Het concert van Bon Iver in Vredenburg Leidsche Rijn staat nog steeds te boek als verreweg de beste show die ondergetekende ooit voor OOR zag. Toch is het vanavond weer spannend hoe het zal uitpakken, want Justin Vernon en zijn vele kornuiten staan deze keer in de Heineken Music Hall. En laten we eerlijk zijn: dit is wel de laatste zaal waarin je naar folkmuziek wilt luisteren. Met Villagers en Band Of Horses op intiemere locaties elders in het land zijn er ook nog eens goede alternatieven voor de liefhebber. Desalniettemin is de HMH uitverkocht. En terecht, zo blijkt achteraf, want ook de kilte van deze holle ruimte aan de ArenA Boulevard is niet opgewassen tegen de hartverwarmende klanken van Bon Iver.

Het is bijna onmogelijk om een zaal met een capaciteit van vijfduizend man echt helemaal stil te krijgen. Maar er zijn vanavond opvallend veel momenten waarop het Bon Iver lukt. Momenten waarop zelfs de babbelaars achterin de HMH hun adem inhouden en je hoogstens een eenzaam plastic bekertje de grond hoort raken. Vernons falset, soms in combinatie met het rustgevende geluid van zacht ontwakende instrumenten, heeft dat effect nu eenmaal op mensen. Dat bleek vorig jaar al in Utrecht, maar door de ruime verdubbeling van het aantal toeschouwers voelt het in Amsterdam extra indrukwekkend aan. Het maakt vooral Flume, sowieso al een van Bon Ivers mooiste liedjes, vanavond zo onwerkelijk prachtig dat uw recensent zichzelf even moet knijpen. En ik ben niet de enige.

Met dat nummer opent de band overigens de toegift. Het is de kers op een taart met vele lagen, de een nog lekkerder dan de ander. Net als vorig jaar profileert Bon Iver zich vanavond namelijk als een van de meest veelzijdige liveacts ter wereld, met als groot verschil dat het menu wederom is uitgebreid. Ergens tussen de geweldige rockversie van Blood Bank en de gelukzalige single Holocene in, knutselt Vernon bijvoorbeeld live het door autotunes gedomineerde EP-liedje Woods in elkaar, terwijl de rest van de band vanuit de schaduw toekijkt. Het is een gewaagd James Blake-momentje dat op papier klinkt als onnodige interessantdoenerij, maar in de praktijk helemaal niet misplaatst overkomt. Bon Iver is spannend zonder rare streken uit te halen. Want, zoals Vernon vanavond zelf ook al zegt na ons eraan te hebben herinnerd dat het Election Night is: Bon Iver neemt zichzelf erg serieus.

Dat is tevens de enige valkuil voor de band. Wanneer Bon Iver namelijk zonder bijzonderheden zijn materiaal speelt, klinkt dat vooral erg strak. Nu is er niets mis met een prima liveuitvoering van machtige nummers als Perth en Calgary, maar zo memorabel als een speels en luidkeels door de hele band gezongen Skinny Love zijn deze liedjes niet. Het zou soms stiekem nog net iets gevoeliger kunnen. Dat neemt niet weg dat Bon Iver nu al een van de meest betoverende bands is die je kunt gaan zien. Die je MOET gaan zien. Zelfs als dat de volgende keer in een nòg grotere zaal is.

Door Randy Timmers / Fotografie: Bart Heemskerk

Gezien: 6 november 2012, Heineken Music Hall, Amsterdam