concert

De Staat bevestigt wat iedereen al wist in AFAS Live

Je zou kunnen stellen dat het lekker gaat met De Staat. Album nummer vijf Bubble Gum is nog geen twee maanden uit, maar heeft al minstens twee radiohits opgeleverd, waarvan er eentje – Kitty Kitty – ook weer gepaard ging met een clip vol viralpotentie. Bovendien lijkt de band ons land inmiddels echt te ontgroeien, na een succesvolle tour door Europa strijkt de band vanavond pas neer in de AFAS Live voor de enige Nederlandse clubshow in dit deel van de tournee. Dat die al maanden van tevoren is uitverkocht mag ook geen verrassing meer heten, ze staan hier immers al voor de tweede keer. Torre Florim en consorten bevestigen vanavond doodleuk wat iedereen eigenlijk al wist: De Staat is de beste grote rockband van ons land.

Net iets na negenen betreedt het vijftal het podium, terwijl we de eerste tonen van opener Me Time al door de zaal horen zoemen. Meteen valt de podiumaankleding op, achter de band zien we een op een gigantisch beeldscherm een soort raster, terwijl aan beide kanten van het podium lichtinstallaties hangen die constant lasers over de band en het publiek laten schijnen. Tijdens dat heerlijk bonkende openingsnummer – misschien wel het meest lompe rocknummer dat De Staat ooit op plaat zette, en dat zegt veel – gaat het nog vooral om de daverende lichtshow, maar naarmate de show vordert gebeurt er steeds meer op het scherm. Zo wordt tijdens de Beastie Boys-versie van oudje Input Source Select een steeds verder glitchende computerinterface op het scherm getoverd, verder zien we dikwijls de (kauwgom)bal die de cover van Bubble Gum kenmerkt in allerlei verschillende permutaties voorbij komen.

Samen met de steeds meer aanwezige lasers weten we hierdoor soms niet waar we moeten kijken. Dus focussen we maar op de band. Dat De Staat perfect op elkaar ingespeeld is hoeven we niemand meer te vertellen, maar zo snaarstrak als vanavond klonk de band nog maar zelden. De veelal vrij volle en drukke nummers van Bubble Gum komen live nog meer tot leven dan op plaat. Zo laat de titanische synth-uitbarsting in Phoenix de voltallige zaal op zijn grondvesten tillen en is het grillige Tie Me Down – met live-gastbijdrage van Luwten – een meezinger bij uitstek. Wel ligt de focus van de band vanavond wel erg op het nieuwe materiaal. Tien van de twintig nummers die vanavond gespeeld worden zijn van de laatste worp afkomstig.

Dat getuigt van lef, maar voor een band als De Staat die toch al inmiddels al een ruime discografie heft opgebouwd, zijn er hierdoor toch flink wat oude pareltjes die we graag voorbij hadden horen komen. Als de band na een ruim uur het stuiterende Get On Screen inzet, voelt het gevoelsmatig dus alsof de show ongeveer halverwege is. Er zijn immers nog maar een paar oude nummers gespeeld, maar dan, als een dief in de nacht, is daar opeens al Witch Doctor. Voorheen altijd de gedoodverfde afsluiter van de show, nu de afsluiter van de hoofdset. Je voelt even een schok door de zaal gaan – is het nu al tijd voor de vleestornado? – maar al snel is de circlepit al weer gevormd en rent de halve AFAS zich een ongeluk. Dit keer niet met Florim in het oog van de naald, maar op een opgestegen platform op het podium op de massa neerkijkend.

Zonder iemand in het midden waar we omheen kunnen rennen, mist de vleestornado wel een beetje vorm. Zo komt ondergetekende ongeveer halverwege het nummer per ongeluk terecht in een draaikolk-opstopping, waar iedereen die niet echt in de draaikolk wil zitten maar er toch is vecht voor zijn of haar leven. Dat mag de pret echter niet drukken, er zijn maar weinig bands van dit kaliber die zulke georganiseerde chaos teweeg weten te brengen in het publiek. In de toegift – die opnieuw bijna alleen uit nieuw werk bestaat – is Bubble Gum-afsluiter Luther, met de band verstopt achter een muur van lasers, een welkom rustpunt. Het frisse I Wrote That Code zet die lijn nog even door, waarna we met Sweatshop en I’m Out Of Your Mind weer mogen knallen.

Maar dat blijkt allemaal slechts voorbereiding te zijn voor het echte slotstuk. Want wie dacht dat Witch Doctor live behoorlijk gewelddadig werd, heeft Kitty Kitty nog nooit meegemaakt. In de clip rennen twee legers van klonen van de voltallige band op elkaar in, dus natuurlijk moet dat nu ook nagedaan worden. Het resulteert in wat waarschijnlijk de grootste – poging tot – een wall of death is die een Nederlandse rockband ooit teweeg gebracht heeft. Halverwege het nummer ontstaat een gat dat minstens een kwart van de zaal bestrijkt. Dat gat wordt na het met gegil gevulde middenstuk direct opgevuld door een nietsontziende, zweterige, genadeloos op elkaar inbeukende massa. De band ziet het met plezier aan en gooit er in de slotfase van het nummer vrolijk nog even een versnelling bovenop. Als het stof neergedaald is en de show afgelopen, knalt hiphopklassieker This Is How We Do It uit de speakers. Toepasselijker kan niet.

Fotografie: Marcel Poelstra

Gezien: 16 maart 2019, AFAS Live, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome
concert
Tool

Genadeloos Tool neemt de tijd in de Ziggo Dome

Tool-boegbeeld Maynard James Keenan was de afgelopen jaren relatief vaak op de Nederlandse podia te bewonderen. Twee keer op Pinkpop, ...
Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark
concert
Bon Jovi

Bon Jovi kan niet tegenvallen in het Goffertpark

Het is een van de succesvolste bedrijven in de muziek. De BV Bon Jovi staat al jaren in de lijst ...
Western Stars
album
Bruce Springsteen

Western Stars

In september wordt hij zeventig, maar met het arbeidsethos van Bruce Springsteen is de laatste jaren nog steeds niets mis ...

Recensie: De Staat bevestigt wat iedereen al wist in AFAS Live (concert) | OOR