concert

Best Kept Secret Dag 3: LCD Soundsystem, Father John Misty, Spoon e.a.

Best Kept Secret draait vandaag om drie letters: de l, de c en de d. De shirtjes van de laatste headliner overspoelen het terrein en de (voor LCD Soundsystem typerende) discobal hangt al de ganse dag boven alle acts op de ONE. Deze dag heeft alles in zich om de beste dag van deze hele editie te worden. Het weer is net zo zonnig als gisteren en naast de droomafsluiter staat de line-up van vandaag vol klinkende namen als Spoon, Unknown Mortal Orchestra en Father John Misty. Team OOR kijkt of het festival inderdaad het beste voor het laatst heeft bewaard.

Door: Dave Coenen, Willem Jongeneelen, Jeroen Sturing en Reinier van der Zouw

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Als je fluisterliedjes maakt zoals Pitou (12:15, FIVE) dat doet, dan is het op een groot festival altijd nog maar weer afwachten hoe het uit de verf komt. Behalve bij Pitou zelf lijkt het wel. Op Noorderslag ging het goed, op Grasnapolsky ook en dan natuurlijk ook op Best Kept Secret. Dat dit zo goed gaat, komt simpelweg doordat Pitou gewoon echt heel goed is. Haar tweede EP, I Fall Asleep So Fast, staat vol gevoelige folkliedjes, die ze tokkelend op gitaar brengt, begeleid door twee backingzangeressen, een drummer en een toetsenist die ook een aardige tweede en derde stem hebben. Alles is zuiver en bloedmooi en niet alleen dat. Pitou is ontwapend grappig. ‘Nog twee kleine liedjes’, kondigt ze aan, ‘dansen komt nog wel vandaag, maar niet nu. Dat hadden jullie net moeten doen.’ Luisteren moeten we dus. Klinkt als een straf, maar zolang het Pitou is die het zingt is het dat allerminst. (JS)

Stille pianomuziek op Best Kept Secret? Kan dat, en waar dan? Joep Beving (12:30, FOUR) vond de oplossing. Midden op de vloer van FOUR, normaliter de plek voor danslustigen. Een uitgeklede piano in het midden, soort partytent boven zijn hoofd als beschutting tegen de brandende zon en respectvol stil publiek in kleermakerszit daar rond. Mooie korte tracks met verstilde klanken. Applaus mag, maar alleen als Joep even recht gaat zitten en zich omdraait, anders houdt dat maar op en verstoort dat de staat waarin hij zichzelf en toehoorders weet te spelen. Joep is blij dat er zo vroeg zoveel mensen naar hem zijn gekomen. Voor zijn muziek om bij wakker te worden, of terug in te doezelen, want ook dat mag en kan. Betoverend mooi, dit ultravroege chill-moment. Wat was het stil. Op enkele verdwaalde beat van een elders ver weg soundcheckende band op een ander podium en een veel te enthousiaste foodtruck met veel te grote luidsprekers daargelaten. En dan was er nog dat onwelwillende snaartje in zijn piano dat er in het slotakkoord de brui aan gaf. Het bracht Joep en zijn volgers weer zachtjes terug op aarde. Mooier dan bij Joep kan de dag eigenlijk niet beginnen. (WJ)

