Wat er ook gebeurt: altijd blijven lachen. Een onvergetelijk Nederlands duo zei het ooit. In het Paard past een onvergetelijk Nederlands trio het advies donderdagavond toe. Wanneer tijdens I Can Be Your Man de speakers het begeven, blijft Pip Blom, de band van de zangeres, lachen.

Fotografie Arend Jan Hermsen

‘Paniek!’ grinnikte gitarist Tender al toen het geluid kort voor deze complete meltdown, in het slot van Red, voor het eerst begon te haperen. Oorzaak blijkt een zogenaamde CAT5-kabel te zijn. Tijdens een recente trip naar Boekarest verloor de vliegtuigmaatschappij de bagage met apparatuur van de band, waaronder de juiste snoeren en draden. ‘Heeft iemand in het publiek toevallig een CAT5-kabeltje in zijn broekzak zitten?’

Er gaan geen vingers omhoog, maar het probleem wordt gelukkig snel opgelost door de technici. Hierna kan Pip Blom vervolgen waar het op dat punt al lekker in zat: het met zichtbaar speelplezier uitvoeren van de vlotte indiepop die de band tot een groot succes maakte in Engeland. Daar stond de groep enkele jaren terug zelfs op Glastonbury. Dat Pip Blom in eigen land net wat minder winst boekte, is stiekem fijn voor het publiek. Dat ziet vanavond in de kleine zaal van het Haagse Paard – niet uitverkocht, een schande! – een groep die groter gewend is en ook zeker aan zou kunnen.

Maar bovenal is Pip Blom een groep waar het speelplezier vanaf spat. Al tijdens opener Is This Love? zien we zangeres Pip en broer Tender gelukzalige en grijzende blikken naar elkaar werpen. In het slot van Again schieten de twee al zingend in de lach. Tijdens duet Kiss Me By The Candlelight geniet Pip zichtbaar van het zeldzame moment zonder gitaar in haar handen. Onder donkerrode lampen zingt ze over wat haar baby allemaal doet om haar blij te maken. Ze draait het draad van haar microfoon sensueel om haar vinger heen. ‘Woooeeeh…’ fluit het publiek haar toe, waarop de zangeres giechelt.

Dit liefdesliedje van laatste plaat Bobbie is een welkome twist en tempowisseling in de set van Pip Blom. Die is ondanks het aanstekelijke speelplezier en de sterke uitvoering, soms ook een beetje eentonig. Zo achter elkaar geplaatst valt het op dat het merendeel van de liedjes van de band erg veel op elkaar lijkt. Zelf het materiaal van Bobbie, dat in de markt is gezet als een nieuwe, meer poppy weg voor Pip Blom, draait onder al die kersverse synthesizers en samples toch vooral weer om vlotte gitaarlijnen, die veelal op hetzelfde tempo worden gespeeld. Wanneer de band na een krap uur afzwaait na een enthousiast gespeeld Get Back, luidt de conclusie dat meer variatie in de songs een leuk optreden nog leuker had gemaakt.

Gezien: 11 april 2024 in Paard, Den Haag