Dat artiesten niet altijd als een soort feniks uit het as van hun helse context hoeven te verrijzen, bewijst Marley Munroe. Deze 40-jarige Amerikaanse maakt al muziek sinds ze klein is en dook het afgelopen decennium onder allerlei artiestennamen op in de krochten van het internet. Succesvol werd ze pas toen ze als Lady Blackbird besloot soulmuziek te gaan maken. Haar debuut Black Acid Soul, een spectaculair ingezongen soulplaat met duister randje, was omringd door mysterie. Wie is dit? Waar heeft deze nieuwe grand dame van de soul al die jaren uitgehangen? Hoe kan deze stem zo lang onopgemerkt blijven?

Munroe is namelijk zo’n vocalist waarvan men zegt: zelfs als ze uit de Gouden Gids zingt, klinkt ze fenomenaal. Haar stem is soulvol, doorleefd, krachtig en groots. En natuurlijk tekenen we bij het omschrijven van haar stem de bekende namen op: Aretha, Billie, Amy. Maar ik moest ook denken aan een naam die helemaal niets te maken heeft met soul, gospel, jazz of North Sea. Blackbird doet me denken aan Céline Dion. Vol overtuigingskracht zingt ze de meest simpele songteksten. Hier staat iemand die echt gelooft in The Power Of Love. Zelfs de zuurste zult in de zaal weet ze te bekeren.

In tegenstelling tot eerdere optredens van Munroe, is er vanavond voor het eerst geen gebrek aan materiaal om een volwaardige show mee vorm te geven. Vorig jaar verscheen haar tweede album, Slang Spirituals. Een allesbehalve subtiele soulplaat, overduidelijk geslepen voor mainstream succes. De donkere wolken die boven Black Acid Soul samenpakten, waren erop weggeduwd door een donderstorm aan veelal overbodige instrumentatie. Een gevalletje overgeproduceerd, die plaat.

Maar zoals we al schreven in onze recensie van Slang Spirituals: is Lady Blackbird een artiest die je live moet gaan zien. Munroe’s band houdt zich in met de overbodige sausjes en dient het merendeel van de tijd louter als lijstenmaker. Een toetsje hier, een basje daar en meer aan frame is ook niet nodig. Zo geven ze Munroe alle ruimte om vocaal te stralen. En dat doet ze dan ook. Zelfs een kapot gecoverde standard als Feeling Good verandert door haar perfect getimede, van gevoel doordrenkte uithalen in iets nieuws en adembenemends.

Het mysterie dat rond haar debuutplaat hing, blijft ondanks alle exposure die Munroe inmiddels heeft mogen ervaren live toch aanwezig. Ze heeft een vreemde stijl, zo met dat sneeuwwitte haar, dat aparte jurkje en iets dat lijkt op keukengerei voor reuzen op haar hoofd. En ze maakt wel contact met het publiek, maar vertelt vrij weinig over zichzelf. Je komt kortom voor haar stem, maar blijft uiteindelijk voor de rokerige aura die om haar heen hangt.

Gezien: North Sea Jazz 2025, zondag (18.30 uur) in de Amazon.
Fotografie: Dimitri Hakke