concert
metal

De terugkeer van Fortarock

Na een hiaat van een jaar keert metalfestival Fortarock terug naar het Nijmeegse Goffertpark. Waren er in 2017 onvoldoende klinkende namen beschikbaar om een gedegen editie samen te stellen, dit jaar is er genoeg aanbod voor twee dagen. Op vrijdag treden acht groepen aan op twee podia, waaronder Parkway Drive, Kreator, Arch Enemy en Body Count. Op zaterdag breidt het terrein uit met een Theater Stage en telt de line-up in totaal zestien bands, inclusief vier nationale acts.

Op vrijdag trekt de negende editie van het festival zesduizend bezoekers. Het ruim opgezette veld oogt hierdoor nogal leeg. Dat komt ook doordat de regen en gedaalde temperaturen na enkele zonnige dagen drukken op de sfeer. Toch zijn de reacties overwegend positief. Dat komt door sterke optredens van onder meer Watain, Death Angel, Body Count en Suffocation, een vreugdeverhogend serpentinekanon bij Kreator en een donderende vuurshow en ronddraaiend drumstel bij Parkway Drive. Pech hebben alleen Arch Enemy en diverse bezitters van mobiele telefoons. De eerste groep krijgt te maken met geluidsuitval, de andere met zakkenrollerij.

De tweede festivaldag begint bewolkt, maar droog. Gedurende de dag breekt de zon door en loopt de temperatuur op. Niet alleen het aantal bands verdubbelt ten opzichte van een dag eerder, de hoeveelheid toeschouwers neemt evenredig toe, tot uiteindelijk twaalfduizend. Die moeten even wennen aan de gewijzigde opzet, met de main stage links bij binnenkomst, de tent ruwweg op voormalige locatie van het hoofdpodium, en een toegevoegd theaterpodium op de plek van Openluchttheater de Goffert. De overige onderdelen volstaan, met weinig lange rijen bij de muntverkoop, voldoende bars, een knusse metalmarkt, een smederij en een vuurspuwact. Alleen de gecentreerde toiletfaciliteiten zijn soms nogal ver lopen, de biergarten kent een wel erg beperkt aanbod, de rijen bij de twee koffietrucks zijn erg lang en een deel van het publiek bij de main stage staat continu in de barbecuerook.

Het muzikale aanbod is zo breed als het genre. Zo zet het Hamburgse duo Mantar met beperkte middelen (gitaar, zang en drums) een rauwe mix van sludge, punk en death/black metal neer. Die doet wat eentonig aan, maar groovet constant. VUUR, de groep rond voormalig The Gathering-zangeres Anneke van Giersbergen, kiest juist voor complexe songs, driedubbele gitaarlagen en potig drumwerk. Het geluid doet aan het begin wat blikkerig aan, maar herstelt zich snel. De zangeres is in haar nopjes. Ze zegt lang in Nijmegen te hebben gewoond en oude buren te herkennen in het publiek. Haar zangpartijen zijn bijna constant hoog. De ietwat obligate The Gathering-covers (On Most Surfaces en Strange Machines) zorgen voor afwisseling. De muziek van het Faeröerse Týr (foto) is juist enorm gevarieerd, en gaat van vikingmetal naar prog en folk, zit vol zingende gitaarmelodieën en aanstekelijke zangpartijen, met Hold The Heathen Hammer High als sethoogtepunt.

De rest van het middagprogramma omvat vier van de opmerkelijkste optredens van de dag. Dat komt door de muziek, de uitdossing en de presentatie. De heren van het Britse DragonForce (foto)spelen powermetal op het snelst van hun kunnen, gooien met gitaren, rennen wild rond en doen aan instrumentenacrobatiek. Zanger Marc Hudson zingt nog hoger dan Van Giersbergen en laat het publiek klappen, springen en Happy Birthday zingen voor drummer Gee Anzalone. Samen met zijn bandleden geeft hij handen en voeten aan albumtitel Maximum Overload. De bewerking van Ring Of Fire valt uit de toon, maar afsluitende Guitar Hero-favoriet Through The Fire And Flames zet die misstap recht. Igorrr, het project van Fransman en multi-instrumentalist Gautier Serre, mixt extreme metal met breakcore, barok en elektronische muziek. Die unieke combinatie doet duizelen, ook vanwege de Mad Max-achtige uitdossing van de frontman. Toch maken songs als Cheval, Brain en ieuD indruk.

De andere twee eyecatchers zijn Avatar (foto) en Alestorm. De eerste groep speelde in 2016 ook op Fortarock, met succes. Reden om vandaag extra uit te pakken, met podiumrisers, banieren en een knaloranje backdrop. Geschminkte zanger Johannes Eckerström dirigeert met zijn wandelstok, draagt voor vanachter zijn kansel en brul, grunt en zingt. De songs kloppen. Op de rest is songtitel Smells Like A Freakshow van toepassing. Dat is ook zo bij de Schotse piraten van Alestorm (openingsfoto). Op het podium staat een gigantische badeend, geflankeerd door een knallende backdrop met twee eenden in bananenoutfits. De muziek – een combinatie van drinkliederen, folk en stampende metal – zorgt met nummers als Keelhauled, No Grave But The Sea en Wolves Of The Sea (inclusief gastrol voor Týr-frontman Heri Joensen) – voor een feeststemming.

