concert

De donderdag van Eurosonic 2019

De donderdag van Eurosonic is dit jaar ook een beetje de dag van Kink FM. Het staton stierf in 2011 een stille dood, maar is terug vanaf 1 februari met als boegbeeld ex-3FM-DJ  Michiel Veenstra. Vandaag presenteert hij zijn plannen in de USVA. Livemuziek is er ook, gespeeld door een van de meeste genoemde Nederlandse bands van dit moment: Tape Toy. Zowel de band als de plannen van Kink klinken ons als ehm… muziek in de oren. Een ‘nieuw’ platform dat gaat stoeien met alternatieve muziek. Wij kunnen niet wachten.

Goed de muziek tijdens Eurosonic dan, want dat is ten slotte waar we hier voor zijn. Holy Motors (20:00 uur, Stadsschouwburg) is een vijftal uit Estland dat zich specialiseert in het maken van dromerige popliedjes. Niet dat er echt een hit achter de naam Holy Motors staat, maar hun muziek doet het wel lekker in Spotify’s moodplaylists. Ook aardig: ze kunnen de goedkeuring van niemand minder dan Danger Mouse wegdragen. De vraag is of het ze in deze prachtige zaal lukt om het gelikt uitziende Spotify-profiel te vertalen naar een liveoptreden. De setting hebben ze natuurlijk mee, met de prachtige plaats in de schouwburg en de subtiele visuals die dit jaar de locatie dit opsieren. Inkoppertje zou je zeggen, maar het Eurosonic publiek blijkt andermaal een taaie. In een zaal waarin mensen in en uit lopen is het ook lastig een sfeer neer te zetten waarin je je bezoekers verleidt om eens weg te dromen. Tel daarbij op dat dit een dichtbevolkt genre is en je komt tot de slotsom dat het Holy Motors niet lukt om de kop boven het maaiveld te steken. (JS)

Ze schreef songs voor Martin Garrix, One Direction, JoJo en Britney Spears. Die Ierse Ruth-Anne (20:00 uur, Lutherse Kerk) heeft al een imposante reeks aan samenwerkingen op haar naam staan. De zangeres treedt op met twee achtergrondvocalisten, een gitarist en een toetsenist die zijn keyboard zo nu en dan inwisselt voor een bas. Ruth-Anne is niet bang voor adlibs, véél adlibs. Dat de zangeres kan zingen is overduidelijk, maar door het vocaal geweld hoor je door alle extraatjes het nummer bijna niet meer. Opvallend voor een zangeres die van origine vooral songwriter is. Het lijkt alsof Ruth-Anne nog erg zoekende is naar haar eigen sound: eerst klinkt ze als Alicia Keys tijdens een soulvolle powerballad, dan neemt ze een uitstapje naar reggae en klinkt ze als Rihanna en vervolgens bij een uptempo R&B-song lijkt het erg geïnspireerd op Lauryn Hill. Maar Ruth-Anne hebben we helaas nog niet echt ontdekt. (GS)

De rij voor Juniore (20:45 uur, Huize Maas) op de Vismarkt wordt getrakteerd op natte sneeuw. Dat maakt dat ook deze rij meedoet om de verkiezing ‘meest irritante rij van Eurosonic’ – maar het is met zo’n 200 inzamelingen lastig kiezen. Wij bluffen ons langs de rij en warmen ons op aan de Franstalige popliedjes van Juniore. De dromerige vocalen passen erg goed over deze donkere, maar ook soms ook bijna surf-achtige popliedjes. Een echte hit zit er niet tussen, maar het is fijn heupwiegen in Huize Maas. Toch: het is geen unieke formule. Het heeft ook wel wat weg van wat Donna Blue uit Nederland maakt, al is madame Juniore een stuk dromeriger. Desalniettemin, een dikke voldoende. (JS)

Onderweg naar Kara Marni passeren we HAERTS (Van Der Aa-Kerk, 20:45) waar het afgeladen vol is. De muziek van het Duitse indiepopduo werd gebruikt in series als Pretty Little Liars, Love en 13 Reasons Why. De stem van zangeres Nini Faber is ontzettend krachtig en doet denken aan Stevie Nicks. Helaas geen tijd om de hele show te zien, op naar de Stadsschouwburg! (GS)

