Met zijn album If Words Were Flowers maakte Curtis Harding in 2021 welhaast een politieke plaat. Nee, niet in de klassieke, activistische zin, maar eerder als een artistiek statement vol hoop en positiviteit, te midden van een pandemie en maatschappelijke verharding. Met weelderig geproduceerde songs die niet alleen wortelen in de soul, maar ook in gospel en blues, klonk hij op plaat meeslepend en intrigerend. OOR ging vrijdagavond in Maastricht, na zijn eerdere shows in Rotterdam en Amsterdam, kijken of Harding die kant ook op het podium zou laten zien.

Fotografie Hub Dautzenberg

Dat Curtis Harding niet zou toeren met een twaalfkoppige band vol blazers en strijkers en niet vergezeld zou worden door een swingend gospelkoor, hadden we wel verwacht. Desondanks is de muzikale aankleding van Harding’s show in de Muziekgieterij wel erg kaal, vergeleken met de rijkdom die zijn laatste album zo bijzonder maakt. De ‘blazerssectie’ bestaat uit een saxofonist annex fluitist, die ook nog eens de toetsen bespeelt. De backing vocals komen van de gitarist, bassist en drummer van de begeleidingsband. Een achtergrondzangeres had niet misstaan; vrouwelijke stemmen bepalen immers de warmte van zijn meest recente werk.

Het gebrek aan extra muzikale krachten wreekt zich in prachtsongs als opener If Words Were Flowers en Hopeful. Op plaat absolute parels, waarin de muziek voor een diepere emotionele lading zorgt. Live ‘slechts’ hele goede songs, maar met minder zeggingskracht dan vooraf gehoopt. De soul power moet dus van de ster zelf komen.

En – zo weten we van eerdere optredens – die levert wel. Want hoewel Harding niet gezegend is met het fluwelen timbre van een Leon Bridges, is het juist dat rauwe randje van zijn stem, in combinatie met een glasheldere dictie en fijne bravoure, waardoor je als luisteraar meteen geboeid bent. Ook vanavond legt Curtis Harding een zelden gezien zelfvertrouwen aan de dag. Hij performt met speels gemak, zonder arrogant te zijn, en met genoeg scherpte om nergens routineus te worden.

Zo meeslepend als op plaat wordt het optreden in de Muziekgieterij echter niet. Waar voorprogramma Shishani kiest voor uitgesproken sociaal en politiek engagement, blijft Harding weg van enige vorm van stellingname. Vanavond geen muzikaal statement, geen intrigerend verhaal. Wat dan wel? Een muzikant in topvorm, die geen tijd maakt voor praatjes of politiek, maar een moment creëert waarin artiest en publiek, in het ontluikende post-coronatijdperk samen kunnen genieten. 

En te genieten valt er veel. Een broeiende versie van Next Time bijvoorbeeld, of een weergaloos groovend I Won’t Let You Down en een uiterst opzwepend klinkend Need Your Love. Soms hoeft het niet meer te zijn.

Gezien: 11 maart 2022 in de Muziekgieterij Maastricht