De uit Birmingham afkomstige Britten van Big Special geven al bij het verschijnen van de podiumbanner een disclaimer af: ‘We’re not big and we’re not special’. Typisch Britse zelfspot zou je kunnen zeggen, maar hoewel de band nog een wereld te winnen heeft – ijzersterk debuutalbum Postindustrial Hometown Blues (2024) verdient absoluut een groter podium dan The Secret – dreigt de maatschappijkritiek te vervallen in kolderieke acrobatiek en heliumtoeters. En dat is zonde.

Fotografie Anne-Marie van Rijn

Het zit de band niet mee vandaag. Eerst blijkt de apparatuur ontploft, al is daar weinig van terug te horen als de band na enige vertraging aanvangt met albumopener Black Country Gothic. Twee man sterk – de overige twintig bandleden zijn zoals dat heet te verlegen om op het podium te verschijnen – brengt Big Special zijn smaakvolle postpunk met synthesizers, drumcomputers en andere elektronische accenten in de mix.

Dan valt tijdens het derde nummer de laptop van de verhoging waarop drummer Callum Moloney zijn slagwerk verricht en wordt de set abrupt onderbroken. Joe Hicklin speelt hier handig op in en grijpt de wachttijd aan voor een opvoering van wat gedichten inclusief mic drop en boomer-grapje over een boodschappenlijstje. Dit is direct wél een mooie kans om kennis te maken met de woordkunst van de zanger, gebracht met een bijtende dictie waarmee Hicklin zich moeiteloos kan meten aan een Joe Talbot.

Bijkomende kracht: zijn zangstem is van een rokerige diepte die zijn gelijke niet kent. In Shithouse, aangekondigd als het nieuwe Britse volkslied, komen al zijn verschillende gedaantes aan bod: de zichzelf overschreeuwende criticus, melancholische blueszanger en straatwijze spraakwaterval. Het typeert en sluit aan bij de boodschap: wanhopig over bijvoorbeeld het gebrek aan schoon drinkwater, berustend in het lot van de onderklasse en hoopvol over een betere toekomst.

Het blijft echter een groot podium om te vullen met z’n tweeën en Hicklin is niet zo’n prater. Zijn wederhelft is daarentegen niet bepaald op zijn mondje gevallen en voelt zich geroepen om de show met meegebracht soundboard en allerhande variététheater aan elkaar te knopen. Grappen en grollen die we gewend zijn van Sleaford Mods en gister nog meewarig hebben aanschouwd bij stadsgenoot Mike Skinner van The Streets. Wellicht is de neiging tot zelfspot inherent aan de volksaard en de vertegenwoordigde arbeidersklasse, maar het doet de kwaliteiten die de band wel degelijk in huis heeft geen recht.

Het zal de aanwezigen een zorg zijn, lachen doen ze wel. Ook het stukje publieksparticipatie met het meisje op basisschoolleeftijd, dat een drumstok in haar handen krijgt gedrukt terwijl Hicklin met hi-hat het publiek in loopt, is erg geslaagd. De set krijgt met het mooi opgebouwde DiG! een waardige afsluiter en zo weet de band, ondanks de technische problemen, een zeer degelijke show af te leveren. Later dit jaar te zien in een poppodium bij u in de buurt, zo wordt ons verzekerd. Kaartjes te bestellen via de website, kijk maar even: ‘We’re on Google’.