concert
Pop

Bryan Ferry grasduint door 40 jaar popmuziek

Bryan Ferry in Paradiso, het is op voorhand al een prikkelend affiche waar je je maanden op kan verheugen. Natuurlijk, de inmiddels alweer 71-jarige zanger/charmeur staat volgende week ook nog in Carré, in een decor dat wellicht beter bij zijn monumentale statuur past, maar toch… De intimiteit van de hoofdstedelijke poptempel heeft ook zo z’n charmes. Vanavond zitten we er bovenop, kunnen we de zweetdruppeltjes langs de grijzende slapen zien glijden en de kreukeltjes in de mouwen van het eeuwige colbertje tellen. En met eigen ogen (en oren) vaststellen dat de goedlachse gentleman de tand des tijds gelukkig nog wel even de baas lijkt te blijven.

Wie Bryan Ferry zegt, zegt natuurlijk Roxy Music. De huidige tournee mag dan ter promotie van laatste soloalbum Avonmore (2014) zijn opgestart, de setlist is toch vooral samengesteld uit het goud van oud dat hij solo én met z’n vroegere band schreef. Ferry opent nog wel dapper met het titelnummer van z’n meest recente plaat, maar niet veel later wiegt Paradiso al zachtjes heen en weer op de betoverende nostalgie van klassieke zwijmelaars als Slave To Love (wat een magistraal intro blijft dat toch) en Don’t Stop The Dance. Sensuele slijpfunkliedjes om cheek to cheek op te schuifelen, ze voeren uiteraard de boventoon en worden sporadisch aangevuld met obscuurder materiaal waarin Ferry’s verleden als kunstacademie-student even komt bovendrijven. Beauty Queen (met die duistere gitaaruitbarsting tegen het eind) of, verderop in de set, het intrigerende rustpuntje In Every Dream Home A Heartache (met het massaal meegebrulde ‘Inflatable doll, l blew up your body, but you blew my mind’); ze vormen een welkom tegenwicht en zorgen dat de boel niet in al teveel vrijblijvendheid blijft steken.

Ferry is redelijk goed bij stem, maar klinkt ook broos en kwetsbaar als hij er in een liedje als Don’t Think Twice, It’s All Right vrijwel alleen voor staat. De Dylan-cover blijft natuurlijk wel moeiteloos overeind, mede dankzij de intonatie en dictie van de oude meester en diens feilloze mondharmonicaspel. Met een tienkoppige band achter ‘m hoeft Ferry de kar overigens niet zo vaak alleen te trekken. Het is geen Roxy Music nee, maar de begeleiding (retestrak en professioneel) telt genoeg talent en blikvangers om van begin tot eind te blijven boeien. Leadgitarist Jacob Quistgaard pakt geen nootje verkeert en laat zijn instrument net zo makkelijk janken als bedwelmend kabbelen. Aan de andere kant van het podium wordt vocale ondersteuning gegeven door een blije soulbrother en zijn al even enthousiaste, in glitter-outfit gehesen soulsister. Maar de enige echte ster die naast Ferry mag stralen is Jorja Chalmers. Een onweerstaanbare Bond-girl die soepeltjes tussen keyboard, klarinet en saxofoon schakelt, Paradiso met elk elegant gebracht solootje verder in katzwijm speelt en als een volleerd model over de bühne beweegt.

007 grasduint ondertussen vrolijk (de lach is nooit ver weg) door 40 jaar popgeschiedenis. In anderhalf uur tijd werkt de 71-jarige naar een apotheose die met liedjes als More Than This en Avalon wordt ingeleid. Dat die breekbare nummers hoorbaar het nodige van de band vragen mag de pret niet drukken. Paradiso is dan allang door z’n held verleid en hangt smachtend aan de lippen van een nog opvallend vitaal ogende Ferry. Die ontroert ons nog even met Lennon-liedje Jealous Guy, zweept de boel op via Virginia Plain en laat de zaal nasmeulen als dampende stamper Both Ends Burning is afgerond. De Carré-gangers hebben wat om naar uit te kijken.

Fotografie: Charles Batenburg

Gezien: 29 september 2016, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

nieuws
Hüsker Dü

Hüsker Dü-drummer Grant Hart overleden

Triest nieuws. Hüsker Dü, een van de grondleggers van de hardcorepunk, is zijn drummer en co-songwriter Grant Hart verloren. Hart ...
album
Prophets Of Rage

Prophets Of Rage

De verrassing van Pinkpop dit jaar? Dat een stelletje veteranen zonder een album uit unaniem werd gebombardeerd tot hoogtepunt van ...
album
Foo Fighters

Concrete And Gold

Greg Kurstin produceerde! Paul McCartney speelt mee als drummer! Shawn Stockman van Boyz II Men doet zangkoortjes! Nog veel meer ...