‘Niet huilen, lieve mensen. We gaan elkaar gewoon weer zien.’ In het universum van Claw Boys Claw is afscheid gelukkig een rekbaar begrip. Na ruim veertig jaar vuige rock & roll op Nederlandse podia kondigde de band eerder dit jaar hun allerlaatste clubtour aan. De grande finale zou oorspronkelijk plaatsvinden op 6 december in Paradiso, het podium dat al sinds de jaren tachtig geldt als hun natuurlijke habitat. Wegens ‘meteen uitverkocht’ kwam daar al snel een datum bij. En door wat uitgevallen optredens bleek ook zondag geen definitief vaarwel.

Claw Boys Claw ontstond in 1983, toen drummer Allard Jolles het startsein gaf voor wat een van de meest hardnekkige live-machines van het land zou worden. Kort na hun oprichting wonnen ze 500 gulden met een talentenjacht; goed voor wat studiotijd. Met debuut Shocking Shades Of Claw Boys Claw werd meteen duidelijk hoe hun vroege garage-chaos, in drie uur op tape geramd, het fundament zou vormen van alles wat daarna kwam.

In het centrum van dit alles stond Peter te Bos, de charismatische frontman die zich nooit liet begrenzen door de podiumrand. Hij rende, duwde, trok, klom en besprong zijn publiek. Claw Boys’ geheel eigen interpretatie van Jingle Bells eindigde ooit in een salvo aan kerstbomen die Te Bos vanaf het podium de zaal in slingerde, houten kruis nog aan de stam. Toen de band in 1987 de Popprijs kreeg, uitgereikt door Eelco Brinkman, bracht Te Bos de wat harkerige politicus in verlegenheid door hem uitbundig te zoenen.

Claw Boys Claw veranderde muzikaal voortdurend. Garagepunk maakte ruimte voor swampy grooves en donkerder rock, zonder dat iets van de scherpte of speelzin verdween. John Camerons gitaar gaf meanderend en virtuoos richting en Te Bos vond een stem die niet alleen brulde, maar ook kon buigen, zakken en croonen. Het waren Marcus Bruystens en Jeroen Kleijn die de vaart bepaalden, met een strakheid die ruimte liet voor rafels.

In Paradiso is het dringen. De grote zaal is volgepakt tot aan de hoogste balkons. De man naast me vraagt vriendelijk of hij zijn linkervoet mag neerzetten; zó vol dus. Hipcat is overal. Zelfs de supportact draagt shirts met het iconische logo. Vooraan staan the usual suspects, de CBC-fanclub die sinds mei Facebook behangt met foto’s en verslagen van de tour. Te Bos spot ze meteen en toont zijn legendarische grijns: ‘Jullie waren hier gisteren ook al, dus jullie kunnen eigenlijk wel weer gaan.’ Ter context: de avond ervoor begon de band een kwartier later omdat buiten nog een fan-van-het-eerste-uur in de rij stond.

Vanavond zien we de hele entourage van Claw Boys Claw voorbijtrekken. In supportact The Hook spotten we Jan, zoon van Jeroen Kleijn, achter de drums van zijn vader. Tijdens Claw Boys Claw pakt Chris, de vrouw van John, veel van de backingvocals. Soms wordt ze even afgelost door haar dochters, waarbij Gini – ooit de drummer bij Pip Blom – later weer opduikt als slagwerker. Ook Jan Kleijn neemt de stokken weer even ter hand. En naar verluidt doet Beryl Cameron – de vriendin van Te Bos – het licht. Maar veruit de grootste bijval krijgt Bobbie Rossini, de nog altijd cool as fuck Claw Boys-bassiste van het eerste uur, die tot 1989 bij de band bleef. Zij laat de zaal eigenhandig zien wat het begrip podiumpresence inhoudt.

Claw Boys weigert uiteraard een knieval te maken naar het verleden. Grofweg de helft van de set bestaat dan ook uit nummers van hun laatste twee albums Kite (2021) en Fly (2025). Al bij het derde nummer It’s Not Me, The Horse Is Not Me – een tekst waarvan Te Bos laatst zei: ‘Dat is toch eigenlijk ook een hele rare titel’ – komt er beweging in het sardienblik. Iets verderop in de set, bij Red Letter, ontstaat er al wat condens op de muren. De muziek valt even stil om Te Bos een a-capellamomentje te geven. Hij raakt zijn tekst even kwijt. ‘You’re on your own. No word no sound…’ Hoe toepasselijk. De zaal vangt het op.

Anderhalf uur lang ragt de erfenis van Claw Boys door de kerk. Als tijdens een stilte tussen twee nummers iemand voorzichtig ‘Rosie’ roept, zijn we weer even getuige van zijn altijd spitsvondige repliek: ‘Jongens, effe stil hè? Jullie gedragen je tot nu toe juist zo voorbeeldig.’ Tijdens Bite The Dice is hij ineens toch weer verdwenen in zijn publiek. Alleen de lange microfoondraad, opgetild boven de hoofden, verraadt waar hij zich ongeveer bevindt.

Maar er is dus wel die kruk op het podium, waarover hij zelf zegt dat hij liever een bed had gehad. Hij gebruikt hem sporadisch – en bewijst terloops dat hij ook zittend een zaal kan dirigeren – maar het ding verklapt wel dat de jaren hun werk hebben gedaan. Claw Boys Claw gaat niet voor niets richting het einde van zijn bestaan. Maar zodra die wereldberoemde grijns verschijnt, schuift de tijd opzij. Dan staat daar ineens de jonge versie weer, met die licht sadistische glinstering in zijn ogen en die bestiale grimas die al meer dan veertig jaar het startschot is voor chaos.

Gezien: 7 december 2025 in Paradiso, Amsterdam

Fotografie: Anne-Marie van Rijn