concert

Bicep: tussen spierballenhouse en elektronische spanning

Het gerucht gaat dat Andy Ferguson en Matt McBriar zich naar het sterkst ontwikkelde lichaamsdeel van de gemiddelde houseliefhebber vernoemden. Zelf hebben ze die trend als Bicep flink doorgezet door de jaren heen, want de handjes gaan vaak in de lucht vanavond in Paradiso. Het Noord-Ierse duo kiest voor het gebeuk boven het experiment vanavond, met een liveshow die makkelijk door Boiler Room had kunnen worden vastgelegd. De energie blijft haast constant hoog; er is voldoende afwisseling, de lucht krijgt flink wat vuistslagen te verduren en de lasers staan op standje Sensation White anno 2001. Paradiso staat op z’n kop.

Ooit maakte ene Richard David James onder de naam Aphex Twin een plaat met een titel zo sexy als een archiefklapper, maar met een sound van ongekende vernieuwing en klasse. Selected Ambient Works 85-92 is een kwart eeuw na verschijning nog steeds zo baanbrekend en fris als toen. De invloed ervan is hoorbaar in vrijwel alle elektronische genres en nog steeds worden er hele oeuvres gebaseerd op zijn sound, maar wie had verwacht dat dit meesterwerk zou doorklinken in het debuut van landgenoten Bicep? Want Bicep, dat zijn toch die twee club-liefhebbende jochies die in 2009 samen een house- en technoblog begonnen, en vervolgens rond 2012 samen met zusteracts Disclosure en Ejeca doorbraken met een pakkend nieuw deep house-geluid?

Intussen maakt Ejeca nog steeds fistpump-bangers in de stijl van Vision of Love en heeft Disclosure zich gericht op het produceren van radiofähige popnummers en is ook Bicep een andere richting ingedoken: die van experimentele elektronica, ambient en flirts met trance en 2-step. De eerste hint daarnaar hoorden we op EP Just uit 2015, maar de volledige verzilvering van het experiment volgde in de herfst van 2017 met een titelloos debuutalbum dat niet alleen een eigen sound heeft, maar ook ontzettend dansbaar en spannend tegelijk is. Dat is heel wat anders dan 808-EP’s of deep house-knallers. Geen DJ-sets, maar een volledig live uitgespeelde show vanavond, inclusief visuals en lasers.

Bicep begint veelbelovend met een lang ambient-intro, maar als iemand vanaf het rechterbalkon na twee minuten al ‘come on!’ roept, blijken de heren bijzonder goed voorbereid op ongeduldig four to the floor-publiek. Want naast prikkelende opener Orca houdt het duo zijn eenvoudigere house-invloeden hoog in het vaandel. In het eerste deel van de show zijn de breaks dan ook bijzonder kort en wordt iedere mogelijk subtiele opbouw van tafel geveegd. Op het toetsen- en knoppeneiland waaromheen het duo zich begeeft, is de grootste rol weggelegd voor de Roland TR-8 drumcomputer van Ferguson en het mixpaneel van McBriar. Dat betekent simpelweg: beuken en handen in de lucht. Paradiso wordt een dansvloer. De zware 808-beats worden ingekleurd door scherpe stroboscoopsynths en vleugen acid house. Het energiepeil blijft constant op sterk niveau en Bicep lijkt een ongecompliceerde live-set te gaan geven. De armspieren van een vol Paradiso worden goed getraind door een constant toevoer van sterk live ge(re)mixte house.

Halverwege gaan de lasers aan en is het tijd voor een langere break. Een welkome afwisseling: vanaf nu wordt het ongecompliceerde afgewisseld met een golvende beweging van op- en afbouw. Deep cut Higher Level van Isaac Tichauer wordt opgevolgd door herkenningspunt Opal. Klassieker Just past perfect in het straatje van de nieuwe plaat. In de toegift sluit Bicep verrassend af met een lange versie van het diepe en melancholische Glue, een plaat waarvan je nooit zou verwachten dat het Biceps meest gestreamde en sterkst onthaalde nummer zou worden. Zo legt Bicep toch nog een mooie brug tussen het Awakeningspubliek dat op een constant piekende dj-set is ingesteld en de liefhebbers van een uitgebouwde live-set die naadloos op het debuutalbum aansluit. De echte spanning mag dan misschien te vaak ontbreken, maar er wordt genoeg gehint naar de ambient-tracks en gebruik gemaakt van live remix technieken om de high-energy spierballenhouse niet te laten samensmelten tot een eentonige fistpump-kluit van ruim anderhalf uur. Want die armen mogen ook wel eens omlaag.

Fotografie: Arend Jan Hermsen

Gezien: 3 mei 2018, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nog meer keus!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met nog meer keus!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Coup De Grace
album
Miles Kane

Coup De Grace

Miles Kane zou een uitstekend romanpersonage zijn. Hij gaat door het leven als ‘die andere van The Last Shadow Puppets’ ...
Dave Grohl lanceert PLAY, een tweedelige mini-documentaire
nieuws
Foo Fighters

Dave Grohl lanceert PLAY, een tweedelige mini-documentaire

Foo Fighters-frontman Dave Grohl heeft PLAY online gezet. PLAY is een tweedelige mini-documentaire waarin Grohl in 23 minuten een nummer ...

Recensie: Bicep: tussen spierballenhouse en elektronische spanning (concert) | OOR