Wat heeft ‘ie mooie lokken en wat kan ‘ie mooi dansen. Het complete publiek lijkt vanaf seconde één smoorverliefd op Barry Can’t Swim. De Schot pakt flink uit met een liveset inclusief begeleidingsband, waarmee de elektronische drums plaats moeten maken voor een drumstel. De kloof tussen dj’s en bandjes lijkt gedicht, maar is dat nou echt zo nodig?

Fotografie Anne-Marie van Rijn

De opstelling waarin Barry Can’t Swim voor de dag komt had niet misstaan op het hoofdpodium. De Schot, bekend om zijn feel good-house met wereldse invloeden, is bijna opgesloten tussen drie synthesizers en een launchpad (zo’n ding waar Fred Again.. ook op pingelt). Achter hem een dame met een vergelijkbare setup en een drummer.

Geheel tegen de verwachtingen in mondt de eerste climax uit in een acid-feestje, About To Begin. De menigte lijkt een beetje verrast, maar dat mag de pret niet drukken. Achter de hoofdrolspeler draaien kleurrijke en trippende visuals het publiek dol. Voor zover nog duidelijk is wat links en rechts is, maken even kleurrijke chronisch-flitsende lichbalken het laatste stukje oriëntatie onklaar. Het plezier spat van de gezichten in de Two, de danspasjes worden met de minuut uitbundiger tot na een kwartiertje een volledige staat van overgave is bereikt.

Waar het publiek helemaal los is, tuurt Barry in diepe concentratie naar zijn synths. Het zorgt ervoor dat het aanzicht soms een beetje statisch is en de muziek wat stokt. We zitten immers niet naar een doorlopende dj-set te kijken, hier en daar hebben nummers een begin en een eind. Voor de drummer is – buiten aanhoudende hats, snares en kickdrums – ook ruimte ingebouwd voor indrukwekkende drumbreaks, waarmee hij zich een echte verrijking bewijst.

Die drumbreaks en ingewikkelde stukjes muziekgymnastiek leveren wel de enige staar-intermezzo’s van de avond op en boteren net iets minder met het publiek. Anderzijds geeft het de avond wel kleur. De adempauzes lijken samen te vallen met de tracks van Barry’s aankomende album Loner, dat iets minder die jazzy en wereldse invloeden lijkt te ademen. De sterren van de avond zijn toch bewezen tracks als Kimbara, een fraaie trancy uitvoering van How It Feels en – de speelse uitzondering van het aankomende album – Kimpton.

Zitten we wel te wachten op zo’n hybride dj-band? Jong en oud antwoorden in Hilvarenbeek volmondig met ja. Tóch voelt het soms als vlees noch vis. Een sterk georkestreerde gimmick waarmee het te verantwoorden is een artiest als Barry Can’t Swim op festivals als Best Kept Secret te boeken. Mierenneuken kun je het ook noemen, want Barry Can’t Swim toont zich in een sprookjeshuwelijk met het publiek een van de absolute hoogtepunten van het weekend.

Gezien: Best Kept Secret 2025, 12 juni (21.15 uur) in de Two.