concert

Bospop slotdag: Een kwestie van geduld

Van de 39ste editie van het driedaagse Bospop blijkt met name de afsluitende zondag populair, die dus vlotjes uitverkoopt, niet in de laatste plaats vanwege Sting. Die dus uiteindelijk niet komt. Desondanks begeven meer dan 30.000 mensen zich richting het festival en dat is ’s ochtends al te merken op de wegen rondom het terrein, waar het verkeer al snel vastloopt. Geduld zal vandaag echter een belangrijke deugd blijken.

Openingsfoto: Mark King van Level 42. Onze fotograaf was wel op tijd ter plekke.

Diezelfde verkeerschaos zorgt ervoor dat Level 42 net de laatste klanken van Sons And Daughters speelt als OOR het terrein betreedt. In de Rocktent staat op dat moment Jake Smith, oftewel The White Buffalo. De Amerikaan lijkt eerder op een verdwaalde Viking met een Hawaii-shirt dan op een singer-songwriter. Maar wat een prachtige nummers brengt deze man ten gehore. Zijn mix van folk, bluesrock en Americana is doorleefd, rauw en vol melancholie. Samen met Smiths charisma en helderblauwe blik gaat het recht naar het hart. Je hoort en ziet: dit is écht. Het zal dan ook niet voor niets zijn dat maar liefst tien songs van deze man gebruikt worden in de tv-serie Sons Of Anarchy. De Rocktent staat helaas maar half vol en tijdens de set is er jammer genoeg geroezemoes te horen binnen en buiten de tent. Het geluid staat dan ook opvallend zacht; iets wat gedurende de rest van de dag per act lijkt te wisselen. Voor mensen die dan nog niet genoeg ontroerd zijn, staat er daarna buiten nog een verrassing te wachten: Sting komt niet, zo melden de mededelingenborden. Maar ís dat wel een verrassing? Voor velen niet, lijkt het. Een opstand blijft uit.

Voor de Mainstage staan dan al wat fans te wachten op Foreigner, de guilty pleasure die op dit festival alleen nog maar pleasure heet. Velen verheugen zich duidelijk op hits als Cold As Ice en Juke Box Hero en worden dan ook op hun wenken bediend. Foreigner kende door de jaren heen heel wat wisselingen in de bezetting, maar dat maakt de band niet minder legendarisch. Kelly Hansen, sinds 2008 frontman, promoveert het optreden tot glamwaardig entertainment. Dat zijn zang niet altijd even zuiver lijkt, wordt gecompenseerd door de show die hij ervan maakt: Mick Jagger met een vleugje Steven Tyler. Hansen is dan ook een hardrocker in hart en nieren. Dat deze band gemaakt is voor liveshows konden we al afleiden aan het aantal livealbums dat ze uitbrachten. En iedereen weet natuurlijk ook precies wat straks de toegift wordt. Maar, roept Hansen, I Want To Know What Love Is wordt pas gespeeld als iedereen zijn buurman of -vrouw omhelst. De samenzang klinkt vervolgens massaal en galmt nog lang na op het terrein. Om niet al te cheesy af te sluiten wordt Hot Blooded erin gegooid.

Daarna blijft het een uur lang stil. Niet alleen op het festivalterrein, maar ook voor de bezoekers; de informatievoorziening na de lastminute-afzegging wegens gezondheidsklachten van Sting (zijn hele crew was al aanwezig) is namelijk minimaal. Rob Trommelen van Mojo, die tijdens Foreigner een kort statement afgeeft in de perstent, noemt het een ‘Amy Winehouse-je’. Met haar maakte de boeker namelijk al eerder iets dergelijks mee. ‘Misschien komt Krezip nu?’ grapt een bezoeker. Waarom ervoor wordt gekozen om de programmering een uur op te schuiven en een gapend gat te laten ontstaan tussen Foreigner en Rowwen Hèze blijft voor velen onduidelijk. Trommelen stelt dat op zo’n korte termijn geen waardige vervanger te vinden is. Opmerkelijk, zeker als je bedenkt dat voor Snow Patrol wél snel een vervanger was gevonden en Stings fysieke conditie al ruim van tevoren bekend was. Hoe dan ook: het is lang, een uur zonder livemuziek op een festival. Dat leidt ook tot andere problemen, zoals overbevolking bij de wc’s en de drank- en eettentjes. Toch laten de bezoekers zich niet uit het veld slaan en een uur later staat menigeen vol verwachting voor de Mainstage, waar Rowwèn Heze profiteert van de verschuivingen in het programma: de band was aanvankelijk gepland in de Rocktent. De geroutineerde Americanen zorgen voor een set die ballads afwisselen met feesthits, al hebben bezoekers nu eigenlijk vooral die laatste nodig. Er wordt op bescheiden schaal met bier gegooid en met name de meezingers kunnen rekenen op een warm welkom. ‘Het is een kwestie van geduld…’ Dat kun je wel zeggen, ja.

