Luide, puntige gitaarriffs, opgezweept door een korte drumroll en dan… BAM! De eerste screams vliegen snoeihard om de oren. In nog geen vijf seconden is Between The Buried And Me los. Om een krappe 75 minuten later een uitgewrongen Melkweg in een heerlijke staat van ontreddering achter te laten.
Geen idee wat voorman Tommy Rogers de zaal in slingert. Zijn screams zijn onverstaanbaar. Maar overweldigend is die start met Absent Thereafter beslist. Between The Buried And Me schakelt moeiteloos van extreme metal naar Dream Theater-achtige refreinen en opgefunkte boogiewoogie uit de oude Van Halen-doos. Zo wordt al in de eerste tien minuten de toon gezet op een manier zoals je die van BTBAM mag verwachten; intelligente metal waarbij wisselingen van grote stijlelementen naar kleine, verrassende en vaak grappige plotwendingen elkaar in een bizar hoog tempo opvolgen.
Tommy Rogers (zang, toetsen), Paul Waggoner (gitaar), Dan Briggs (bas, toetsen), Blake Richardson (drums), live aangevuld door gitaartalent Tristan Auman (Sometime In February), komen hier alleen mee weg omdat het niveau van de uitvoering tamelijk spectaculair is. Er zijn maar weinig metalbands die de lat in perfect getimed samenspel tijdens de vele tempowisselingen, onverwachte breaks, tegendraadse ritmes en snaarstrakke gitaarduetten zó hoog leggen als Between The Buried And Me.
De formatie uit Raleigh, North Carolina, die in 2002 debuteerde door hun naam uit een songtekst (Ghost Train) van Counting Crows te plukken, is haar eigenzinnige mix van metal en progressieve rock altijd trouw gebleven. Als je die authentieke sound in de Melkweg wil platslaan, dan kom je ergens halverwege het geweld van Meshuggah en de geniale gekte van Primus uit. Dat kent ook een keerzijde. BTBAM vraagt om een publiek dat flexibel tussen deze uitersten kan schakelen. Dat is – kennelijk – slechts weinigen gegeven, aangezien de band na 24 jaar toeren nog in de kleine zaal van de Melkweg staat. En eigenlijk een veel groter podium verdient.
Met oudere nummers als Selkies: The Endless Obsession of Condemned To The Gallows en recenter werk als God Terror, laat BTBAM horen dat zij nog altijd gretig en met veel plezier het avontuur opzoekt. Deze veteranen spelen als jonge honden. Vrijwel geen pauzes tussen de nummers, slechts een paar bescheiden woorden van Rogers richting zijn publiek, maar altijd met een focus en energie die je als toeschouwer regelmatig naar adem laat happen. Soms is er even ruimte voor een kwinkslag, zoals het cartooneske intermezzo in Prehistory, of voor een traditionelere hardrockbenadering (The Blue Nowhere), terwijl er in Sun Of Nothing zowaar nog kort mag worden meegezongen. Ondertussen blijft het tempo ongekend hoog.
Als er toch een kritische noot moet worden geplaatst, dan is het dat in deze moordende set de vocale nadruk nogal op de screams van Tommy Rogers ligt, terwijl er voldoende werk in de catalogus zit waarmee hij nadrukkelijker kan laten horen een goede ‘echte’ zanger te zijn. Daar gunt hij zichzelf vanavond net even te weinig ruimte voor.
Na een toegift die van Silent Flight Parliament naadloos in de ‘reprise’ van Goodbye To Everything overgaat, zit het opvallend korte concert erop. Maar wel een concert met de 75 meest intense minuten die je je in dit genre wensen kunt.
Gezien: 26 februari 2026 in Melkweg, Amsterdam
Fotografie: Bert Treep
