‘Hi Paradiso, we are bdrmm from sunny Hull!’ grijnst bassist Jordan Smith, die zoals altijd tussen de nummers door als MC optreedt. Tien jaar geleden ronselde hij met zijn broer Ryan wat vrienden om Kingston upon Hull, allerminst zonnig en berucht om grijze luchten, wat warmte te geven. Dat deden ze met shoegaze in de traditie van Slowdive, Ride en My Bloody Valentine: nevelige gitaren en zang die als een extra textuur door het geheel zweeft. In 2025 verscheen hun derde album Microtonic, waarop ze een onverwachte elektronische afslag namen. Vanavond spelen ze er maar drie nummers van: bdrmm is alweer een stap verder.

Niet eens zo heel lang terug stonden de broers en hun kompanen nog in de bovenzaal van Paradiso, nu in een matig gevulde grote zaal – een gevalletje servet en tafellaken. De balkons blijven vanavond gesloten en zijn alleen toegankelijk voor onze fotograaf. Beneden, naast de trouwe grijze garde, is Gen Z opvallend ruim vertegenwoordigd.

In 2022 zag ik ze voor het eerst, als voorprogramma van Ride in The Roundhouse in Camden. Een evenzo briljant als chaotisch optreden met – toen al – magistrale erupties als It’s Just A Bit Of Blood en Push/Pull. Na hun set ruimden ze in recordtempo het podium leeg om zich vooraan in het publiek te wurmen. Ride was voor hen geen willekeurige headliner, maar een beginpunt. Toch waren het niet de vier doorgewinterde Oxonians die me van die avond het meest bijbleven.

Net als bij hun grote voorbeelden speelt een cruciaal deel van het verhaal zich onder ooghoogte af. De term shoegaze slaat immers niet op het passief staren naar de grond, maar op het pedalboard. En ook hier geen bescheiden rijtje pedaaltjes, maar een compleet arsenaal dat het geluid voortdurend bijstuurt: we spotten een Tube Screamer, een Blues Driver en een forse Big Muff voor alles van gruizig rifje tot volle fuzzmuur. Wat in de zaal als een dichte waas binnenkomt, is het resultaat van nauwgezet stapelen en doseren van ruis, vervorming en herhaling.

Onder begeleiding van Massive Attack’s Angel betreden ze het podium. Meteen valt op dat het niet Connor Murray is die achter de trommels plaatsneemt. De zaalgeluidstechnicus biedt uitkomst: sinds mei vorig jaar drumt Bridie, eveneens afkomstig uit Hull, bij de band. En niet als een tijdelijke tourkracht, maar als vast lid.

bdrmm trapt af met Uncle Comfortable, een primeur. Daar blijft het niet bij. Meteen al in het eerste half uur volgen nog twee nieuwe nummers: Glow In The Day en Northern Crime Scenes. Opnieuw zoeken we bevestiging bij de FOH-technicus. ‘Klopt, er komt een album aan. Eind dit jaar. Zes tracks zijn al klaar. Ze gaan weer meer terug naar hun shoegaze-roots.’

Tijdens het verse materiaal komt de elektronica inderdaad opvallend weinig aan bod. Er worden weer gitaren omgehangen en snaren aangeslagen. Hoe enthousiast de elektronische afslag op Microtonic ook werd ontvangen, lijken ze een stap terug te zetten richting hun basis. Dat verklaart mogelijk waarom debuutalbum Bedroom (2020) de setlist domineert.

Langzaam vormt zich een gedeelde mindset in het publiek, dat bestaat uit bdrmm-adepten en nieuwsgierige Indiestadpashouders die de band nog moeten ontdekken. bdrmm trekt iedereen met elke track verder in één puls. Mijn aantekeningen beperken zich dan ook al snel tot: ‘Zooooo allejezus mooi dit’ en ‘sodeju, wat heerlijk’. It’s Just A Bit Of Blood, Gush, Happy; bdrmm heeft een arsenaal aan bewezen zaalveroveraars die vanavond allemaal worden afgevuurd. Op het podium staat niet langer het zootje ongeregeld uit The Roundhouse, maar een doorgewinterde groep professionals.

Nieuwe drummer Bridie besluit zichzelf met een klap op de kaart te zetten en tilt (Un)happy eigenhandig naar een hoger plan. Jordan voelt de zaal kantelen en blijft hangen in zijn stopwoord: ‘We fucking love Amsterdam! Paradiso is so fucking beautiful! This is all so fucking great!’

Soms is het zo fucking eenvoudig.

Gezien: 14 februari 2026 in Paradiso, Amsterdam

Fotografie: Anne-Marie van Rijn