Het zit Posdnuos niet mee. Hij is amper begonnen de zompige festivalweide op te warmen of het optreden komt abrupt tot stilstand. Iemand in het publiek wordt onwel. De muziek stopt. Tien minuten lang kijkt De La Soul machteloos toe hoe hulpverleners zich door de menigte werken. ‘This is terrible’, zegt Posdnuos. Pas wanneer de bezoeker weer overeind komt en onder applaus wegloopt, begint voor hem misschien wel de lastigste opgave van de middag: de feeststemming terugbrengen.
En dat lukt hem verontrustend goed. Meteen al vliegen er zeepbellen door de lucht, alsof er nooit iets gebeurd is. De schrik is verdampt. De beats komen terug. Het applaus ook. De La Soul heeft het publiek weer precies waar het het hebben wil.
Wat volgt is een masterclass publieksbespeling. ‘Party people!’ schalt over ONE. Het zal niet de laatste keer zijn. Hoe gaat het met jullie? Hebben jullie plezier? Zijn jullie er klaar voor? ‘You are amazing!’ Posdnuos blijft het publiek bestoken met aanmoedigingen, complimenten en vragen waarop eigenlijk maar één antwoord mogelijk is: juichende instemming.
Misschien heeft hij het publiek gewoon goed gelezen. Boven Best Kept Secret hangt een loodgrijze lucht en veel bezoekers lopen al uren door de motregen. Op zo’n middag is hij de juiste man op de juiste plek. Waar ik af en toe de animatieshow van een all inclusive resort meen te zien – handen omhoog, handen omlaag, meezingen, nog een keer, nog harder – ziet de rest van het veld vooral een welkome dosis vrolijkheid.
Maseo houdt intussen de beats aan de gang. Veel meer heeft De La Soul eigenlijk niet nodig. Veertig jaar aan klassiekers die zo vaak zijn geciteerd, gesampled en nagebouwd dat je bijna vergeet wie ze ooit als eerste bedacht. Zo’n repertoire neemt veel werk uit handen. Potholes In My Lawn. The Grind Date. En vooral A Roller Skating Jam Named ‘Saturdays’, waarop ONE definitief omgaat. Daarna volgt Me Myself And I, nog zo’n nummer waarvan je weer even beseft hoe groot eigenlijk het is als een heel veld het meezingt.
Tegen het einde begint Posdnuos’ favoriete aanspreekvorm – party people – behoorlijk sleets te raken. Het gekke is dat De La Soul al die trucs helemaal niet nodig heeft. Dit is geen nostalgische middenmoter die een veld moet vermaken tussen twee headliners door. Dit is een van de invloedrijkste hiphopgroepen ooit. Een groep waarvan de ideeën inmiddels door drie generaties artiesten zijn gerecycled, verbouwd en opnieuw uitgebracht.
Pas aan het einde verdwijnt de vakantieanimatie uit beeld. ‘Our brother Dave is always with us. We will always remain that magic number that is three.’ David ‘Trugoy’ Jolicoeur overleed in 2023. Zijn naam valt vaker tijdens de set, maar nu landt hij. The Magic Number volgt. Ineens valt alle drukte weg. Geen party people. Geen handen in de lucht. Geen opgewekte opdrachten. Heel even zie je niet de entertainers. Heel even zie je twee mannen die hun derde missen.
Gezien:Â Best Kept Secret 2026, vrijdag (20.15 uur).
Fotografie:Â Anne-Marie van Rijn