De prijs voor leukste bandnaam van het festival mag zonder twijfel naar Let’s Eat Grandma (13:45, THREE). Deze band bestaande uit twee jeugdvriendinnen – Rosa Walton en Jenny Hollingsworth – timmert al een tijdje aan de weg en brengt over drie weken tweede plaat I’m All Ears uit. Muzikaal is het duo, live ondersteund door een drummer, moeilijk vast te pinnen. Synthesizers voeren de boventoon, maar allebei de dames nemen ook dikwijls een gitaar in de hand en Hollingsworth speelt zelfs een robbertje op een saxofoon. Single en openingsnummer Hot Pink is zo ongeveer het meest toegankelijke en dansbare nummer wat we vanmiddag horen, verder is het mysterie en stemmigheid wat de klok slaat. Hoewel het contrast tussen de sound en de ingestudeerde dansjes waar de dames zich aan wagen vrij groot is, werkt het best goed. Toch ontkomen we niet aan het gevoel dat dit op een later tijdstip in een intiemere tent nog veel meer impact had gehad. De THREE is namelijk maar halfvol en dan nog staat lang niet iedereen met de aandacht te luisteren die deze muziek verdient. In betere omstandigheden had deze show uit kunnen groeien tot één groot hoogtepunt. Voor nu houden we het bij: interessante show van een nog altijd veelbelovende act, laat die tweede plaat maar komen. (RvdZ)

Het trio Khruangbin (13:45, TWO)was misschien wel voor velen het best bewaarde geheim. Helaas ook voor de plaatselijke platenboer die misschien het viervoudige albums van dit Texaanse trio had kunnen verkopen, als hij die vooraf ingekocht had. Voor het publiek dat te laat voor Joep Beving arriveerde, of daar net vandaan kwam, was dit een ander mooi moment om bij wakker te worden of de kater door weg te laten spelen. Met veel meer volume dan Beving uiteraard, maar met luie funky grooves en fijne psychedelica-light die nergens over de top gaat, maar wel iedereen fijn heupwiegend in de mood voor het latere geweld brengt. We horen veel klanken die, voor de ouderen op het festival toch, de jaren zeventig in herinneringen roepen. Bovendien flirt de technisch griezelig knap acterende band op geheel eigen wijze met hiphop uit de jaren negentig. Niet om wild de vuisten voor in de lucht te steken, wel om je heerlijk bij in trance te laten wiegen. (WJ)

Gang of Youths (14:30, ONE) is een serieuze band met een hoofdletter S. Dat kun je uit een aantal dingen opmaken: het programmaboekje vergelijkt ze met Bruce Springsteen én Arcade Fire, meest recente plaat Go Farther In Lightness duurt maar liefst 77 minuten en kent songtitels als The Deepest Sighs, The Frankest Shadows. Als kers op de taart hebben ze dan ook nog een zanger – David Le’aupepe – die nog nooit een platitude heeft gehoord die hij niet in een songtekst kon verwerken. Klinkt nou niet als iets waar je de kritische Best Kept Secret bezoeker mee lastig moet vallen – het zal niemand verbazen dat de band volgende week ook op Pinkpop te zien is – maar in de praktijk blijkt het allemaal redelijk mee te vallen. Tuurlijk, L’aupepe en consorten kijken allemaal alsof hun kat net van het balkon gegooid is en schuwen het grote gebaar geen moment, maar onder alle bombast en de drakerige teksten zitten vaak best fijne rocknummers verscholen. Om te zeggen dat de songs bij Bruce Springsteen op schoot kunnen is een brug te ver, maar er komen een paar tracks voorbij die niet onderdoen voor het betere werk van pak ‘em beet Japandroids. De tragere nummers zijn moeilijk te harden, vooral een eindeloos voortslepend nummer waar Le’aupepe het publiek graag op ziet dansen is vrij tenenkrommend, maar wanneer de voet op het gaspedaal staat is Gangs of Youth goed te pruimen. (RvdZ)