Haasten blijkt niet nodig te zijn, want bij binnenkomst is de band van de Britse popster in spé nog aan het soundchecken. De crew van Kara Marni (Stadsschouwburg, 21:25 uur) laat er geen gras over groeien, de mannen staan druk te discussiëren op het podium en het is blijkbaar niet naar wens. Een filmploeg van minimaal drie man staan paraat als een crewlid het podium op komt om op een zeer ongemakkelijke manier de zangeres, die nu dus zeker tien minuten te laat begint, aan te kondigen. De diva komt het podium op en knalt meteen haar meest gestreamde nummer Curve. Net als Ruth-Anne, die we eerder op de avond zagen, is Kara Marni niet bang voor adlibs. Het enige verschil is dat Marni weet te doseren zodat het een toevoeging is aan de R&B-songs die zich überhaupt al goed lenen voor riffs. De beeldschone zangeres lijkt alles te hebben om een grote ster te worden, ze heeft de attitude, de stem en de strakke en funky band achter zich. Toch wordt al snel duidelijk waarom nog niet de héle wereld weet van Kara Marni’s bestaan, ze heeft de songs (nog) niet. Tijdens deze korte set op Eurosonic heeft ze namelijk al covers van Lauryn Hill en Angie Stone nodig om de show iets meer schwung te geven. Gisteren zagen we op hetzelfde podium Mahalia, zij had het tegenovergestelde: de songs waren er, maar de band ontbrak en de overheersende backingtrack deed de nummers geen eer aan. Ongetwijfeld doet Kara Marni binnenkort een featuring met een andere hiphopartiest en zal de doorbraak volgen. De stem, het perfectionistische team, de looks en de attitude heeft ze in ieder geval al. (GS)

‘Dit moet je echt gaan checken.’ ‘Oh, ken je deze act nog niet? Moet je echt gaan zien man.’ We worden doodgegooid met tips voor het festival. Als er ergens veel gehypet wordt, dan is het wel hier in Groningen. En wij doen er vrolijk aan mee, dus zeuren doen we zeker niet. Zo’n beetje iedereen tipte vooraf de Ierse formatie Fontaines DC (22:15 uur, Vera). En als die band ergens past, dan is het in Vera, waar soortgenoten IDLES de verkiezing voor beste show van 2018 wonnen en – sinds vandaag – op de muur vereeuwigd staan. De vergelijking met Ian Curtis is snel gemaakt wanneer je zanger Grian Chatten ziet, al is deze frontman wel een stuk nerveuzer. Hij ijsbeert over het podium en molt en passant nog even uit pure onhandigheid een microfoonstandaard. Het kan ook te maken hebben met het feit dat de voltallige band voor het optreden nog even de snoeppot in gedoken is, maar dat terzijde. Inderdaad de muziek van deze Dubliners heeft gelijkenissen met Shame en Idles. Het hokje waar we ze in duwen: indie-punk met poëtische teksten. Het duurt even, maar in de tweede helft van het optreden wordt de hype tóch ingelost. Er wordt gemosht, hoe kan het ook anders, en het bloed spuit uit de oren. Vera zoals we het podium graag zien. Nagenoeg een perfecte score. Gemist? Geen probleem. Bij Fontaines D.C is het geen kwestie van óf ze Nederlandse festivals gaan doen, maar hoeveel. (JS)

De Oostenrijkse band 5K HD (23:00 uur, Groninger Forum) wordt omschreven als experimentele jazz, funk en groove die het liedje nooit uit het oog verliest. Interessant, maar tijdens de set kunnen wel vaststellen dat de vijfkoppige band de pop helaas wel uit het oog is verloren tijdens de set in Groningen. Dromerige, melancholische indiejazz die op het moment dat je eindelijk een liedje denkt te herkennen in de onsamenhangende mengeling van hoge zang, drukke drums, aanwezige bas en veel synths extreem wordt verstoord door een valse trompet. De band lijkt geen genoeg te kunnen krijgen van de tempowisselingen en dynamiek. Of het gewoon lekker alternatief is of echt extreem onsamenhangend is nog de vraag, maar de ‘supergroep’ zoals in de bio van 5K HD staat, hebben we helaas nog niet gezien. (GS)

Van jazz naar de kleine, dromerige indieliedjes van Eerie Wanda (23:20 uur, Heerenhuis). De band rond Nederlands-Kroatische singer-songwriter Marina Tadic speelt voor een van de weinige zalen van het festival die maar moeilijk volstroomt. En dan is het ook nog eens een moeilijke show. De soundcheck duurt tot ver na de verwachte starttijd van de set en ook tijdens de set is het eigenlijk constant onrustig in de zaal. De verplichte praatjes die Tadic met het publiek maakt voelen ook wat ongemakkelijk aan. Begrijp ons niet verkeerd, het zijn prachtige liedjes, maar de herinnering aan dit optreden zal de Eurosonic-kater die zondag volgt niet overleven. (JS)

Duitstalige screamo/posthardcore, het staat niet bovenaan ieders lijstje. Waar bij Huize Maas en Huis De Beurs ‘s avonds laat lange rijen staan, loop je een pand verderop zo naar binnen langs de biljarttafels. Hier speelt Fjørd (23:45 uur, All Round Poolcentrum), geen buzzband maar een volwassen punkband met sinds 2012 drie albums en een EP in de bagage. De laatste plaat, Couleur, kent enkele sterke momenten, zoals prijsnummer Eden, dat direct aan het begin gespeeld wordt, als tweede nummer. Helaas kun je door het brakke geluid van het Poolcentrum (met geïmproviseerd podium) amper horen dat gitarist Chris Hell in het Duits zingt, zo’n brei is het in de zaal. Bassist David Frings en drummer Frank Schophaus pompen voldoende leven in de ziedende rocksongs, maar het scherpe ‘Duitse’ randje van de plaat gaat een beetje verloren op deze manier. Jammer, want het trio uit Aken kan zo mee met de echte jongens. (KP)

