concert

Blood Red Shoes in Bitterzoet voelt als thuiskomen

Soms neemt een muzikant je als recensent de woorden uit de mond. Bijvoorbeeld Blood Red Shoes-drummer Steven Ansell, die als zijn show nog geen vijf minuten onderweg is in het nieuwe nummer Bangsar al verkondigt ‘such a relief to be back home again, spent the evening feeling like I’m in a pig pen’. Precies dat, ja. Het olijke rockduo Laura-Mary Carter en Ansell is na een afwezigheid van vier jaar, waarin het tweetal elkaar uit het oog verloor, weer helemaal terug van weggeweest met een nieuwe plaat. In een helemaal volgepropt Bitterzoet geeft de band een zweterige, energieke show waarbij het dak er nog net niet vanaf gaat. Voor iedereen die al eens een Blood Red Shoes-show heeft bijgewoond voelt het als thuiskomen, alle nieuwelingen kijken vast uit naar de tweede keer.

Wie van te voren bang was dat de meer op synthesizers-gestuurde richting die het tweetal op gaat op het nieuwe album Get Tragic indicatief zou zijn voor de hele show, heeft gelukkig niets te vrezen. De show begint met drie nieuwe nummers, aan het einde van de reguliere set volgen er nog drie. Tijdens deze zes nummers worden Ansell en Carter bijgestaan door twee extra, vrij anonieme bandleden. Tijdens de rest van de show staan ze er alleen voor en spelen ze materiaal van de eerste vier albums precies zoals ze dat in 2014 ook nog deden.

Zo zien we het natuurlijk graag, maar eerst maar even die nieuwe nummers onder de loep nemen. Het begin van het concert is nog even schrikken, we horen triphop-achtige beats die eerder op hun plaats waren geweest bij Massive Attack in de AFAS Live vorige week. Gelukkig ontpopt set-opener Elijah zich al snel tot een lekkere rocker, een van de weinige Get Tragic-nummers die niet had misstaan op een van de vorige platen. Datzelfde geldt voor het uiterst energieke Bangsar. Howl, het derde en laatste nieuwe nummer in de openingsfase, voelt wel wat meer onwennig, maar als de nieuwe bandleden naar de coulissen worden verbannen en de openingsriff van The Perfect Mess door de zaal schalt, is dat direct vergeten.

Het blok aan onversneden Blood Red Shoes dat volgt is frequent euforisch en altijd vermakelijk, maar verloopt niet helemaal vlekkeloos. Om te beginnen heeft Carter last van verkoudheid, dus laat haar stem af en toe te wensen over. Ook staat het geluid niet altijd helemaal lekker afgesteld, en lijkt het alsof de gitariste mede door haar verkoudheid af en toe even is afgeleid en een steekje laat vallen. Hierdoor wordt vooral de climax van Don’t Ask nogal een rommeltje, en dan niet op de charmante manier waarop de rest van het concert dat wel is. Ook is de zaal iets te volgepropt om echt lekker te kunnen moshen, dus blijft het bij de meest energieke nummers (An Animal, Je Me Perds) bij wat ongemakkelijk heen en weer gespring en geduw. Carter en Ansell zien dat schouwspel duidelijk met plezier aan, maar tijdens Red River wordt het allemaal iets te gortig en signaleert de drummer glasscherven en bloedende armen in het publiek.

Dus springt hij als volleerd uitsmijter direct het publiek in, waar hij de boel enigszins weet te kalmeren. Een EHBO’er is al snel opgetrommeld, iemand die de glasscherven op kan ruimen laat wat langer op zich wachten en dus ligt de show even vijf minuten stil. Een wat ongemakkelijk moment, maar wel een die laat zien hoe begaan de band met zijn fans is. En als de rust wedergekeerd en de vloer schoongemaakt is, knallen de heer en dame op het podium de climax van Red River er natuurlijk met veel plezier nog net een tandje harder in. Zo vordert de show zich op een gestaag tempo, tot het na een vurig I Wish I Was Someone Better weer tijd is voor het afsluitende blokje nieuwe nummers.

Hier blijkt helaas dat de band niet het beste tot het laatst bewaard heeft, want waar Mexican Dress nog wel leuk is, zijn singles Eye To Eye en God Complex allebei een beetje zoutloos. Gelukkig herpakt de band zich in de toegift met prijsnummer It’s Getting Boring By The Sea – dat inmiddels al lang geen reguliere passant op de setlists meer, dus des te fijner dat hij ons vandaag gegund wordt – en een alles verzengend Colours Fade. Als dat nummer zijn apotheose bereikt was een ieder die nu geen tinnitus-verschijnselen vertoont al doof voordat de show begon en klotst het zweet bij iedereen van de armen. Zo komt er een einde aan een show die niet helemaal lekker liep, maar wel uitstekend bewijs levert van het feit dat Blood Red Shoes nog altijd een van de leukste, meest energieke livebands in het genre is. Welkom terug!

Fotografie: Lisa Boels

Gezien: 6 februari 2019, Bitterzoet, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

King's Mouth - Music And Songs
album
The Flaming Lips

King’s Mouth – Music And Songs

Wie het Instagram-account van Wayne Coyne een beetje volgt, weet dat hij onlangs vader is geworden. Het jongetje heet Bloom ...
Smooth Big Cat
album
Dope Lemon

Smooth Big Cat

Een ‘smooth big cat’ schijnt een zorgeloze vent te zijn die ’s avonds met maten onder het genot van whisky ...
Dudu
album
B Boys

Dudu

‘Not everything has to make sense’, zongen de jongens van B Boys ergens in de eerste minuten van hun debuutplaat ...

Recensie: Blood Red Shoes in Bitterzoet voelt als thuiskomen (concert) | OOR