Hoeveel mensen in de – bij aanvang behoorlijke volle – Bravo zouden op Willem zijn afgekomen vanwege zijn succesvolle verleden met Twan? En hoeveel van hen verwachten een show waar allerhande The Opposites-klappers doorheen verweven zijn? En een bezoekje van Sef? Aangezien de op-een-na-grootste tent van Lowlands zestig minuten lang leegloopt, is het antwoord snel gegeven.
Laten we met wat nuance beginnen: Willem (de Bruin) heeft misschien wel het allerlastigste slot van de dag gekregen: iets na zevenen, rond etenstijd, in die vrij grote Bravo. Er is duidelijk gekozen voor de capaciteit die bij zijn naam past, niet voor een tent waar zijn recente (vrij rustige) werk beter tot zijn recht komt, zoals de India.
Dat wordt pijnlijk duidelijk gedurende het uur dat hij hier staat, want hÃér werkt het in ieder geval niet. Dat valt echter niet alleen af te schuiven op wrong place, wrong time. Hij heeft ook onvoldoende boeiend materiaal. Zijn solocarrière, waar hij aan sleutelt sinds The Opposites (tijdelijk) met pensioen ging, bestrijkt inmiddels drie platen, maar daar zitten simpelweg niet genoeg liedjes tussen die de aandacht van een tent van dit formaat kunnen vasthouden.
Enerzijds ligt het probleem bij het publiek, dat met verkeerde verwachtingen naar de Bravo kwam en geslenterd lijkt te zijn, en daardoor structureel door de show heen loopt te kletsen – of zelfs met de rug naar het podium hele andere dingen staat te doen – u vult zelf maar in wat dat zoal kan zijn in ‘lijn’ met de muziek van The Opposites.
Anderzijds ligt de oorzaak van deze doodslaande show bij Willem zelf. Beter gezegd: bij zijn capaciteiten om het (nieuwe) werk over te brengen. Zo heeft hij de stem niet om zijn liedjes genoeg kracht en emotie mee te geven, zoals duidelijk wordt in het oudere Wilde Paarden, dat op een gegeven moment gewoonweg saai wordt.
Het is een doorlopend probleem naarmate het optreden vordert: Willem werkt zich een slag in de rondte, met glinsterende ogen, vol overgave en enthousiasme, maar toch slaagt hij er maar zelden in het publiek mee te nemen.
En hoewel zijn eigenwijsheid – vasthouden aan hetgeen waarin je gelooft, door zijn kwetsbare tracks ook live niet (veel) groter te willen maken – hem enorm siert, zit juist dat hem vanavond enorm in de weg. Aan wie dat nou precies ligt? Het antwoord op die vraag ligt in het midden: ergens tussen het achterste doek van de Bravo en de berg op het podium, die hij aan het einde van zijn show weer beklimt.
Gezien: Lowlands 2026, vr 19.15 uur (Bravo)
Fotografie: Arend Jan Hermsen
