concert

Balthazar geeft zijn jaar glans in TivoliVredenburg

2019 leek op voorhand hét kroonjaar van Balthazar te worden. De Belgische band keerde terug van een pauze van een paar jaar. Weliswaar zonder violiste en zangeres Patricia Vanneste, maar mét Fever. In het kader van dat album stond de band dit voorjaar in AFAS Live voor zijn grootste Nederlandse clubshow tot nu toe. Echter, Fever werd goed ontvangen, maar beklijfde niet dusdanig dat hij ook in veel jaarlijstjes belandde en de AFAS verkocht bij lange na niet uit. En dan was er nog die show op Down The Rabbit Hole, die zoals we van de Belgen gewend zijn uitstekend was, maar na drie nummers letterlijk in het water viel, met een ingeperkt publiek tot gevolg. Aan de heren dus de taak om met hun optreden in een (wel uitverkochte) Ronda van TivoliVredenburg – tevens hun laatste show van 2019 – het jaar toch in stijl af te sluiten. Dat lukt gelukkig. 

De podiumaankleding oogt vertrouwd: statig, maar tot in de puntjes uitgedacht. Achter de band staan twee bogen, die als de nummers hun kookpunt bereiken opeens oplichten. Verder staan drummer Michiel Balcaen en toetsenist/blazer/strijker Tijs Delbeke – de vervanger van Vanneste – ieder op een verhoging en staan frontmannen Maarten Devoldere en Jinte Deprez samen met bassist Simon Casier op de rand van het podium, dichtbij het publiek. Vooral de verlichting in de bogen wordt goed benut vanavond, want er bereiken nogal wat nummers een kookpunt vanavond. Dat het openende één-tweetje van Do Not Claim Them Anymore en The Boatman piept, schuurt en kraakt zijn we wel gewend, maar ook de veelal vrij ingetogen nummers van Fever knallen bij momenten hard uit de speakers. 

En daar staan er nogal wat van op de setlist. Tien van de zestien nummers die vanavond voorbijkomen zijn van de nieuwe plaat, de drie voorgangers moeten het doen met ieder twee nummers. Dat is een beetje een karige oogst, maar de nieuwe nummers zijn – zeker in deze liveversies – sterk genoeg, zodat je de afwezigheid van een handvol oude krakers nooit te erg voelt. Helemaal dus omdat ze bijna allemaal wat extra’s meekrijgen. Het swingende Wrong Vibration heeft nu een akoestisch intro, waardoor de uitbundige start van het nummer er nog net wat lekkerder in knalt. Het trompet-outro van het sluimerende Grapefruit staat ook gewoon op de plaat, maar waar het daar een beetje blikkerig klinkt, groovet het live als een malle. Zo bewijst Delbeke zich, net als met zijn fijne vioolpartijen, als een meer dan waardige vervanger voor Vanneste. Al worden haar achtergrondvocalen gemist. 

Een blok van vijf nieuwe nummers vroeg in de set wordt afgesloten met Phone Number, door Delvodere aangekondigd als de eerste van twee rustige nummers die de band zal spelen, “dus kunnen jullie even stil zijn, Nederland?” Een moedige, terechte poging die helaas niet helemaal succesvol is. Grote delen van de zaal vinden het nummer een uitstekende aangelegenheid om de week nog even door te spreken, al richt de climax, waarin de band even op het gaspedaal trapt, ieders aandacht wel weer op het podium. De daaropvolgende uitvoering van The Oldest Of Sisters, de opener van prijsplaat Rats uit 2012, heeft gelukkig hetzelfde effect. 

Dat is het startschot van de tweede helft van de set, waarbij de band zijn zicht weer even op het verleden zet. Met uitstekende resultaten. Magnum opus Blood Like Wine zorgt natuurlijk weer voor metersdik kippenvel, zeker wanneer de band plagerig de meezingclimax – “Raaaaaaaaaise your glaaaaaass…” – steeds een beetje uitrekt, om uiteindelijk het nummer af te blazen als de helft van de zaal nog lustig aan het meeblèren is. Maar ook Then What en Bunker blijken inmiddels een zekere klassiekerstatus te hebben bereikt. Datzelfde geldt overigens ook voor de titeltrack van Fever, die in een heerlijk uitgesponnen versie de reguliere set af mag sluiten en daarmee op de grootste publieksreactie van de avond mag rekenen. 

Op dat punt hebben we bijna driekwart van de nieuwe plaat al gehoord, dus een toegift die uitsluitend bestaat uit nieuwe nummers is op papier niet de ideale afsluiting, zeker als Fifteen Floors, The Sinking Ship en I Looked For You, om er maar een paar te noemen, schitteren door afwezigheid. Maar ach, als You’re So Real – inclusief een intro waarin Balcaen zijn drumstel verruilt voor een saxofoon – zo mooi en ingetogen is, Delvodere tijdens de climax van Changes als volleerd publieksmenner de zaal induikt en van Entertainment meer energie afspat dan van de vorige vijftien nummers bij elkaar, ben je ook een kniesoor als je daar om zeurt. Op naar 2020!

Gezien: 12 december 2019 in TivoliVredenburg, Utrecht

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Pearl Jam kondigt nieuw album 'Gigaton' aan
nieuws

Pearl Jam kondigt nieuw album ‘Gigaton’ aan

Pearl Jam heeft een nieuw album aangekondigd: Gigaton. De (heel) langverwachte opvolger van Lightning Bolt (2013) komt 27 maart uit, ...
Kurt Vile komt solo naar Muziekgieterij en Tivolivredenburg
nieuws

Kurt Vile komt solo naar Muziekgieterij en Tivolivredenburg

Kurt Vile zal tijdens zijn Europese tour stops maken in Maastricht en Utrecht. Op 7 juni staat Vile in de ...
Eminem brengt vanuit het niets nieuw album uit
nieuws

Eminem brengt vanuit het niets nieuw album uit

Geen aankondiging, geen teasers vooraf: Eminem heeft Music To Be Murdered By vanuit het niets uitgebracht. Het is de opvolger van Kamikaze ...

Recensie: Balthazar geeft zijn jaar glans in TivoliVredenburg (concert) | OOR