‘Sad or angry?’ vraagt Damien Rice woensdag aan zijn publiek in Carré. Meer smaken heeft hij niet – dat weet ie zelf ook. De meegebrachte buidel met liedjes is sowieso zeer klein, met slechts twee studioalbums sinds zijn debuut O (2002). Daarmee moet the great millennial songwriter twee avonden op rij het koninklijk theater vullen. En dan beperkt hij zich de eerste avond ook nog eens veelal tot die ene plaat. ‘Prachtig, prachtig’, verzuchten de mensen om ons heen. Maar wringen doet het ook.
Fotografie Anne-Marie Kok
Om de openingsvraag nog even te beantwoorden: na wat discussie in de zaal valt de keuze uiteindelijk op ‘angry’, wat voor Damien reden is om Rootless Tree (‘Fuck youuu! Fuck youuu!’) in te zetten. Samen 9 Crimes, Astronaut en My Favourite Faded Fantasy is het een van de zeldzame momenten dat de setlist verder reikt dan zijn debuutjaren. ‘Amie or I Don’t Want To Change You‘, vraagt hij even later, frutselend aan zijn gitaar. Dat wordt natuurlijk Amie, wellicht het mooiste nummer uit zijn kleine oeuvre. En zo is al snel duidelijk wat het publiek van hem wil horen: de oudjes. Zelfs b-kantje The Professor And La Fille Danse wordt onthaald met een weemoedig ‘aaahh’.
Deze dynamiek maakt het pad van Damien Rice tamelijk uniek. Zijn carrière staat stil. Carré vult zich louter met vroege millenials die ooit tot de vezel geraakt werden door zijn debuut en nu, twintig jaar later, nog eens samenkomen om zich weer in die zwaarmoedige glorie te dompelen. En hij heeft niets om ertegenover te zetten. Een groot deel van de set had hij in een vorig leven kunnen spelen, met dezelfde grapjes en maniertjes, met hetzelfde wollen mutsje. De glazen wijn tijdens Cheers Darlin’, de muur van feedback tijdens I Remember: choreografe Jana Jacuka voorziet beide songs ter plekke van fraai schaduwspel, maar verder kennen we het al jaren.
En Damien weet het ook, blijkt wanneer hij zijn beperkte output gelaten en grappend afschuift op de komst van de iPhone. Vroeger moest hij zijn songs meteen uitwerken om ze niet te vergeten, zegt hij. Tegenwoordig mikt hij alle ideeën op zijn telefoon en blijven ze daar staan. ‘Tot ik ze uiteindelijk eens terugluister en de oorspronkelijke inspiratie niet meer kan ophalen.’ Ter illustratie krijgen we zo’n iPhone-ideetje te horen. Coupletje, refreintje, meer is er nog niet. We mogen zelfs meteen meezingen, tot Damien het onuitgewerkte nummer afkapt: ‘Aaaaand let’s see where it goes from there…’ Veel is het niet, maar we hebben – zowaar – nieuwe muziek gehoord.
Wat betreft zijn oude liedjes is hij helder: dat waren schreeuwen in het kussen, hartenkreet van een melancholische jongeman uit Dublin. ‘Tegenwoordig stap ik niet meer in die poor me traps‘, zegt hij. ‘Ik ben ouder en wijzer nu. Of ik heb gewoon geen hart meer, dat kan ook.’ Dat ouder worden laat zich mooi horen in een zeldzaam recent nummer als Astronaut (2022), dat een heel andere toon heeft dan de vroege songs. Minder melodrama, meer de reflectieve toon van de hedendaagse Nick Cave, mede door de drones die tijdens deze uitvoering door Carré bulderen. Damien Rice als gerijpte en gebalanceerd songschrijver: zo zouden we hem vaker willen horen.
Er wordt dus wel naar nieuwe wegen gezocht in Carré. Heel voorzichtig, om dan snel weer terug te keren naar 9 Crimes, dat bij gebrek aan Lisa Hannigan wordt uitgevoerd met de Catalaanse singer-songwriter Silvia Pérez Cruz, die zich als openingsact al in de kijker speelde. Of naar Cannonball, onversterkt gezongen aan de rand van het podium, rechtstreeks de zaal en de harten van het publiek in. Ontroerend, zoals veel momenten deze avond. Maar Damien Rice heeft duidelijk meer verleden dan heden om ten tonele te brengen in Carré. En dat is zonde voor de grote singer-songwriter die hij is. Sad or angry? Probeer eens iets anders, Damien.
Gezien: 22 maart in Carré, Amsterdam.
