concert
Indie

Bazart intens en hypnotiserend in Paradiso Noord

Een Belgische indiegroep die Nederlandstalige nummers maakt met kleinkunstinvloeden klinkt misschien niet direct als een recept voor succes, maar toch is Bazart al aan een aardige zegetocht bezig. Niet alleen in hun thuisland, waar de heren komend voorjaar al twee keer in de enorme Lotto Arena mogen staan, maar ook in Nederland. Pinkpop en Lowlands werden al platgespeeld, nu staat de band aan het begin van een clubtour langs onze zalen, die wordt afgetrapt met een intieme show in Paradiso Noord. Hoewel de band op het net verschenen debuutalbum Echo een beetje veilig klinkt in vergelijking met de eerdere EP’s, is daar op het podium nog geenszins sprake van, zo merkt een tot de nok gevulde zaal vanavond.

Naast het feit dat Bazart vol passie op het podium staat, wordt de show extra intens doordat het geluid enorm hard staat. Zeker tijdens de eerste nummers voel je de bassen door je kleding trillen. Als de band dan de meeste nummers in de climax ook nog net een tandje harder dan op plaat speelt, waan je je eerder bij een concert van een snoeiharde postrockband dan bij deze normaliter best gedragen indieband. Het publiek is aan het begin van het concert duidelijk nog wat overweldigd, maar vanaf Zienderogen zit de sfeer er goed in. Het nummer bouwt zorgvuldig op naar een emotionele climax, waarin de herhaalde tekstregel ‘voor het weer te laat is, zoek ik mij een kandidaat, die gewoon antwoordt op de vaag, waarom het einde veel te traag is’ door een groot aantal fanatiekelingen in de zaal volop wordt meegezongen.

Veel nummers volgen overigens een soortgelijk patroon. Bij een mindere band kan dat saai en repetitief zijn, bij Bazart werkt het uitermate hypnotiserend. Vooral omdat ieder nummer strak in elkaar zit en vol overtuiging wordt uitgevoerd. Er zit ook precies genoeg variatie in de set. Zo speelt de band Lux, een dansnummer bij uitstek, precies voor Kloon, het rustigste nummer van de avond. Daardoor weet de hele zaal zijn aandacht vast te houden bij dat nummer. Terryn is onder de indruk: ‘Zo stil is het nog nooit geweest als we dat nummer speelden.’ Hij en de rest van de band zijn sowieso duidelijk in zijn nopjes. Als hij na drie kwartier het laatste nummer al aankondigt, kijkt hij alsof hij zelf ook wel snapt dat niemand dat gelooft.

De band heeft monsterhit Goud namelijk nog niet gespeeld en dat zullen ze weten ook. Als de heren even het podium verlaten voor de toegift begint de hele zaal het refrein, ‘liever snel naar de hel, dan traag naar de héééémel’, al te scanderen. Als ze dan terug komen is het hek van de dam. ‘Ik denk dat jullie allemaal wel weten wat er nu gaat gebeuren’, zegt Terryn, waarna de eerste noten van het nummer direct voor totale euforie zorgen. De hele zaal springt en zingt alles mee, waardoor het optreden een voor zowel band als publiek onvergetelijk slotstuk krijgt. Enige minpunt is de lengte van de show, een krap uurtje, maar als je als vrij nieuwe band een zaal na dat uurtje zó naar huis stuurt, hebben we eigenlijk geen recht om te klagen.

Fotografie: Lisa Boels

Gezien: 27 oktober 2015, Paradiso Noord, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

album
William Patrick Corgan

Ogilala

Terwijl het laatste plukje gelovigen nog altijd stilletjes hoopt op een reünietour van Smashing Pumpkins in de originele bezetting (‘mogelijk ...
album
Beck

Colors

Wat leuk voor die Paul McCartney dat Kanye West en Rihanna hem eens in de schijnwerpers zetten, twitterden tieners bij ...
nieuws
Muse

Muse wéér in de studio

Muse-zanger Matthew Bellamy heeft laten weten dat de Britse band opnieuw in de studio zit. Met hen, een oude bekende: ...