Het is postpunk dat de klok slaat donderdag, met de fenomenale Fontaines D.C., hun boze broertje The Murder Capital en ook Drahla (00:15 uur, Huis de Beurs), dat als laatste aantreedt. Het trio uit Leeds (twee jongens, één meisje) neemt het stijlboek erg serieus en houdt het grimmig en donker, en vooral afstandelijk. Zangeres Luciel Brown is een onderkoelde ijsprinses met een fatale aantrekkingskracht. Type Kim Gordon. Alsof er al niet genoeg randjes aan het noisy geluid zitten blaast een saxofonist nog wat extra lucht in de composities, die zo een scherp no wave-randje krijgen. Het is tegendraads, het is hard, erg hard zelfs, het schuurt, het wringt op momenten (want die toeter, die gaat maar door), maar wat na verloop van tijd nog het meest blijft hangen, of juist niet, is het totale gebrek aan hooks en melodieën. Drahla serveert een sound, maar vergeet de songs. Misschien is het allemaal zo eenvormig en dreinerig bedoeld en valt het alsnog op z’n plaats op het debuut voor Captured Tracks, waaraan gewerkt wordt met de zanger van Hookworms, maar wie eerder die avond Fontaines D.C. zag fonkelen is snel uitgekeken op dit Drahla. (KP)

Sommige dingen laten zich al op de tekentafel plannen. Zoals het sjamanistische dansfeest bij Scúru Fitchádu (01:15 uur, Vera). Vier in zwarte leren jackies, capuchons en donkere spijkerbroeken gestoken punks uit Lissabon, met wortels in Kaapverdië. Die (gemengde) afkomst leidt tot een kruisbestuiving zoals we nog niet eerder gehoord hebben: harde baile funk-ritmes, industriële noise, geschreeuwde punkvocalen, metal vibes, drum & bass-salvo’s, Afrikaanse percussie en zelfs een ouderwetse trekharmonica. Een kakofonie van geluiden en sferen, loei- en loeihard,  in your face. Subtiel als een vuurwerkbom. Sette Sujidade dansend en springend als duivelsaanbidder bij een eeuwenoud ritueel. De kleine zanger begeleidt zichzelf door met een ijzeren pin ritmisch op een stalen buis te tikken, die hij als een soort viool vastklemt tussen schouder en onderarm. Het zou een eeuwenoude muziektraditie kunnen zijn, ik heb geen idee. De overige drie Portugezen zitten gebogen over hun Macbooks, stoïcijns, soms even wild meedansend met hun voorganger. Het is anarchistische bende, dit stel, dat is zeker. ‘All solidarity with ADM community’ verschijnt halverwege de show op het videoscherm, dat vervolgens een nummer lang sfeerbeelden van de onlangs ontruimde vrijstraat in Amsterdam laat zien. Scúru Fitchádu past prima op de obscure krakersfeesten zoals ze op het ADM-terrein werden georganiseerd. Maar evengoed is dit kwartet op z’n plek op de zomerfestivals. Noteer ze maar voor Lowlands in de X-Ray, of zelfs nog een maatje groter. Zien is geloven. En omdat het lastig is deze curieuze sensatie in woorden te vatten nog maar een keer deze, uit onze ESNS-aankondiging, die absoluut raak bleek: Denk Zeal & Ardor, wat hij deed met gospel en metal, maar dan met een bak baile funk of hoe die opgefokte shit uit Brazilië en West-Afrika ook heet. (KP)

Door Koen Poolman, Geneviève Smans & Jeroen Sturing

Fotografie: Marcel Poelstra (de foto van Scúru Fitchádu is van Koen Poolman en zijn telefoon)

Gezien: 17 januari 2019, Eurosonic, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome
concert

Muse zit vast in z’n eigen spelletje, blijkt in Ziggo Dome

De reguliere ‘stadionshow’ van Muse in het Nijmeegse Goffertpark is nog geen drie maanden geleden, maar voor Nederland heeft de ...
Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker
nieuws

Daniel Johnston (1961-2019): als een bang kind in het donker

Daniel Johnston, held van vele beautiful freaks in de popmuziek, is overleden aan een hartaanval. Dat nieuws bracht de lokale krant ...
Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden
concert

Ayreon in 013: kasteelheer Lucassen verbindt werelden

Zijn glimlach aan het eind van de avond had niet breder kunnen zijn. Het was er een van grote tevredenheid ...

Recensie: De donderdag van Eurosonic 2019 (concert) | OOR