Biffy Clyro is terug als een piratenschip dat jaren in het droogdok heeft gelegen. Niet opgeblonken, maar getekend door tijd en zee. De eerste tonen van de set klinken op Pinkpop als een scheepshoorn in de ochtendmist: groots, aanwezig en richtinggevend. Aangevoerd door The Captain Simon Neil – wiens getatoeëerde borst niet onderdoet voor de gemiddelde zeerover – entert de Schotse publieksfavoriet Landgraaf op overtuigende wijze. Het publiek laat zich zonder tegenstribbelen meevoeren. ‘I Am a Mountain. I am the sea.’

Fotografie Hub Dautzenberg

De bemanning, die gevormd werd in de jaren negentig door Simon Neil en de tweelingbroers Ben en James Johnston, groeide van een alternatieve cultband langzaam uit tot een van de grootste stadionrockacts van het Verenigd Koninkrijk. Dat leverde de groep een trouwe fanbase en een karakteristieke mix van intensiteit en melodie op waarin experimentele structuren centraal staan.

Neem Instant History, een song die zich stevig verankert op de bastonen van James Johnston. Het nummer dendert over het terrein als een vrachtschip vol emoties: ritmisch, log en niet te stoppen. Alsof het met elke noot iets wil terughalen wat in de diepte verdwenen is.

Of Wolves Of Winter, dat losbarst als een stormvlaag uit het noordwesten: elektrische riffs, brullende drums en daaroverheen strijkers die als zoute regen uit de lucht vallen. Een explosieve lading waarin melodie en geweld als rivalen tegenover elkaar staan, maar met één doel: vaart maken. A Little Love, waarmee de tocht vandaag wordt geopend, start voor de gelegenheid te midden van een tiental zuilen met roze neonspots. Biffy heeft tenslotte oog voor dit soort details: in 2017 zong Simon Neil de Pinkpoppers toe in een strakke broek van dezelfde kleur.

Het is gemakkelijk te vergeten dat de band een paar jaar van het toneel was verdwenen. Maar wie de kaarten bekeek, zag dat Simon Neil intussen een duik nam in een ander universum. Dat van Empire State Bastard. Een duistere reis naar de krochten van zijn eigen woede. Een zijproject en een uitlaatklep waarvoor geen plaats bleek op het dek van de boot van Biffy. En toch is de nagalm van die grommende tussenreis nog voelbaar in elke gil en elk stevig refrein dat de groep vandaag ten gehore brengt, zoals op That Golden Rule.

Tussen de storm is er echter ook ruimte voor rust. Zo klinkt Neil tijdens Rearranged oprecht breekbaar. Zijn stem klein, het arrangement luchtig als een slaphangend zeil op een windstille middag. Of afsluiter Many Of Horror. Geen kanonnen. Geen grootse gebaren. Alleen een stem, een gitaar, een publiek dat hier en daar stilvalt. Living Is A Problem Because Everything Dies laat Landgraaf het gewicht van bestaan voelen. Het moment waarop alles samenvloeit: verleden, verlies, belofte. Hier wordt niets veroverd, hier drijft de ziel van de band.

Voordat je weer kunt wennen aan die kalmte, wordt het anker alweer gelicht. Bubbles springt op als een dollemansdans en in het publiek tovert een volgeling trots een gesmokkeld flesje bellenblaas uit zijn zak. Black Chandelier blijft een van de beste maar ondergewaardeerde Europese gitaarpopsongs van de afgelopen vijftien jaar. Biffy is terug op zee en dient zich daarmee tegelijkertijd ook aan als een vuurtoren met een roze lamp. De geruststelling voor eenieder die zich zorgen maakt over de toekomst van goede gitaarrock op Pinkpop heet nog steeds Biffy fuckin’ Clyro.

Gezien: Pinkpop 2025, 22 juni (18.55 uur) op North Stage.