‘Isn’t it strange’, zingt Celeste in het slotstuk van haar tweede uitverkochte show in twee dagen in Paradiso. Dat liedje, haar grootste hit tot nu toe, heet ook Strange, en vat – qua titel – samen wat dit merkwaardige optreden bij ons achterlaat: een vreemd gevoel. Dat begint al voordat ze het podium betreedt en de dj van dienst doodleuk Black Sabbath’s Into The Void draait.
Zo’n track valt in de verste verte niet te rijmen met haar materiaal, dat grotendeels gedragen wordt door haar hese, soulvolle stem, en waar zelden rock in te bekennen valt. Om vervolgens op te komen met een instrumentale versie van The Kinks’ Lola snijdt óók geen hout. Het moet maar gelijk gezegd: de eigenaardigheden stapelen zich al op voordat er überhaupt een noot heeft geklonken.
Tegelijkertijd staat er een liedje op de setlist dat de titel Both Sides Of The Moon draagt. Natuurlijk gaat dit niet over tegenstrijdigheden, maar over de liefde (zoals het gros van haar liedjes), maar het nummer geeft de muzikale schizofrenie – en daarmee haar schijnbare zoektocht naar een eigen verhaal op het podium – goed weer. Ietwat gechargeerd gezegd: als Celeste niet over een stem zou beschikken waarmee ze de hele zaal omverblaast, was dit een gênante exercitie geworden.
Van de muzikale aankleding moet ze het vanavond immers niet te hebben. Het heeft er alle schijn van dat Celeste op ontdekkingstocht is, alsof ze naar haar eigen repertoire heeft gekeken en besloot dat het opeens anders moest. Dat is best merkwaardig te noemen, gezien de muzikale omlijsting van haar sterke debuut Not Your Muse, zo’n vijf jaar geleden. Die plaat maakte haar in één klap zeer populair. Never change a winning team, toch?
Echter: zo eigenaardig de wissels van de bondscoach van Oranje, zo bedenkelijk zijn de keuzes die de soulzangeres maakt. Vrijwel elk liedje lijkt te moeten worden ondergedompeld in een badje vol met nietszeggende rockritmes, terwijl het gros daar van oorsprong niet echt voor bedoeld is. We krijgen het gevoel dat Celeste vooral iets wil zijn wat ze niet is, of in elk geval, nooit eerder is geweest.
Tegelijkertijd gaat het nooit écht fout. Ja, muzikaal voelt het vaak wat geforceerd, maar een liedje als This Is Who I Am (waarmee ze openlijk solliciteert naar de nieuwe James Bond-theme) is dan weer ronduit weergaloos. En tijdens Free toont de zangeres aan dat het ‘rockbadje’ ook juist heel goed kan werken. Terwijl de drummer zit te rammen alsof de wereld morgen ophoudt te bestaan, levert zij zelf de ene na de andere fenomenale uithaal af. Opmerkelijk en prachtig tegelijk, zoals ze ons de hele avond op twee gedachten laat hinken.
Als ze na zo’n anderhalf uur afsluit met Strange (goed voor ruim 300 miljoen streams op Spotify) gaat dat, tot grote opluchting van vrijwel iedereen in de zaal, níét gepaard met andere muzikale afslagen. Die zingt ze precies zoals iedereen dat graag wil: vol warmte en emotie, met haar imponerende stem als stralend middelpunt. Heel even lijkt ze dusdanig emotioneel te worden dat ze het publiek vraagt om bij te springen. Een memorabel moment op een avond die vooral bijblijft door de muzikale keuzes die Celeste en haar band maken.
Gezien: 21 juni 2026 in Paradiso, Amsterdam
Fotografie: Daniël de Borger