Gelukkig kondigt meteen na Rowwen Hèze het thema van The Good, The Bad And The Ugly een knaller aan in de Rocktent: Rival Sons. Hier lopen veel mensen warm voor. Dat is goed te begrijpen, want hun vuige bluesrock zit prima in elkaar en er is goed over nagedacht. Misschien een beetje te goed zelfs: waar White Buffalo doorleefd klonk, ontbreekt dat bij dit viertal. Hun muziek heeft zoveel theater helemaal niet nodig. Dat idee wordt versterkt door de duidelijke styling van de heren, die nummers als Pressure And Time of Electric Man geloofwaardiger maakt als je ze met gesloten ogen ondergaat. In het programmaboekje staat dan wel te lezen dat de band ‘knipoogt’ naar rock & roll, maar daarvoor wordt het concept te serieus aangepakt. Het klinkt en oogt gevaarlijker dan het voelt. Maar dat het goed is, staat buiten kijf. Het vocale bereik van Jay Buchanan is groot en hij haalt uit alsof zijn leven er vanaf hangt. Alsof dus. Op blote voeten. En daar zijn een heleboel mensen in de Rocktent meer dan content mee.

Of het door verschuivingen in de programmering komt of door het vier decennia lange tourleven van Joe Jackson blijft onduidelijk, maar deze muzikale duizendpoot verwelkomt het publiek met ‘Good morning, or afternoon, or… whatever the hell it is, I don’t know!’ We zijn dan al verder dan de hit Is She Really Going Out With Him, een nummer waarmee sommige bezoekers kennelijk de artiest kunnen identificeren (‘O, is dat van hem!’). Achter een elektronische piano imponeert de man een beetje als Johnny Rotten in Sinatra-entourage: theaterdoeken hangen a-symmetrisch gedrapeerd op de achtergrond en Jackson speelt zijn soms opstandige muziek zittend. Dit tafereel had misschien beter gepast in de tent, ware het niet dat Jackson daarvoor teveel publiek trekt en, misschien nog wel belangrijker, fel tegenstander is van anti-rookbeleid. Voor mensen die Jackson niet kennen, imponeert de setting en muziek op eigenaardige wijze, maar dat is niet gek. De zeer veelzijdige muzikant heeft lak aan wat gangbaar is en een hekel aan eenzijdigheid. Catchy songs als I’m The Man en Steppin’ Out zouden zelfs ook op ‘jongere’ festivals uiterst actueel zijn, qua aanpak. Andere nummers zijn wat minder toegankelijk en eentje daarvan zou dat niet hóeven zijn, als het wat minder kneuterig gebracht was. Real Men slaat echter nét de plank mis. Of dat komt door de nogal luide gitaar in het instrumentale refrein of het feit dat toeschouwers te vroeg beginnen met meezingen, laten we in het midden. Maar dat Jacksons creativiteit eindeloos is, wordt onder meer bewezen met het nummer Fool van zijn nieuwe, gelijknamige album, dat hartstikke actueel is.

Dat staat een beetje in contrast met de Chris Robinson Brotherhood, het bluesrockcollectief dat daarna in de Rocktent staat. De band van de voormalige Black Crowes-voorman mag dan bestaan uit kundige muzikanten, maar hun muziek doet weinig met een mens. Of in elk geval met ondergetekende. Erg Amerikaans en een beetje dertien-in-een-dozijn.