Hoeveel mensen zouden in het strandzand gestaan hebben voor Rodriguez (16:30, ONE), de 75-jarige Amerikaanse zanger van Mexicaanse komaf als ze niet die hartverscheurend mooie documentaire Searching For Sugar Man over zijn onwaarschijnlijke levensverhaal hadden gezien? Op grond van zijn huidige status als artiest zou ik zeggen: nul. De man is oud, kan geen gitaar meer spelen en zijn stem is ook al even gammel als de benen die zijn oude lijf moeten dragen. De solo gebrachte openingstrack (Your Song van Elton John) is tenenkrommend. Niet eens charmant of vertederend. Het doet pijn de man die op bioscoopscherm mijn hart verscheurde zo te zien schutteren. Gelukkig wordt hij daarna ondersteund door een weliswaar ook geen hoogvliegende band, maar het haalt de aandacht van zijn akoestische gitaarspel weg. De keuze voor Light My Fire van The Doors is ook vreemd en ongepast, maar vocaal gaat het dan al iets beter. Gelukkig volgen er nog een aantal eigen klassiekers, want die heeft de man wel degelijk. I Wonder, Sugar Man, het hele publiek voor hem hoort die songs allemaal nog zielsgraag. Vooral thuis, in de versies zoals hij die een kleine vijftig jaar geleden heeft opgenomen en waarmee hij, als hij niet was genaaid, destijds miljonair had kunnen worden, alleen in Zuid-Afrika al. Enfin, ik hoop dat hij met het bedrag van deze tour een goed verzorgingscentrum kan betalen, want ik gun de man van harte een andere president, veel Obamacare en alsnog een zorgeloze oude dag, ver van de podia waar hij nu moet opdraven. Of zou hij er zelf wel van genoten hebben, hier in dit prachtige Hilvarenbeek? (WJ)

De show van Ty Segall & The Freedom Band (17:30, TWO) vormt een unicum. De onnavolgbare garagerocker stond namelijk vorig jaar met dezelfde begeleidingsband op Lowlands, meestal duurt het niet langer dan een jaar voordat hij alweer overgestapt is op een nieuw of teruggegaan is naar een oud project. Het is jammer dat hij nu net deze (begeleidings)band heeft uitgekozen om een tijd mee te blijven hangen, want het haalt niet het beste in hem naar boven. Segall is namelijk op zijn best als hij helemaal los kan gaan, terwijl The Freedom Band vrij strak en binnen de lijntjes speelt, wat er voor zorgt dat de show nooit echt tot leven komt, hoe erg de frontman ook zijn best doet. In Lowlands werd dat nog redelijk verholpen door dat de show laat op de avond was en er dus van nature al meer energie in de tent was, maar om half zes slaat het nog niet aan. De paar nummers die van zijn nieuwe plaat Freedom’s Goblin steken boven de rest uit, de overige songs verzanden door het gebrek aan energie in eentonigheid. Met als gevolg een show die waarschijnlijk erg leuk is als je in het kolkende voorvak staat, en weinig enerverend in de rest van de tent. (RvdZ)

Half Nederland lag afgelopen jaar te slapen op Half-Light, het solodebuut van ex-Vampire Weekend-toetsenist en producer Rostam (17:30, THREE). Maar nu loopt de houten megasauna van Best Kept Secret aardig vol voor de Perzisch-Amerikaanse wonderboy. Een titel die Rostam Batmanglij absoluut verdient, omdat hij niet alleen met koortjes in de verte, gek geproduceerde beats en strijkertjes een eigen sound ontwikkelde, maar ook omdat hij een uiterst vernieuwende live-setting meebrengt: vier olijke jonge strijkers aan zijn ene zijde, een drummer/sampler aan de andere. Rostam zelf laat de toetsen verbazingwekkend genoeg thuis; hij doet het met een microfoonstandaard, een tweetal gitaren, en soms nog een mondharmonica erbij ook. Iedere song uit zijn oeuvre is een heel eigen universum, van een eigen blik op de straten van Teheran (Wood) tot de spannendste plekken van New York (Half-Light, Vampire Weekend-outro Young Lion). En dan is er ook nog eens nieuw werk (Swimming With No Clothes On) en publieksparticipatie die zelfs voor Rostam als nieuw voelt. Na de show van deze cutting edge producer willen we allemaal vrienden met hem worden of met hem samenwerken. (DC)