Aan de andere kant van het terrein gaat het er een stuk serieuzer aan toe. Het theaterpodium biedt ruimte aan heavy chats van Buma ROCKS!, een interview met Nightwish-zangeres Floor Jansen (die vandaag eveneens de Buma ROCKS! Export Award ontvangt), drie Nederlandse acts en een optreden van de Australische deathcoreband Thy Art Is Murder. Bij de show van Death Alley (fot0) zitten de trappen vol. Vanonder witte doeken spelen de drie Nederlanders en Zweedse drummer Uno Bruniusson een zinderende set vol krachtige rock & roll, boogie, psychedelische klanken en jampartijen. Het geluid is erg goed, de heren beheersen hun instrumenten uitstekend en de band heeft duidelijk plezier in het spel. Dat is even later ook het geval bij For I Am King. Voorgezeten door kleine zangeres Alma Alizadeh zet de groep een strakke en beukende metalset neer, vol vervaarlijk klinkende death metal, metalcore, growls, en grooves. Door het ontbreken van een dansvloer moet het publiek zich behelpen, maar reageert daardoor niet minder enthousiast.

In de tent stage beleeft Fortarock twee opeenvolgende hoogtepunten. Baroness (foto) stond in 2010 ook op het festival. Van de line-up die toen in Nijmegen speelde, is enkel zanger/gitarist John Baizley nog over. De huidige groep tilt het materiaal naar een hoger plan. Met speelvreugde gebracht switchen de songs van heavy metal naar classic rock, voorzien van fraaie tweestemmige gitaar- en zangpartijen, stuwende drums en veel knap spel. Van Take My Bones Away en March To The Sea tot het magistrale Chlorine & Wine, alles klopt. Dat is ook zo bij de Noorse black metalband Satyricon. Met de wit geschminkte Satyr als aanvoerder, en drummachine Frost als drijvende kracht zet de in het zwart geklede band een set neer die minstens zo goed is als die op Fortarock 2009. De zanger haalt zelfs herinneringen op aan de dag, waarop hij The Devil’s Blood voor het eerste live zag. De eenvoud en herhaling in tracks als Black Crow On A Tombstone, Now, Diabolical en afsluiter K.I.N.G. werken zo doeltreffend dat het publiek luidkeels meezingt en er zelfs iemand in een tentpaal klimt.

Het late avondprogramma begint met een show van Opeth. De groep speelt slechts vijf nummers (Sorceress, Ghost Of Perdition, Cusp Of Eternity, The Drapery Falls en Deliverance), maar doet daar een vol uur over. Het spel en de vocalen zijn van grote klasse. De vaak zo spraakzame en gevatte zanger Mikael Åkerfeldt valt alleen op als hij het laatste nummer aankondigt als een song die ‘drie dagen duurt’ en denkt dat de track voor problemen kan zorgen bij de huidige generatie metalfans, met hun korte aandachtspanne. Nog serieuzer is Meshuggah (foto). De technisch perfect gebrachte djent metal is misschien knuppelhard, door herhaling en de fascinerende backdrop hypnotiseert de band. Geen wonder dat de groep voor de derde keer op Fortarock speelt.

Vlak voordat Dool afsluit bij het theater stage is de toegang tot het terrein gesloten. Crowd control waarschijnlijk, aangezien de Nederlandse band nogal wat publiek trekt. Terecht ook, want Ryanne van Dorst en haar groep brengen het materiaal van debuutplaat Here Now, There Then met enthousiasme. Zelfs Killing Joke-cover Love Like Blood past in de set. Na het interview van vanmiddag laat Floor Jansen daarna zien waarom zij volgens een recent artikel in NRC werd omschreven als: ‘Deze Nederlander is groot in de sprookjesmetal (maar wordt hier nooit gedraaid)’. Met de Finse band Nightwish (foto) zet ze een spektakelshow neer vol gothic metal, symfonische elementen, zanghoogstandjes, vuurfonteinen en videoprojecties. Voor wie Fortarock en deze afsluiter dit jaar oversloeg, komt er in het najaar een herkansing, zo vertelt Jansen. Dan speelt Nightwish in de Ziggo Dome. Of om met haar woorden te spreken: ‘Metal bands going big!’

Fotografie: Bart Heemskerk

Gezien: 1 en 2 juni 2018, Goffertpark, Nijmegen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

OOR's Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar
eindlijst

OOR’s Eindlijst 2019: Lana Del Rey maakt album van het jaar

Norman Fucking Rockwell! van Lana Del Rey is door de verzamelde Nederlandse muziekcritici uitgeroepen tot het beste album van het ...
De 100 beste songs & tracks van 2019 (volgens OOR's Koen Poolman)
nieuws

De 100 beste songs & tracks van 2019 (volgens OOR’s Koen Poolman)

Volgende week maken we OOR's Eindijst bekend: de 20 beste albums van 2019. Als voorpret slingeren we alvast 2 x ...
Pink Floyd's 'Later Years': de derde incarnatie van de symfonische reus
achtergrond

Pink Floyd’s ‘Later Years’: de derde incarnatie van de symfonische reus

Goed nieuws en slecht nieuws: Pink Floyd leeft nog, maar niet lang meer, zo leren we uit de titel The ...

Recensie: De terugkeer van Fortarock (concert) | OOR