Snel door dus naar The Specials op de Mainstage. Opmerkelijk genoeg openen de Britse skapioniers ditmaal níet met Ghost Town. Sterker nog, het wordt helemaal niet gespeeld. Toch is er behoorlijk wat animo voor dit collectief, al is oprichter (en baas van het 2 Tone-label) Jerry Dammers er al jaren niet meer bij. Ska lijkt per definitie reden voor een feestje, maar bij The Specials is dat toch altijd met een nogal serieuze ondertoon en dat komt niet alleen door de stoïcijnse houding van frontman Terry Hall. In de roerige jaren dat het collectief ontstond, raakten leden ervan in conflict met jongeren van het racistische National Front. Het had behoorlijk wat invloed op de optredens van de band en nog altijd wordt hun politieke engagement uitgedragen via de podiumaankleding, in de vorm van protestborden. Daarop wordt niet alleen racisme aangekaart, maar ook nucleaire energie en economische ongelijkheid. Toch krijgen de heren met name in de tweede helft van het optreden het publiek gemakkelijk van het ene op het andere been. Bij klassiekers als A Message To You Rudy en Doesn’t Make It Allright gaan de handen omhoog en op elkaar. Het nieuwe album heet dan wel Encore, toch eindigen The Specials zeven minuten voor tijd en blijft een toegift uit.

Waar die zeven minuten zijn gebleven, ontdekken we zodra Al McKay’s Earth Wind & Fire Experience aan zijn intro begint. De doorgewinterde muzikanten nemen er ruimschoots de tijd voor en dat is maar goed ook, want zo stampvol als nu is het vandaag nog niet geweest in de Rocktent. Toch begint wachten voor sommigen nu pijn te doen; er klinkt ongeduldig gefluit richting podium. Maar dan begint het spektakel en doet de naam van de band zichzelf eer aan; de belichting, de synchrone discodansjes van de blazerssectie, de tenues, de muziek – álles klopt. Dit is inderdaad een experience. Een geoliede machine die bewijst dat ouderdom niet hoeft te leiden tot statische taferelen. Nederland In Beweging kan er een puntje aan zuigen. ‘Nu weet je ook waar al die wachtmuziekjes vandaan komen’, grapt een bezoeker. Of het komt doordat McKay al als achttienjarige met Ike & Tina Turner speelde of zijn songs nog steeds gesampled worden in hedendaagse muziek blijft onduidelijk, maar er staan best wat jongeren op de eerste rij en het swingt de pan uit. Bij hits als Fantasy en September gaan de mobieltjes massaal de lucht in. Met Let’s Groove Tonight stuurt McKay ons richting headliner.

Een headliner die dus niet Sting heet, maar Nile Rodgers & Chic. Deze hitmachine blijkt een waardige afsluiter. Hoewel het veld niet helemáál volgepakt staat, worden Rodgers c.s. met groot enthousiasme ontvangen. De reeds pensioengerechtigde muzikant en producer trekt met zijn Chic even de hitregisters open van de afgelopen veertig jaar. Er zullen in de muziekwereld weinig mensen rondlopen die aan zóveel bonafide hits hebben meegewerkt. Nadat hij Sting publiekelijk beterschap heeft toegewenst, noemt hij nog even wat andere artiesten aan wier hits hij heeft bijgedragen: Diana Ross, Duran Duran, Lady Gaga, David Bowie en Daft Punk. Daarvan komen vervolgens medleys voorbij, door Rodgers en zijn band met schwung uitgevoerd. Als je zo’n repertoire op je naam hebt en daarnaast ook nog eens strijd hebt moeten voeren met mentale en fysieke problemen is erkenning natuurlijk een belangrijk thema. Zeker als je daarmee een festival-in-headlinernood kan helpen door een extra uitgebreide set te spelen die iedereen kan bekoren. Behalve misschien de diehard Sting-fans. Maar die hoeven misschien nog maar een jaar te wachten. Zegt Mojo.

Gezien: 14 juli, Bospop, Weert

Fotografie: Hub Dautzenberg

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013
concert
Erykah Badu

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013

22. Een angeliek getal in de spirituele wereld, een symbool voor gidsing en doelmatigheid. Ook is 22 de huidige leeftijd ...
This Is Not A Safe Place
album
Ride

This Is Not A Safe Place

Even de oude succesnummers oppoetsen, rondje om de wereld, cashen en weer terug naar moeder de vrouw. Zo ging het ...
Black Midi
Club OOR
Black Midi

Black Midi

Lees alle inter­views, achter­grond­verhalen, recensies, columns en agenda­tips van OOR nu ook op OOR.NL. Exclusief voor abonnees. ABONNEE EN WIL ...

Recensie: Bospop slotdag: Een kwestie van geduld (concert) | OOR