concert
Indie

Bescheiden maar subliem jubileum Moss

Moss stond de afgelopen tijd op een breekpunt. Bassist Koen van der Ward zorgde voor frictie door twee van de drie overige leden mee te laten spelen met Klangstof, terwijl frontman en een van de beste songsmeden van Nederland, Marien Dorleijn, al nieuw materiaal aan het schrijven was. De vraag was: moet er nog wel een vijfde plaat komen? Ja dus. De koppen werden bij elkaar gestoken. Van der Ward werd succes gewenst en het drietal van Moss ging verder met twee nieuwe bandleden: Daniel Rose (Skip And Die) op bas en Jelte Heringa (Eefje de Visser en Janne Schra) achter de synths en toetsen. Dit weekend speelt Moss drie shows om het 12,5 jarig jubileum te vieren. Vrijdag in Middelburg, zondag in Amsterdam en vanavond, op zaterdag, in De Helling in Utrecht. We krijgen een twee uur durende jubileumshow met ongeveer vijf nummers van ieder album, dus ook van de vijfde, dat ergens begin volgend jaar verschijnt.

De band heeft er zin in. Heel veel zin. Twee jaar hebben ze niet gespeeld en de speelvreugde spat van het podium. Er zijn veel inside jokes, nog meer goedkeurende knikjes en knipoogjes, maar bovenal: het gaat in een moordend tempo. Zoals Dorleijn al na drie nummers aangeeft heeft de band ‘12,5 jaar in te halen’. Drummer en ondertussen oude rot in het vak Finn Kruyning tikt in zijn jeugdig enthousiasme alles achter elkaar af, terwijl Dorleijn nog druk is met uithijgen, het wisselen van gitaren en het rechtzetten van z’n bril. Typerend voor de huidige status van Moss – toch helemaal niet zo lang geleden de grootste indierockband van Nederland – is dat de bandleden zelf al het zware werk doen. Ombouwen, soundchecken, tunen en shirtjes verkopen. Ook het feit dat de Amsterdammers met hun jubileumtour langs kleinere zalen als De Helling en Bitterzoet trekken, is veelzeggend. De lichtshow is erg simpel, maar met een flinke dosis rook en witte lichtstralen toch doeltreffend. Ook het uitgebreide dankwoord van Dorleijn (‘ik wist niet of jullie allemaal nog wel zouden komen’), tekent de bescheidenheid.

Ten tijde van album twee, hét doorbraakalbum met I Apologise (Dear Simon) en I Like The Chemistry – nog altijd de grootste en enige hits – was Moss toch bestemd voor de grotere dingen. Dat kwam er niet echt van. Wel heeft de band altijd weten te verrassen en is het ondanks dat altijd hun eigenwijze, vooruitstrevende zelf geweest. Zo was daar het eerste album (The Long Way Back) met popliedjes waarop de akoestische gitaar nog een grote rol speelt. Op het tweede album (Never Be Scared / Don’t Be A Hero) voerde vooral de elektrische gitaar de boventoon en op album drie (Ornaments) werd met elektronica geëxperimenteerd. Album vier (We Both Know The Rest Is Noise) is dan weer een melancholisch, gejaagd donkere plaat. Vier totaal verschillende dingen op papier, maar op het podium is het allemaal heel logisch. De typerende, echoënde stem van Dorleijn (wat is ‘ie goed bij stem!) en de meestal erg aanwezige baslijnen zorgen ervoor dat elk nummer als typisch Moss klinkt, ook als de opbouw met dag en nacht verschilt. Drijvende kracht is drummer Kruyning die ongelofelijk creatief blijft met roffeltjes, tegendraadse ritmes en bijzondere slagjes.

Onverwacht hoogtepunt is de afsluiter van de reguliere set, Silent Hill, waar na een lang uitgesponnen intro naar een grootse gitaarmuur wordt toegespeeld. Maar het echte hoogtepunt betreft een nieuw nummer vlak daarvoor. Een opzwepende baslijn, een licht gitaarlijntje, de karakteristieke stem van Marien en stuwende drum maakt dat het over komt als een typisch Moss-nummer, maar dan dansbaar, uitmondend in een ronkende jam. Het komt de band op de grootste ovatie van de avond te staan. Alle nieuwe nummers die de band ten gehore brengt, worden sowieso stuk voor stuk goed ontvangen: een zeer goed teken voor de toekomst. Zo staat Moss vanavond niet te veel stil bij het verleden, maar viert het vooral het bestaan. Wie dacht dat Moss wel zo’n beetje passé was, mag zich nog weleens achter de oren krabben. Moss is terug en met hernieuwde levensvreugde.

Fotografie: Arend Jan Hermsen (foto’s gemaakt in Bitterzoet)

Gezien: 26 november 2017, De Helling, Utrecht

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws
Hüsker Dü

Hüsker Dü-drummer Grant Hart overleden

Triest nieuws. Hüsker Dü, een van de grondleggers van de hardcorepunk, is zijn drummer en co-songwriter Grant Hart verloren. Hart ...
album
Prophets Of Rage

Prophets Of Rage

De verrassing van Pinkpop dit jaar? Dat een stelletje veteranen zonder een album uit unaniem werd gebombardeerd tot hoogtepunt van ...
album
Foo Fighters

Concrete And Gold

Greg Kurstin produceerde! Paul McCartney speelt mee als drummer! Shawn Stockman van Boyz II Men doet zangkoortjes! Nog veel meer ...