Kleine verrassing tijdens de broeierige zondagavond: een DJ-set van – zijn ze weer – Khruangbin (18:30, FOUR). Ze lijken er geen genoeg van te kunnen krijgen na een uitstekende show in de TWO en een uitgebreide signeersessie bij de platenwinkel op het terrein: voor een goedgevulde plankenweide mogen Mark en Laura een uur lang hun favoriete deep cuts uit de thaifunk, disco, city pop en soul opleggen. En ze staan niet alleen met de hoofdjes naar beneden: zoals ze hun Air Khruang-sessies bedoeld hebben, staan ze hier ook om de muziek met het publiek te delen. Er wordt dankbaar gebaard naar mensen die meezingen, de tijd genomen voor mensen die een fotootje willen maken en geglimlacht naar de zon. Met fijne platen van Voilaaa, Edwyn Collins & Orange Juice (interessante keuze!) en wat obscure afro wordt het heetste moment van de dag meteen ook de fijnste verrassing. (DC)

De enige act op de main stage waarbij de discobal van LCD Soundsystem niet geheel uit de toon valt: Spoon (18:30, ONE). De indieveteranen winden het strand vanaf minuut een om hun vinger met een moeiteloos swingende en meeslepende set. De band stond dan ook niets voor niets al lang op het verlanglijstje van de organisatie en hoewel laatste worp Hot Thoughts al meer dan een jaar uit is zijn we zeer blij dat die wens in vervulling gekomen is. De ervaring en het vakmanschap straalt van de speelse opener Do I Have To Talk You Into It? tot de lekker hoekige afsluiter Rent I Pay van het podium af, maar dat mag je ook wel verwachten van een band die al sinds 1993 actief is en nog altijd relevant is. Het hoogtepunt komt precies in het midden: het gestaag opbouwende I Ain’t The One, wat frontman Britt Daniel met veel gevoel voor drama liggend op zijn rug vertolkt. De sluimerende electronica waaruit een groot deel van het nummer bestaat vormt een fijne afwisseling tussen het gitaar- en keyboardgeweld wat de rest van de set kenmerkt. Terwijl het veld aflopen, een paar van de riffs nog in ons hoofd nazinderend, hopen we enorm dat Daniel en consorten ook komende edities nog op het verlanglijstje blijven staan. (RvdZ)

Vrije vogels zullen Ruban Nielson en consorten altijd blijven, maar je zou onderhand – we zijn bij plaat nummer vier aanbeland – hopen dat Unknown Mortal Orchestra (19:30, TWO) iets minder een ongeleid projectiel is geworden. Met een zeer korte maar betoverende akoestische sessie vanmiddag en een ietwat vernieuwde livebezetting – broerlief Kody Nielson sluit voor deze Europese tourslinger aan op drums – belooft het veel goeds voor vanavond, maar UMO is slordig als vanouds in de tent. In de breedte kom je live niks tekort bij deze Nieuw-Zeelanders, maar het gebrek aan diepgang is een groot gemis. De setlist van vanavond is net als de kern van de band duaal en breed onderlegd: van gruizig en opzwepend glijden we door naar lieflijk en voorzichtig funky, van boze protestsong (American Guilt) springen we naar mierzoet liefdesliedje (Hunnybee). Op plaat is het materiaal heerlijk en (nog steeds wel een beetje) low-fi, live klinkt het iets te schel en oppervlakkig, haast afgeraffeld. Waarom? Nielson stelt in vocale kracht teleur als was hij de mannelijke Syd van The Internet, de drumfills in Multi-Love worden finaal gemist door zijn broertje. Afsluiter Can’t Keep Checking My Phone mist daarnaast de sexy disco-spirit die het op plaat wel heeft. En dan rent Ruban tijdens de show niet eens rondjes om, door, of over de tent om zichzelf geboeid te houden. Nou vooruit: zijn solo’s zijn fenomenaal vanavond. Maar er zitten toch duidelijk weer een Leffe Tripel of drie te veel in om de rest te laten overtuigen. (DC)

