concert

De balans is zoek bij The Wombats

Van ‘let’s dance to Joy Division’ naar ‘listening to Drake in your best friend’s swimming pool’. In de kleine elf jaar die verstreken zijn sinds The Wombats hun doorbraaksingle uitbrachten, is er een boel veranderd aan de band. Waar de heren in 2007 nog met een knipoog bezongen hoe ze de dansvloer betraden onder de tonen van Ian Curtis en consorten ‘to celebrate the irony’, klinkt frontman Matthew ‘Murph’ Murphy maar weinig enthousiast als hij die Drake-anekdote tevoorschijn haalt op nieuwe single Turn. Toch kun je gezien de grote hoeveelheid ongein die de band vanavond uithaalt tijdens het al maanden uitverkochte concert in de Ronda van TivoliVredenburg er aan twijfelen hoeveel de heren echt veranderd zijn. Neemt de band nog steeds alles niet te serieus, of zijn ze van brutale jochies veranderd in enigszins verveelde rocksterren?

Hoe serieus de heren van The Wombats willen dat we hun muziek nemen anno 2018 is dus niet helemaal duidelijk. Op het nieuwe album Beautiful People Will Ruin Your Life zingt Murph nog steeds over zaken als zwarte flamingo’s, ondergedompeld worden in honing, of met een citroen aan komen zetten bij een messengevecht, maar de knipoog is uit de muzikale omlijsting vrijwel verdwenen. Weg zijn de schurende gitaren en meeschreeuwrefreintjes, de band zet de lijn die ze al stilletjes volgt vanaf album nummer twee This Modern Glitch radicaal door en laat op Beautiful People… vooral veel zoutloze (synth)pop horen. Af en toe komt er nog wel eens een leuk riffje voorbij, zoals in plaat- en setopener Cheetah Tongue, maar in vergelijking met de hoogtijdagen van de band valt er maar weinig te genieten.

Des te verrassender is het dus dat juist de nieuwe(re) nummers in het begin van de set inslaan als een bom. Cheetah Tongue en galmdraak Give Me A Try van album nummer drie Glitterbug worden onthaald als moderne klassiekers. Blijkbaar is er dus een hele groep aan Wombats-superfans bij wie deze nummers de juiste snaar raken, want het ligt er in ieder geval niet aan dat ze geïnspireerd gebracht worden. Tuurlijk, Murph en consorten spelen naar behoren en hebben er ongetwijfeld ook wel zin in, maar we hebben The Wombats echt wel eens vlammender zien spelen. Oudjes Kill The Director en Techno Fan krijgen wel vertolkingen mee met wat meer pit, maar dat staat nog niet echt in verhouding met hoe uitzinnig de zaal er op reageert.

De podiumaankleding en –uitstraling sluit wel goed aan bij hoe de nummers op Beautiful People… klinken: vrij saai en voorspelbaar. Als er gerockt wordt is de belichting miniem, als er stadionwaardige synthpop uit de speakers galmt steekt er een arsenaal aan hoofdpijnopwekkende knipperlichten de kop op. De band wordt ondersteund door een gigantisch wit scherm waar continu een cartoonesk gezicht van een, u raadt het nooit, wombat op te zien is. Hier komt de vraag hoe serieus dit nou allemaal is weer naar boven. Is dit continu van vorm veranderende gezichtje een ironische knipoog naar bandmascottes, of denkt de band echt dat er mensen zijn die blij worden van geluidsgolven die langzaam in een vrolijk kijkende wombat transformeren? Als die wombat tijdens het lekker swingende Emoticons de gedaante aanneemt van allerlei emoji’s, weten we echt niet meer wat nou ironisch bedoeld is en wat niet. Doet de band hier een serieuze poging tot het aanspreken van de Snapchat-generatie, of steken ze er juist de draak mee?

Dikwijls weet de band gelukkig wel onze aandacht gelukkig weer naar de muziek te brengen. Zo doet de liveversie van het nieuwe White Eyes maar weinig onder voor het fellere oudere werk en ontpopt ook Pink Lemonade zich tot een fijne meezinger. Als Murph dat nummer inleidt door te verkondigen dat hij een citroen is, begint toch duidelijk te worden dat de knipoog nog steeds aanwezig is. Als het daaropvolgende Moving To New York wordt vergezeld door een liftmuziek-intro en een gierend hardrock-outro slaat de balans helemaal door. Als Murph halverwege het nummer per ongeluk even overschakelt naar Let’s Dance To Joy Division lijkt het hek helemaal van de dam.

Helaas zorgt de terugkeer van de knipoog er niet voor dat het concert nu in een echt geslaagd feestje verandert, omdat de heren de balans nogal kwijt lijken te zijn. Nieuweling Lethal Combination krijgt weer een intens statige uitvoering mee, waarna Murph lacherig het concept van een toegift uitlegt. Afsluiter van de reguliere set Let’s Dance To Joy Division blijft natuurlijk een heerlijk feestnummer, maar als er in de climax twee dansende mensen in wombatpakken het podium op komen, schuurt het geheel weer gevaarlijk dicht tegen de zelf-parodie aan. Fijne uitvoeringen van Tokyo (Vampires & Wolves) en Greek Tragedy in de toegift weten dan ook niet te verhullen dat de band het spoor een beetje bijster lijkt te zijn. The Wombats kunnn op zich best door als zowel comedy-rockband als stadionpopband, maar het zou toch fijn zijn als de heren daarin een keuze maken.

Fotografie: Irwan Notosoetarso

Gezien: 5 april 2018, TivoliVredenburg, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: De balans is zoek bij The Wombats (concert) | OOR