Met Euro-Country maakte Ciara Mary-Alice Thompson, alias CMAT, een van de meest onderschatte platen van 2025. In de eindlijstjes van afgelopen jaar was-ie nauwelijks terug te vinden, maar wie goed naar dit album luistert, hoort veel: maatschappijkritiek, politiek activisme, zelfspot en humor, verpakt in makkelijk in het gehoor liggende liedjes. Precies wat we donderdag terug zagen op de planken van de Maastrichtse Muziekgieterij.

Maastricht Treaty? Maastricht, Sweetie! Goedenavond, CMAT is binnen en dat zullen we weten ook. Nadat ze haar show vanaf het eerste balkon in de zaal heeft geopend met het ingetogen Janis Joplining, haast Thompson zich naar beneden, naar haar showtrap midden op het podium. En hemeltjelief, wat gaat de Ierse zangeres vervolgens tekeer in het vileine The Jamie Oliver Petrol Station. Zo zal ze in de komende anderhalf uur nog veel van zichzelf vergen.

Thompson lijkt in tien straten tegelijk te lopen, maar schijn bedriegt. Wie goed kijkt ziet georganiseerde chaos. Van het theatraal inschenken van haar wijnglas (‘Sshh, mommy needs her wine’ ) tot de – jawel – spank op de billen van haar toetsenist-in-minirok: Veel grapjes en maniertjes zijn ingestudeerd en door het vele toeren bijgevijld en geperfectioneerd. Maar CMAT brengt haar act met volle overtuiging, zonder te verbergen dat je al die gekkigheid toch vooral niet zo serieus moet nemen.

CMAT danst, springt, rent en kruipt werkelijk over het podium. In Have Fun! gooit ze de laatste spreekwoordelijke ketens die ze nog aan zich had hangen, definitief van zich af. Haar, op de meest complimenteus bedoelde, ontremde performance die volgt, doet denken aan ook zo’n beestachtig goede vrouwelijke artiest-met-humor die ooit over podia raasde: Bette Midler. Ok, boomer.

Hoe dan ook: ondanks dat CMAT veel geeft, weet ze tegelijkertijd ook een hoop te verbergen. De country-aankleding van haar catchy popsongs verhullen scherpe, vaak persoonlijke teksten, waarin ze geen spaander heel laat van de Ierse politiek, onze consumptiemaatschappij én zichzelf. Maar door dat laagje muzikale vernis en haar ontwapende theater, weet CMAT handig de aandacht van haar tekstuele zielenroerselen af te leiden.

Soms overschreeuwt Thompson zich in al haar dadendrang, maar nog veel vaker laat ze horen een geweldige zangeres te zijn. Bijvoorbeeld in het gevoelige Iceberg, dat ze na kort overleg met de band aan haar setlist toevoegt vanavond, en in het bitterzoete I Wanna Be a Cowboy, Baby, dat ze in de encore van de show brengt.

In het Verenigd Koninkrijk speelt CMAT al voor grote zalen en het heeft er de schijn van dat Nederlandse venues zoals de uitverkochte Muziekgieterij ook al snel te klein worden. Ergens is dat jammer, want CMAT maakt tijdens haar optreden dankbaar gebruik van de nabijheid van haar publiek. Ze trekt behoorlijk wat tijd uit voor korte praatjes en geinig geginnegap, zonder dat het irriteert.

Thompson lijkt zich te voeden met de energie van haar toehoorders. Ze begeeft zich dan ook aan het einde van haar concert de zaal in, waar ze samen met haar fans de sleutelzin van Stay For Something brult: ‘But I Just Can’t Do It!’. Maar als ze iets juist goed kan, deze zelfbenoemde diva uit het Ierse Dunboyne, dan is het een feelgoodshow neerzetten, met tomeloze energie én ijzersterke muziek.

Gezien: 19 maart in Muziekgieterij, Maastricht

Fotografie: Hub Dautzenberg