Laat het even bezinken. In 1984 bracht David Byrne samen met zijn Talking Heads Stop Making Sense uit. Tot op de dag van vandaag monumentaal geprezen als een van de meest opwindende concertregistraties ooit. De echo’s van die film galmen nog altijd door in zijn huidige livewerk. Ook tussen de heuvels van Down The Rabbit Hole.
Het lijkt een eeuwigheid geleden. Stop Making Sense kreeg liefhebbers van de ‘betere popmuziek’ dansend op de banken met een eigenzinnige en vooral onweerstaanbare fusie van artrock, funk en wereldmuziek. Slim geproduceerd door filmmaker Jonathan Demme, zagen we Byrne in een zwaar oversized maatpak de meest vreemde dansmoves uitvoeren. Op beats waarbij je onmogelijk stil kon blijven zitten.
David Byrne is inmiddels 74 en de meeste bezoekers van Down The Rabbit Hole waren waarschijnlijk nog niet geboren toen Stop Making Sense uitkwam. Niemand die zich daar vandaag druk om maakt. De wereldtournee waarmee hij zijn soloalbum Who Is The Sky? promoot, borduurt qua format voort op de show die Byrne acht jaar geleden al eens naar Down The Rabbit Hole bracht. Hij koos destijds voor een vernieuwend concept waarin een marcherende en dansende band met draagbare instrumenten vrij over het podium kon bewegen. Begin dit jaar in AFAS Live en nu in Beuningen kiest David Byrne dezelfde aanpak, met lichte aanpassingen in setlist en presentatie.
Voor drie gigantische videoschermen, waarvan er twee in recordtempo zijn toegevoegd, loopt, speelt, zingt en danst Byrne’s 13-koppige band volgens een strak geregisseerde choreografie. Je zou verwachten dat daarmee alle spontaniteit uit de show verdwijnt, maar dat valt alleszins mee. De muzikanten bespelen een mix van traditionele en meer exotische instrumenten, waarbij vooral bassiste Kely Cristina Pinheiro regelmatig een funky hoofdrol opeist.
Byrne’s sololiedjes, met nummers als Strange Overtones en What Is The Reason For It?, zijn leuk en innemend, maar halen het niet bij de onverwoestbare zeggingskracht van het oude materiaal. Zo is Houses In Motion de eerste sterke Talking Heads-song die de boel langs romige harmonieën, een flitsende gitaarsolo en vette dansbeats in beweging brengt. Met een tropische versie van (Nothing But) Flowers vliegt het oranje circus feestelijk richting de Caraïben en vanaf Slippery People is er geen houden meer aan.
Sterke, eigentijds opgepoetste versies van Psycho Killer en Life During Wartime krijgen heel Hotot aan dansen en zingen. Aan het eind zien we in videobeelden een scherpe aanklacht tegen het geweld van het Amerikaanse ICE en hakt Byrne’s klassieke boodschap er actueel in: ‘This ain’t no party, this ain’t no disco, this ain’t no fooling around.’
Na de afsluitende klassieker Once In A Lifetime hadden we – om deze sentimentele reis helemaal af te maken – graag ook nog Burning Down The House gehoord, helaas zit die toegift er niet meer in.
Talking Heads was in de jaren tachtig z’n tijd ver vooruit, maar decennia later klinken de songs nog even fris en energiek. Er is in al die jaren nooit iemand opgestaan die muziek maakt zoals David Byrne dat doet. En dat maakt hem, ook op herhaling bij Down The Rabbit Hole, nog altijd volstrekt uniek.
Gezien: Down The Rabbit Hole 2026, za 21.15 uur (Hotot)
Fotografie: Hub Dautzenberg
