In de TWO-tent hangt een afwachtende sfeer. Alsof iedereen weet dat er over een paar minuten een poort naar een minder aangename dimensie opengaat. Op het podium zijn het niet de twee monumentale obelisken die als eerste de aandacht trekken. En ook niet de rood oplichtende glyphen die suggereren dat ergens onder Hilvarenbeek een vergeten beschaving ligt. Blikvanger is het verhoogde drumstel, dat met zijn dubbele kickdrums als een commandocentrum boven de rest van het podium uittorent.

Blood Incantation schuift de duisternis in. Waar andere bands hun uur vullen met publieksfavorieten, speelt de groep integraal Absolute Elsewhere, het album waarmee de Amerikanen vorig jaar ook buiten de metalwereld doorbraken. Twee composities van elk ongeveer twintig minuten, live opgedeeld in acht hoofdstukken. De vraag is of de tent bereid is daarin mee te gaan.

Visueel heeft Blood Incantation iets merkwaardig roerloos. Isaac Faulks dubbele bassdrums ratelen op mitrailleursnelheid, Paul Riedls grunt opent tergend traag de poorten naar de onderste regionen van de zwavelput. Maar op het podium zelf blijft alles opvallend beheerst. Drie voorovergebogen mannen zwiepen hun inmiddels wat uitgedunde haardos rond en klemmen zich vast aan hun Flying V’s. Als drie opgelijnde zombies uit een andere dimensie.

Absolute Elsewhere is veel meer dan death metal. Tussen de lawines van riffs duiken spookachtige orgels op en uitgesponnen instrumentale passages. Het zijn momenten waarop de muziek wegdrijft van de aarde, als Pink Floyd dat verdwijnt in een wormgat. Blood Incantation trekt death metal uit de catacomben en schiet het met brute kracht de kosmos in.

Het zorgt voor een merkwaardige paradox. De muziek klinkt alsof de mensheid haar laatste uren beleeft, maar Blood Incantation heeft geen belangstelling voor pure vernietiging. Waar veel extreme metal frontaal aanvalt, vertelt Absolute Elsewhere een verhaal. Alsof ze uit Colorado zijn gekomen om hun universum uit te rollen.

Publieksinteractie is er nauwelijks. Soms ontstaat zelfs de indruk dat Blood Incantation vergeten is dat er überhaupt publiek is. Alsof de vijf muzikanten dit uur ook prima zonder ons hadden kunnen uitvoeren. Pas na The Stargate spreekt Riedl voor het eerst. ‘The next one is called The Message.’ Veel meer uitleg volgt er niet.

Intussen veranderen de obelisken van kleur en schuift een buitenaards alfabet over het tentdoek. De avond krijgt iets dat verdacht veel lijkt op een sektarisch uitdrijvingsritueel. Alsof Blood Incantation bezig is de laatste restjes Pommelien-blijdschap uit de tent te exorceren. Zelfs die ene crowdsurfer oogt misplaatst, alsof iemand tijdens een séance de polonaise inzet.

De enige man die zich vrij over het podium verplaatst, is een torenhoge fotograaf met visserspet. Terwijl de band zelf bijna onbeweeglijk blijft, banjert hij tussen de muzikanten door alsof hij onderdeel van de ceremonie is. Wanneer hij met gestrekte arm naar ons wijst, voelt het als een vloek.

Tegen het einde van The Message heeft de tent zich overgegeven aan een collectieve trance. We zijn bekeerd maar hebben geen idee tot wat. ‘That was our new album, Absolute Elsewhere.’ Als toegift volgt Vitrification Of Blood van het debuut Starspawn. Nog één laatste aanval voordat de lichten aangaan. De poorten gaan knarsend weer dicht. Hilvarenbeek krijgt zijn festival terug.

Gezien: Best Kept Secret 2026, vrijdag (21.15 uur).

Fotografie: Anne-Marie van Rijn