concert

Collectieve Prince-therapie bij The Revolution

Alone in a world that’s so cold. Hoe ga je als fan om met het plotse verlies van je idool? Bowie liet ons Blackstar na, een vaarwel verpakt in een platenhoes. Chuck Berry stierf oud, levensbedreigende ziektes kunnen een groot artiest als Aretha Franklin blijven kwellen en alsnog vellen. Van Prince geen verwachte dood of gesloten einde, als hij op 21 april 2016 aan een onopzettelijke overdosis fentanyl overlijdt. Zijn dood zorgt niet alleen voor profetische sneeuw diezelfde maand, maar ook voor een blijvend gapend gat in het hart en de concertplanning van menig liefhebber. Gelukkig is daar The Revolution met een langverwachte Paradisoshow om de leegte op te vullen. En dat gebeurt op een intieme, helende wijze.

Want Prince, die speelde niet zomaar wat shows in Nederland door de jaren heen; deze man zette onze muzikale wereld bijna veertig jaar op stelten: arenashows van ongekende klasse, guerilla-optredens in de Melkweg en Paradiso, nachtelijke aftershows, digitale fanclubs die net zo snel gingen als ze kwamen en een heel oneindig vat aan topmuzikanten en zijprojecten. Prince is zo alomtegenwoordig en veelzijdig dat hij eerder een levensstijl dan een idool is voor zijn achterban.

Waar zoek je als fan dan je heil, iets dat ook maar een béétje in de buurt komt van een nieuwe Princeplaat of zo’n fenomenale show zoals alleen hij ze gaf? Oké, zijn New Power Generation deed in een soort-van-all-star-bezetting meermaals ons land aan de afgelopen jaren, we vingen wat glimpen op van laatste protégé Judith Hill en van studio engineer Susan Rogers en vaste bassiste Ida Nielsen, we mochten rondlopen door de analoge variant van zijn Wikipedia-pagina in de Beurs van Berlage, en inmiddels is in thuisbasis Paisley Park de exploitatiekraan op volle kracht opengedraaid om ons te troosten met materiële goederen. Misschien nog een toekomstige show van Sheila E. dan? Lianne La Havas of Janelle Monáe als surrogaatidolen? Het besef dat het – hoe veel hij ook in zaak, dienst, geest en persoon naliet – nooit meer zo gaat zijn zoals het was, blijft angstvallig vaak terugkomen. Evenals de bijbehorende leegte.

Maar al vlak na zijn dood was daar The Revolution weer, na al die jaren. De meest waardevolle en aanzienlijke band van Prince besluit in hun rouwproces weer bij elkaar te komen in originele bezetting. Wat na 1986 verloren ging na de drie platen die Prince de stratosfeer in deden schieten, werd in 2016 weer opgepakt. Aanvankelijk stilletjes plannen maken via telefoon en Skype, erna samen op het podium. Na twee jaar vieren wat was en wat moet blijven in de VS, werd het tijd om Europa aan te doen. De show in Amsterdam verkoopt in mei 2018 binnen een kwartiertje uit, de aanloop tot februari 2019 is lang en spannend, en ook op de avond zelf is het ongeduld groot. Als The Revolution geheel volgens Prince-standaarden de spanning een dik halfuurtje rekt, wordt er meermaals gejuicht, geklapt en gefloten naar een lege bühne. Het hangt al in de lucht: dit wordt de avond waarop we het dichtst bij het Princegevoel kunnen komen.

Meteen bij aanvang hoor je wat The Revolution zo’n goede band maakte: de intense succesjaren met Prince (1979-1986) hebben een enorm vakmanschap en nog groter talent nagelaten bij een hechte band die het hart al op de goede plek had. Voordat we een fenomenaal America verwerkt hebben, vliegen Computer Blue en Mountains al door de zaal. Vrijwel alles klopt: de stabiele basis van drummer Bobby Z, het warme pianospel van Lisa, de extreem funky bass-slapping solo’s van BrownMark, de vingervlugge synthoperaties van Dr. Fink en het Prince benaderende gitaarspel van hoeksteen Wendy. Er wordt enkel gespeeld wat de band geheel aan kan (dan laat je Darling Nikki, Sexuality en Do Me, Baby wijselijk achter in de repetitieruimte) en alle falset-uitstappen worden opgevangen door Mint Condition-frontman Stokley, die met zijn coolness het welkome showmanplekje dat deze band soms mist, af en toe opvult. Het enige probleem: serieuze microfoon-issues aan de kant van Wendy en Lisa gedurende de halve (!) show, deels opgelost door het constant meezingende publiek.

Naast de hits wordt er ook wat dieper gegraven in het oeuvre (D.M.S.R., 17 Days), gejamd (een stukje Head verstopt in een uitgerekt Controversy is alles wat we niet verwachten, maar wel nodig hadden) en is er ruimte voor intimiteit en, nog belangrijker, conversatie. Vanavond had immers net zo goed een platte coveravond vol vergane glorie kunnen worden, maar The Revolution stelde zichzelf alvorens te gaan touren alle relevante en juiste vragen: wat nu? Gaan we dit wel doen? En zo ja: hoe dan? Wie gaat er zingen? En vooral: met welke insteek gaan we op tour?

Dat wordt duidelijk als Wendy Melvoin een kleine tien minuten speecht voor een muisstil Paradiso. Spelen op deze locatie blijkt een belangrijk moment voor de band, hier waar Prince zijn eerste stappen naar Europees succes zette in 1981, samen met een deel van de muzikanten die vanavond op het podium staan. Dit vijftal staat hier vanavond voor de collectieve verbroedering, om samen zo dicht mogelijk bij de Prince-ervaring te komen, te helen en te spelen op een manier die haast therapeutisch werkt. Nog voordat een legendarisch Purple Rain en een knallend slotsalvo (I Would Die 4 U en Baby I’m A Star) wordt ingezet, rollen de tranen al over de wangen. Mensen houden elkaars handen vast, omhelzen elkaar (net als de band zelf), en The Revolution wordt overladen met handjes, bloemen, tekeningen en cadeautjes.

De show van vanavond geeft geen grote antwoorden die de leegte van Princes dood opvullen. Noch extra betekenis aan zijn muziek (op het akoestische Sometimes It Snows In April door Wendy en Lisa na). Wel brengen de mensen op het podium samen met de tot de nok toe gevuld zaal een gevoel van muzikale heling. Alsof er paarse sterrenstof door de zaal dwaalt. Als de lichten aangaan en Around The World In A Day en Pop Life door de speakers galmen, blijft iedereen hangen, praten, drinken en knuffelen. Eye C U, fellow Prince fanatics. De wereld is weer even een stukje warmer door deze band van wereldklasse. Dit is toch echt wel het Princegevoel, zo plots in onze onderbuik. Love 4 One Another.

Fotografie: Daniël de Borger

Gezien: 10 februari 2019, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

King's Mouth - Music And Songs
album
The Flaming Lips

King’s Mouth – Music And Songs

Wie het Instagram-account van Wayne Coyne een beetje volgt, weet dat hij onlangs vader is geworden. Het jongetje heet Bloom ...
Smooth Big Cat
album
Dope Lemon

Smooth Big Cat

Een ‘smooth big cat’ schijnt een zorgeloze vent te zijn die ’s avonds met maten onder het genot van whisky ...
Dudu
album
B Boys

Dudu

‘Not everything has to make sense’, zongen de jongens van B Boys ergens in de eerste minuten van hun debuutplaat ...

Recensie: Collectieve Prince-therapie bij The Revolution (concert) | OOR