Het kan haast geen toeval zijn dat Dijon praktisch hetzelfde slot heeft gekregen als zijn makker Mk.gee een jaar eerder: zondagavond in de Heineken. Het gezegde ‘vier handen op één buik’ lijkt voor deze muzikale broeders te zijn uitgevonden, gezien de manier waarop ze gezamenlijk een unieke sound hebben uitgevonden. Maar waar Mk.gee vorig jaar vooral in het donker opereerde en overtuigde met overstuurde gitaren die doordrenkt waren in effect, klinkt Dijon aanzienlijk toegankelijker en heeft ie een veel voller en complexer geluid te bieden.

Want holy shit, wat gebeurt er veel op het podium. Niet alleen de tempowisselingen vliegen je om de oren, ook de intensiteitsmeter schiet continu alle kanten op. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de waslijst aan genres die in een krap uur voorbijkomen. Tijdens Another Baby is Prince nooit ver weg, in Many Times voelt het soms alsof D’Angelo weer tot leven gewekt is – was het maar zo’n feest – en voormalig bloglieveling Jai Paul en indiefolkdarling Bon Iver zitten überhaupt door veel van zijn eigenzinnige producties heen. De Amerikaan heeft duidelijk besloten om Biddinghuizen eens even te laten zien hoe veelzijdig hij nou écht is.

Het is niet bepaald lichte kost en daarmee niet aan iedereen besteed; op voorhand rijst de vraag of er op Lowlands, met zijn steeds meer veranderende publiek, wel aandacht is voor deze muzikale complexiteit. Gelukkig is het antwoord ‘ja’, op een paar dove gekken na. Bovendien: wie het in zijn hoofd haalt om z’n klep open te trekken – om bijvoorbeeld aan z’n vrienden te vertellen hoeveel drugs er vannacht in de Armadillow genuttigd zijn – krijgt in no time een paar boze blikken toegeworpen.

En terecht. Het perfectionisme en de bezetenheid die Dijon in álles stopt verdient niets minder dan optimale aandacht. Zodra hij het idee heeft dat er ook maar iets aan het geluid mankeert, legt hij de show ‘gewoon’ stil, net zolang totdat die zorgen weggenomen zijn – zo zien we aan het begin van het optreden. Bovendien heb je die onverdeelde aandacht simpelweg ook nodig om enigszins te kunnen begrijpen wat er allemaal gebeurt. Een mooi voorbeeld daarvan is de enorme gelaagdheid in prijsnummer Yamaha, waarin hij vol overgave het overweldigende karakter van liefde bezingt. Zoveel warmte hebben we dit hele weekend nog niet gevoeld.

‘Fuck yeah!’ schreeuwt ie gelijk erna. Een kreet van opluchting, denken we aan zijn gezicht af te lezen. Vanaf daar wordt het nóg beter. In het kwetsbare Rewind maakt hij de angst die hij heeft om als ouder te falen voor de héle Heineken voelbaar, zoveel overgave en vuur zit erin. In Talk Down komt vervolgens alles samen: het gloedvolle samenspel van de geweldige muzikanten, de veranderende ritmes én Dijons prachtige stem (waarmee ie óók al alle kanten mee op kan). Op dat moment heeft hij de tent allang aan z’n voeten liggen, en zorgt de ultieme slaapkamertrack Kindalove voor het perfecte slotakkoord. Wát een zegetocht.

Gezien: Lowlands 2026, zo 18.45 uur (Heineken)

Fotografie: Arend Jan Hermsen