Ja jeetje, het zat het Britse Black Country, New Road niet mee. Net na het debuut kwam corona – en net na plaat twee stopte de frontman. Forever Howlong is het eerste studioalbum waarmee de kunstzinnige Britten kunnen touren en ze klampen die mogelijkheid met beide handen vast.
Black Country, New Road bestaat uit het type muzikant dat voor aanvang Arthur Russell in de tent draait, de biografie van zijn favoriete muzikant meeneemt in de reiskoffer, liner-notes uitpluist in de hoop nieuwe links te ontdekken en vooraan staat bij bands die zijn ouders ook konden waarderen. Saxofonist Lewis Evans heeft met vriend Jack Lewis een radioshow, Blue Harbour Radio, waar ze elke week gouden tunes uit heden en verleden draaien.
Waar Evans na het vertrek van Woods achter de microfoon plaatsnam om liedjes te zingen, doet hij nu een stapje naar de achtergrond. Toch niet zijn ding, frontman zijn. Sterker nog, alle mannen staan letterlijk op de tweede rij om plaats te maken voor Tyler Hyde, Georgia Ellery en May Kershaw. In de eerste drie liedjes van het optreden stellen ze zich, om de beurt en al zingend voor. Een radicale ommezwaai.
Ants From Up There (2022) zit vast nog in het hart van een deel van het publiek, maar er is geen spoor van op het podium. Oké, het rauwe randje van de band is er nog steeds, in climaxen, maar de band is ook zachter geworden, meer verfijnd. Hier en daar kun je aan Joanna Newsom denken, al is BCNR lastig met anderen te vergelijken.
In september nam de band Forever Howlong op, samen met Arctic Monkeys-producer James Ford. De band is blijven schaven aan het materiaal. Vandaag op Lowlands klinken de nieuwe nummers rouwer, er zijn koortjes toegevoegd, middenstukken uit elkaar getrokken, intro’s opgerekt in een speurtocht naar schoon- en tederheid. Het is bijna jammer dat de band de plaat al opgenomen heeft, zo makkelijk overstijgen de uitvoeringen tijdens dit optreden het studiomateriaal.
En het is fascinerend om het zestal rustig en zelfverzekerd bezig te zien. Ellery speelt ook viool, Kershaw bas, Evans fluit. Ze wisselen van plek. Een continu roulerend orkestje. Het optreden zit zo vol speciale momenten. De tweedle in de tweede helft van The Big Spin, het uitgesponnen outro van Socks, en het geweldige Mary, halverwege de set, waarin de zangeressen met één stem zingen en zowaar even klinken alsof Judy Sill met The Roches samenzingt.
Na een bezwerende opening komt de grote poptune Besties tevoorschijn, dat met een zinsnede als ‘I’m a walking TikTok trend’ iets hedendaagser voelt. Ook afsluiter Happy Birthday is overigens een mooi en toegankelijk popliedje.
Schitterend is Nancy Tries To Take The Night, over een jonge vrouw die worstelt met het ondergaan van een abortus. Het begint rustig en de gitaar roept Weird Fishes van Radiohead in herinnering. In de tweede helft van het lange lied vlecht Lewis Evans zijn saxofoon tussen de gitaren en ontstaat er een neoklassiek Steve Reich-patroon – en dan opeens slaat Charlie Wayne, die prachtig stilletjes in dienst van de frontvrouwen speelt, iedereen wakker met een hectisch patroon in zijn drumspel.
Het nummer eindigt en er wordt in de zaal gewoon niet gesproken, geen geroezemoes. Het zestal heeft het aandachtigst luisterende publiek van Lowlands – en dat publiek krijgt er veel fraais voor terug.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 17 augustus (14.45 uur) in de Heineken.
