Slechts één album uit en dan al de Alpha op zaterdagavond afsluiten? Niet gek als we het hebben over Chappell Roan, wier The Rise And Fall Of A Midwest Princess (2023) insloeg als een komeet en Chappell bombardeerde tot de opvallendste, vrolijkste en meest speelse mega-act in jaren. You go girl!
Als tiener kreeg Chappell Roan al een platencontract, maar het duurde een klein decennium voor ze echt opgemerkt werd. Na jaren ploeteren begon haar ster te vonken met live-optredens en sinds een veelbekeken Tiny Desk-sessie zet de 27-jarige popster alles en iedereen in beweging, Afzwaaiend festivaldirecteur Eric van Eerdenburg doet hier een drag-optreden en er is een speciaal Chappell literatuurhuis op Lowlands. Welkom in de kerk van Chappell Roan.
Al lijkt die kerk op het podium meer op een kasteel. Een draakachtig art deco-decor met een hoog Kate Bush in de Efteling-gehalte. De kop van de toren lijkt op Poseidon, met oceanische baarden, lichtgevende griezelogen en een bek die ook werkt als een ophaalbrug. Klopt, het is volledig over de top, maar Chappell Roan zet het hier in als emancipatoir wapen.
‘And baby, don’t you like this beat?’ zingt ze in een mega-euforische uitvoering van Hot To Go!, ‘I made it so you’d sleep with me.’ En wie die ‘you’ is, dat is bij Chappell Roan glashelder. In Red Wine Supernova zingt ze hoe haar date (‘long hair’, ‘no bra’, ‘it’s my type’) wil neuken en ja hoor, daar wordt ze weer aangemoedigd door de all-female cheerleaderband: Go girl!
Die cheerleaders maken de show hyper High School Musical. Even Amerikaans is de ballroomcultuur waar dit optreden schatplichtig aan is. Roan deelt die laatste inspiratiebron met bijvoorbeeld Lady Gaga, maar is wel van een andere generatie.
De show is over de gehele linie leuk en luid, al is het een beetje ploeteren tot de finale met wereldhits begint. Dan slaat de gitarist de akkoorden aan van het briljante Pink Pony Club, over een jonge vrouw uit het zuiden van de VS die ervan droomt het te maken als danseres in een gay- en dragbar. Om vervolgens te zingen over de geschrokken reactie van haar conservatieve moeder. Surrealistisch hoe iedereen in de Alpha meezingt: ‘Oh mama, I’m just having fun. On the stage in my heels, it’s where I belong down at the Pink Pony Club.’
‘Queer joy is protest’, zeiden activisten al tijdens Pride en ja, die vrolijkheid werkt zo aanstekelijk dat Fox News iedere maand een bezorgd nieuwsbericht aan Chappell Roan wijdt. Chappell zal dit vast zien een badge of honour. In de tijd van tone policing zet Chappell Roan iedereen schaakmat met overdaad, humor en blijheid, al is het bijvangst bij deze begaafd geschreven popliedjes.
Vlak voor Lowlands was er The Subways, dat bezweert als de Cocteau Twins. Het liedje is zo vers dat Roan even een zin vergeet. En eerder dit jaar was er The Giver, uitgebracht met vijf verschillende hoezen met daarop beroepen die traditioneel beoefend worden door mannen: Chappell de tandarts, Chappell de bouwvakker, de loodgieter.
Hier, in de Alpha, staat Chappell de superster, haar gezicht dramatisch geschminkt, met elfenoren en een hoofddeksel met vlindervleugels. Maar door alle poeha om het optreden heen is het makkelijk voorbijgaan aan hoe zuiver Chappell zingt. En hoe onderscheidend al die singles zijn.
Niet eerder in de geschiedenis van Lowlands stond hier een headliner als Chappell Roan. Een headliner die verkondigt dat ‘boys and girls can all be queens every single day’. Chappell Roan is de eerste queer popster met grote Q. Er staan hier duizenden jongeren voor wie dit feestelijker is dan welke canal parade ook. Op Lowlands deed Chappell Roan je geloven dat ze bij het belangrijkste hoort wat popmuziek dit decennium gaat overkomen.
Fotografie: Arend Jan Hermsen
Gezien: Lowlands 2025, 16 augustus (22.30 uur) in de Alpha.
