk greatest hits blok, waarin McCartney – subtiel vocaal gedubbeld door drummer Abe Laborial – straalt als vanouds. Bij elkaar een lekker stevige set die het op Pinkpop en Werchter ongetwijfeld ook prima zal doen.

Gezien: 28 mei 2016, Esprit Arena, Düsseldorf

Setlist

A Hard Day’s Night
Save Us
Can’t Buy Me Love
Letting Go
Temporary Secretary
Let Me Roll It
I’ve Got A Feeling
My Valentine
1985
Here There And Everywhere
Maybe I’m Amazed
We Can Work It Out
In Spite Of All The Danger
You Won’t See Me
Love Me Do
And I Love Her
Blackbird
Here Today
Queenie Eye
New
Fool On The Hill
Lady Madonna
Four Five Seconds
Eleanor Rigby
Being For The Benefit Of Mr. Kite
Something
Obladi Oblada
Band On The Run
Back In The USSR
Let It Be
Live And Let Die
Hey Jude
—–
Yesterday
Hi Hi Hi
Birthday
Golden Slumbers
Carry That Weight
The End