concert

Chromatics overdondert en smaakt naar meer

Soms is het niet erg wanneer al je vrienden uit je band stappen. Toen het Adam Miller jaren geleden overkwam, toen Chromatics nog een obscuur punkgroepje was, maakte de zanger/gitarist een doorstart. Zijn band wijzigde van label en, dankzij nieuwe leden Johnny Jewel en Ruth Radelet, ook van sound. Tegenwoordig combineert de groep de liefde voor ouderwetse synthesizers van eerstgenoemde met de ijzige zang van laatstgenoemde. ‘Echte instrumenten’, waaronder onheilspellende orgels en galmende gitaren, veranderen de songs en instrumentals vervolgens in filmische parels. Meer hypnotiserende albums dan Night Drive en Kill For Love zijn er de laatste jaren amper verschenen. En ook live, zoals vanavond in Paradiso, houdt Chromatics de luisteraar in zijn greep.

Dat is in de eerste plaats knap omdat de show op een tijdstip start dat niet bepaald bij de muziek past. Glass Candy, een nog relatief onbekend, meer experimenteel duo dat Chromatics-lid Jewel vormt met zangeres Ida No, stond oorspronkelijk als voorprogramma geprogrammeerd, maar mag op verzoek van de band de avond nu afsluiten. Vandaar dat Chromatics al om klokslag acht uur op het podium staat. Nachtmuziek terwijl de zon net aanstalten maakt om onder te gaan, een beetje vreemd is het wel. Wanneer de vloer rond kwart voor acht meer leeg dan vol is, begin je je zelfs af te vragen of iedereen wel op de hoogte was van de programmawijziging. Gelukkig stromen de laatste tientallen mensen op de valreep toch nog de zaal in, waar een verkorte versie van Tick Of The Clock, beter bekend als de soundtrack van een van de nachtritjes van Ryan Gosling in Drive, de aftrap is van een overdonderend uurtje Chromatics.

Waar de band op plaat, zelfs wanneer het nummer up-tempo is, vooral bezweert en hypnotiseert, daar brengen de Amerikanen hun publiek live vooral in extase door simpelweg te swingen als een tierelier. De setlist bestaat uit louter sterk materiaal: Kill For Love, Night Drive en These Streets Will Never Look The Same bijvoorbeeld, stuk voor stuk perfectionistisch opgepimpt naar discojuweeltjes door Johnny Jewel, die zijn oude synthesizer met ongekende energie bespeelt. Het laatstgenoemde nummer begint zoals we van Chromatics gewend zijn wel als een mysterie. Synths knisperen en knetteren, de piano echoot, Adam Millers vocalen klinken vervormd en zweverig. Maar in Paradiso wordt het nummer halverwege opengebroken a la Reunion van the xx, zij het tien keer harder en lekkerder dan Jamie anno 2013 aandurft.

Vlak voor en in de toegift staan de koele zangkunsten van de jonge Radelet meer centraal, waardoor het optreden, dat gedomineerd werd door heftig instrumentspel, toch nog een sfeervol einde krijgt. Tijdens adembenemende covers van Kate Bush (Running Up That Hill)Rodgers and Hart(Blue Moon) enNeil Young(Into The Black) vergeet je zowel je behoefte aan zuurstof als de tijd. Desalniettemin valt het op dat het pas negen uur is wanneer Chromatics het podium verlaat om ruimte te maken voor labelgenoot GlassCandy. Toch jammer, want dit uurtje smaakte naar meer. Veel meer.

Door Randy Timmers / Fotografie: Remco Brinkhuis

Gezien: 10 juni 2013, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: Chromatics overdondert en smaakt naar meer (concert) | OOR