concert

Chromatics in Paradiso: verdomd goede kersentaart

Veel muzikanten willen de soundtrack van je leven zijn, maar Chromatics wil alleen maar de nacht met je doorbrengen. Deze band uit Portland is er voor mensen die de nacht romantiseren. Het alsmaar streven naar het creëren van betoverende nachtmuziek is wat Chromatics zo uniek maakt. Geen andere band streeft dit specifieke doel zo straf na en slaagt er zo goed in. De italodiscobeats van deze groep rijden altijd recht vooruit het donker in en veranderen middenin een song zelden van tempo of kleur. Het synthesizerspel van oprichter Johnny Jewel glinstert, schittert en sprankelt altijd op een wijze vergelijkbaar met de reflectie van maanlicht op water. Gitaarlijnen galmen en echoën als een schreeuw door een metrotunnel. De stem van Ruth Radelet is consistent kalm en dromerig, en haar teksten bestaan louter uit sfeerschetsen, overdenkingen en wensen. Blauw, de kleur van water. Ik zou een moord doen voor liefde. Schaduw, neem me toch met je mee, naar beneden.

Chromatics is inmiddels meer dan alleen maar een muzikantenclubje. Johnny Jewel bouwde het succes van de groep uit tot een klein imperium. Zijn Italians Do It Better-platenlabel telt tientallen Chromatics-broertjes en -zusjes die soortgelijke bezwerende italodisco noir-nachtmuziek maken, met slechts een kleine persoonlijke twist aan de formule. Al deze acts zijn in rokerige mysterie gehuld en worden verder met elkaar verbonden door een duidelijke huisstijl van snoepgekleurd vinyl, platenhoezen als oude filmposters en visuals die er sinds Jewel’s werk aan de Twin Peaks-soundtrack alleen maar vreemder en dromeriger zijn geworden. 

Chromatics-concerten zijn tegenwoordig heuse Italians Do It Better-labelavonden. Zo ook vanavond in Paradiso. Op een groot scherm boven het podium en in projecties op de wanden prijken honderden filmposters van de mooie vrouwen en mannen die Jewel contracteerde. Voorprogramma’s Double Mixte en Desire worden met dikke neonletters geïntroduceerd, hebben hun eigen visuals en sluiten muzikaal vrijwel naadloos aan op Chromatics. De twists: Double Mixte is Franstalig en neigt net wat meer naar dance. Desire is een popster met Lady Gaga-maniertjes. Beiden maken veel indruk. Van Double Mixte’s Charlotte Gainsbourgh-achtige popbanger November tot Desire’s laagdrempelige maar superaanstekelijke culthit Under Your Spell; het regent hoogtepunten. Rond negenen is Paradiso als een perfect opgewarmde oven, waar Chromatics als The Double R Diner’s befaamde kersentaart ingeschoven wordt. 

En ‘hot damn that pie’s good!’ Hoewel Chromatics de laatste jaren amper toerde, omdat men maar blijft sleutelen aan de nog steeds niet verschenen Kill For Love-opvolger Dear Tommy, is er van roest geen sprake bij de Amerikanen. Traditiegetrouw trappen de mannen in de band af met de spannende Drive-instrumental Tick Of The Clock, waarna kopstuk Radelet zich bij de band voegt om de knisperende elektro van Lady van zwoele zang te voorzien. De stoïcijnse houding waarmee het viertal de laatste keer, zes jaar geleden alweer, in Paradiso stond is er helemaal vanaf. Stralend verwelkomt en bedankt Radelet het publiek, dat vervolgens meteen wordt getrakteerd op het zoetste snoepje uit Chromatics’ oeuvre, Kill For Love, met synths als spatten glitterverf en extra kracht achter de gitaarlijnen.

Johnny Jewel’s streven naar één duidelijke, samenhangende stijl op zijn label, zien we ook terug in de vernieuwingen binnen de liveshow van Chromatics. Night Drive vloeit naadloos over in een stukje Running From The Sun, prachtig gespeeld op piano. Uit het puin na de sonische aardbeving van These Streets Will Never Look The Same springt het catchy I Want Your Love op. Op het scherm boven het podium worden continu beelden vertoont die je de muziek intenser doen beleven. Tijdens Shadow kronkelt het patroon van de vloer uit The Red Room door de zaal, en kijkt een opname Ruth Radelet ons koeltjes aan, met een in bloed doordrenkte ijsgitaar in haar handen.   

Weinig veranderd is de muziekkeuze. Teleurstelling van de avond is dat er van de nieuwe, ijzersterke plaat Closer To Grey geen enkele song wordt gespeeld. De setlist is bijna hetzelfde als zes jaar geleden en één van de drie songs die we niet eerder live hoorden, I Could Never Be Myself When You’re Around, klinkt eentonig en onaf. Het zal iets te maken hebben met Jewel’s perfectionisme. Voorafgaand aan afsluiter Running Up That Hill smeken meerdere mensen in het publiek hem om The River. Maar dat nummer was niet gepland. Er zijn geen visuals voor. Het is niet gerepeteerd. En het wordt dus niet gespeeld. Zo zal het ook zijn met Closer To Grey, een ‘verassingsalbum’ dat pakweg een maand terug, toen deze toer al gaande was, ‘ineens’ online werd gezet. Toch is het erg vreemd dat de hele plaat niet alleen wordt overslagen, maar zelfs niet ter sprake komt.

Het is gelukkig een kleine smet op een verder nagenoeg perfect optreden. Chromatics toont zich vanavond nog steeds een groep – een imperium zelfs, in handen van Johnny Jewel – met een unieke sound en uitstraling. Chromatics maakt geen muziek die je ‘een beetje leuk’ vindt. Wanneer je valt voor de charmes van deze band, dan val je helemaal. 

Fotografie: Luuk Denekamp.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: Chromatics in Paradiso: verdomd goede kersentaart (concert) | OOR