Father John Misty (20:30, ONE) was bijna dood, lazen we. Dat de man vol zit met neerslachtige gedachtes wisten we al, de mate waarin hij zich vergreep aan drugs voor zijn laatste album God’s Favorite Customer kunnen we alleen maar raden. ‘One more cryptic message, thinking that I might end it’, uit Please Don’t Die verraadt veel – in deze track lijkt het zijn dochter te zijn geweest de gedachtes van Josh Tillman kon draaien. Maar goed, hij is er nog. Negen muzikanten heeft ‘ie mee naar Hilvarenbeek genomen, waarmee hij een dynamische festivalset neerzet. Prachtig voorbeeld is Hangout At The Gallows, dat klein begint, maar zo ver wordt uitgebouwd dat de blazers hun longen in het meer terug kunnen vinden. Tillman, in het verleden vaak uitgesproken en schijtlollig, is stil. Dansen doet ‘ie wel, emotioneren ook, want wat is dat nieuwe materiaal toch sterk, we zijn er een beetje stil van. (JS)

Nog even een geschiedenislesje voor wie onder een (indie) steen leeft: postpunkband Preoccupations (20:30, FIVE) gooide in 2015 onder de naam Viet Cong hoge ogen met de gelijknamige debuutplaat, maar voelde zich door kritiek op de bandnaam noodgedwongen die te veranderen. Onder de nieuwe naam bracht de band onder leiding van zanger Matt Flegel afgelopen maart zijn tweede plaat New Material uit. Een weinig spannende titel voor een weinig spannende plaat, maar gelukkig klinken Flegel en de zijnen vanavond minder gezapig dan op dat album. Waar de zanger in de studio wel eens wil vervallen in monotone praatzang klinkt hij vanavond als door de duivel bezeten. Zijn stem heeft een rauw, haast krijserig randje, wat je in de studio alleen bij de hardste nummers hoort. De hervonden intensiteit van de frontman zorgt in combinatie met de über-strakke band voor een steeds aan intensiteit winnend uurtje post-punk. Dat is precies wat we nodig hadden om met wat extra energie de slotfase van het festival in te gaan. (RvdZ)

Het is een fantastisch gezicht, die show van Superorganism (21:45, THREE). De visuals die het hele podium bedekken, de felgekleurde regenjassen, de kleurrijk versierde tamboerijnen, de manier waarop het hele podium danst en zingt en de jonge Japanse zangeres Orono Noguchi die er tussen dwarrelt, zorgen ervoor dat je ogen uitkijkt. Ja er loopt veel mee met de indiepop dat het bonte gezelschap maakt, maar de kunst is om dat dan ook niet te verhullen. Het is vrolijk, dansbaar en soms lachwekkend bizar. Neem de manier waarop de groep in regenjassen het eerste nummer aankondigt. ‘Buckle up, you’re one of us’ lezen we op de schermen, wanneer de leden de bomvolle THREE met mini belletjes verder waarschuwen. Vroeger wilde niemand bij deze vrolijke nerds horen, ze waren outlets, buitenbeentjes. Dat zijn ze nog steeds, maar wat zijn ze cool, vindingrijk en vrolijk. Daar hoort iedereen toch graag bij? (JS)

LCD Soundsystem (22:30, ONE) is de gedroomde afsluiter. Voor velen toch, maar dat zijn er vreemd genoeg altijd nog een pak minder als bij bijvoorbeeld Arctic Monkeys dit jaar, of Radiohead en Arcade Fire een jaar terug. Breekt hier het ontbreken van hits de groep op? Is die ongenaakbare podiumreputatie niet genoeg om dat strand al dansend af te graven? Ach, eigenlijk best wel lekker, dat minder dringen van hysterische fans die op het allerlaatste moment nog naar voor willen. Het geeft de echte LCD-fanaten op het goed volgelopen terrein allemaal net wat meer ruimte om te dansen op de geschiedenislessen met beats, gegeven door professor James Murphy.

