Gelukkig ben ik niet de enige kluns die de oversteek naar de Tolhuistuin heeft gemaakt om vervolgens beschaamd richting Paradiso te knallen. Ongetwijfeld vanwege een overweldigende run op de tickets is het concert van Wednesday verplaatst, waardoor de capaciteit met zo’n duizend bezoekers is toegenomen. Een wijs besluit, zo blijkt, want ondanks de upgrade barst de grote zaal van Paradiso zaterdag uit zijn voegen.
De indierockband uit Asheville, North Carolina is al begonnen wanneer ik me bezweet een weg naar voren elleboog. Ondanks de immense drukte – tot op de tweede galerij staat het ramvol – hangt er een verrassend relaxt nachtclubsfeertje in de kerk. De glas-in-loodramen lichten ingetogen op tegen het donker. Een blauwe gloed valt op Karly Hartzman, die schijnbaar onbewogen haar teksten de ruimte in stuurt. Haar gitaar, volgeplakt met sierknoopjes, lijkt eerder uit een knutselatelier dan uit een flightcase te komen.
Ik beland midden in het blokje country: laidback, slepend en losjes voor een band die bekendstaat om eruptief vocaal en gitaargeweld. ‘We put all our country songs together’, verklaart de zangeres. In stijl volgen twee covers: That’s The Way Love Goes van Merle Haggard en She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles) van Gary Stewart, afkomstig van hun coveralbum Mowing The Leaves Instead Of Piling ’em Up (2022).
De vijfmansformatie verloochent zijn afkomst niet: Asheville ligt in de Blue Ridge Mountains, onderdeel van de Appalachen en bakermat van country en bluegrass. In de scherpe gitaren en slepende slide hangt een zwoele zuidelijke loomheid. Ik val dus niet in een moshpit, maar in een sereen meedeinende massa.
Wednesday begon in 2017 als soloproject van Hartzman en groeide in rap tempo uit tot een gevestigde indierockband, waarin alt-country en gruizige gitaren gebroederlijk optrekken. Bleeds (2025) speelt vanavond de hoofdrol; uiteindelijk horen we tien van de twaalf tracks. Op hun vierde album staan pedal steel en krassende fuzz weer lijnrecht tegenover elkaar. Hartzmans teksten blijven rauw en geestig, soms wrang-humoristisch en altijd geworteld in het Amerikaanse zuiden.
Er staat een olifant in de kerk: MJ Lenderman is er niet bij. De gitarist groeide de afgelopen jaren met zijn soloplaten uit tot alt-country’s nieuwste lieveling, een naam die inmiddels groter op posters staat dan Wednesday zelf. Begin 2025 stopte hij met touren om zijn eigen pad te volgen. In de studio blijft hij betrokken, live neemt Jake Pugh zijn plek over. Het is even wennen, al doen we allemaal alsof dat niet zo is.
Op een enkele uithaal na wordt de grote troef van Wednesday – het verbluffende bereik van Hartzmans vocalen – aanvankelijk spaarzaam ingezet. Eerder in de set stuurde ze al een belofte de zaal in: ‘First some quiet songs and then it gets… you know…’ Gaandeweg glijdt Wednesday inderdaad in de versnelling. Er brandt al die tijd een lont waarvan iedereen weet dat die straks op is.
‘It’s Saturday night, bitches! And this is the last chill song of the set.’ ‘The… rest… is… not… okay.’ Alsof ze ons met Elderberry Wine bewust nog even drogeert, kijkt de bloedende rat god daarna recht in de ogen. En we weten allemaal waar ik het over heb. Over die bestiale krijs waarmee Bull Believer uiteenspat. En over slotakkoord Wasp, een sonische sloopkogel die meedogenloos vreet aan haar stembanden.
Maar voordat Hartzman ons vocaal compleet wegblaast, deelt ze waar die oerkracht vandaan komt. ‘There’s a lot of fucked up stuff in the States right now. It fills me with disgust and embarrassment to even live there. Please remember where my scream comes from. I scream for the arrested families, I scream for the arrested children. I can’t imagine how it is to live in such fear. I also scream for Epstein’s victims of pedophilia. I scream to block out all of this shit.’
Het is een schreeuw die nagalmt, ook als de lichten allang weer aan zijn.
Gezien: 21 februari 2026 in Paradiso, Amsterdam
Fotografie: Anne-Marie van RIjn