‘You wanted a hit? But we don’t do hits’, zingt hij in de opener die gelijk staat als een huis. We horen later ook flarden Kraftwerk verwerkt, maar ook de muziek van Joy Division (Emotional Haircut), PIL en Talking Heads zijn soms nergens storend voelbaar aanwezig. Even lijkt het met overstuurde gitaren zelfs op rauwe punk en no wave. Alleen die cover van Chic, I Want Your Love, gezongen door Nancy Wang, had niet gehoeven. Murphy verwerkt zijn blik op de relevante popgeschiedenis veel beter in waanzinnig sterke eigen songs (15 in totaal, 3 van hun debuut, 4 van de andere albums). Die blinken allemaal uit in opbouw, drive, climax en een waanzinnig goed geluid. Zou de geluidsman van Arctic Monkeys nog in de house zijn geweest? Had hij nog wat kunnen leren. Wat een ongelooflijk sterke live band blijft dit toch!

Natuurlijk was het leuk om die originele muziek van Superorganism te zien op dit ‘ontdekkingsfestival’ (lees: schitterende beelden, valse zang en alle muziek vanaf usb-stick), een optreden van LCD Soundsystem is in alles nog steeds een schoolvoorbeeld van hoe dansmuziek wel degelijk 100% live gemaakt kan worden. Murphy heeft er zin in, tart zijn drummer die maar strak blijft doordenderen en geniet van het uitzicht. ‘Hi boat, hi lake!’ Zijn aangekondigde pispauze vóór de toegift zorgt ervoor dat het publiek even stil, apathisch en waarschijnlijk nog zo onder de indruk van het voorafgaande, vergeet om een toegift te vragen. Dit volgt gelukkig alsnog. Met nog vier tracks en het magnifiek tot meerdere climaxen leidende All My Friends als zinderende afsluiter. Waan-zin-nig! James Murphy uit New York, I love you. You don’t let us down. (WJ)

Met het optreden van LCD kreeg een magnifiek weekend een prachtig slotakkoord. Qua sfeer, weer en muzikale kwaliteit moet ieder ander festival deze zomer daar nog maar eens overheen zien te komen. Best Kept Secret mag dan, buiten de drie dag-afsluiters die alle drie om verschillende redenen terecht voor veel opwinding zorgden, niet de allergrootste namen op het affiche hebben, het terrein, het (wel wat prijzige) prima eten en de smetteloze organisatie zorgden wel voor het ultieme festivalgevoel. De organisatie slaagde er wederom in een uitgelezen mix van, voor deze doelgroep, relevante bekende namen en veel sterke nieuwkomers samen te stellen. De ouderen komen aan hun trekken, maar ook het jongere, meer naar hiphop en r&b smachtende publiek vermaakte zich prima. Best Kept Secret mag er trots op zijn dat er zoveel dames de weg naar het festivalterrein wisten te vinden, zowel vóór als op de podia. Bravo. Prima ontwikkeling. Nu bij OOR nog wat dames werven die dit machtige festival willen verslaan. Wij hebben al zin in volgend jaar!

Gezien: 10 juni 2018, Beekse Bergen, Hilvarenbeek

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

<span class="club">Club</span> <span class="oor">OOR</span> was op Pinkpop
nieuws

Club OOR was op Pinkpop

OOR was op Pinkpop! We waren er met een eigen Club OOR-stand, waar verschillende artiesten langskwamen om een krabbel uit te ...
Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon
concert
Pearl Jam

Pinkpop dag 1: Pearl Jam als verloren zoon

De 49ste editie van Pinkpop vindt dit weekend weer plaats in Landgraaf en OOR is alle drie de dagen van ...
Bird Dog Dante
album
John Parish

Bird Dog Dante

John Parish is al een kwart eeuw een onmisbare rechterhand voor Polly Jean Harvey, alsmede een alom gewaardeerde producer, songschrijver ...

Recensie: Best Kept Secret Dag 3: LCD Soundsystem, Father John Misty, Spoon e.a. (concert) | OOR