concert

De vrijdag van Eurosonic 2019

De vrijdag van Eurosonic. Voorzichtig tijd om de balans op te maken van al wat we aan internationaal moois in Groningen voorgeschoteld kregen. Nadat we alle namen en acts uit elkaar hebben gehaald, is de conclusie eigenlijk dezelfde als die van de laatste jaren. Veel mooie dingen, maar toch maar twee, hooguit drie acts die écht blijven hangen. Verandert de laatste dag van het internationale showcase festival nog iets aan dat standpunt?

We liggen nog wakker te worden, pakken de telefoon erbij en openen Twitter. Tweet van De Staat (17:00 uur, Vera): ‘Secret Vera-show vandaag!’. We zien direct een uitpuilende Vera voor ons met een rij tot aan de Grote Markt, maar dat valt wonder boven wonder mee. Ja de zaak is vol – hoe kan het ook anders met de beste rockband van Nederland in de gelederen – maar het neemt niet de extreme waarden aan die we verwachtten. Nieuw album Bubble Gum is waarschijnlijk de beste plaat van De Staat. Weér beter dan 0 was, er lijkt geen rem op de ontwikkeling van de Nijmegenaren te zitten. Kijk naar Torre Florim, begonnen als een schuchtere, ietwat verlegen frontman, nu uitgegroeid tot ‘Torre van De Staat’. Een persoonlijkheid die ergens tussen hartelijkheid en dreigend balanceert en nog weer beter dan daarvoor. In drie kwartier dansen we met Torre en Rocco mee met het bijna komische Pikachu, horen we heel veel fijne Beastie Boys invloeden – natuurlijk in I’m Out Of Your Mind, maar ook in oudje Input Source Select. We beuken op de aan elkaar gelaste Get On Screen en Witch Doctor. Het beste livenummer wordt voor het laatst bewaard. Kitty Kitty is gemaakt voor de podia, met de joelende menigte in het middenstuk. Dansbaar, dreigend, rockend mét inhoud. We schreven het al in het blad van deze maand: De Staat is in absolute bloedvorm. En dan staan ze ook nog eens op de cover. (JS)

De Zweedse act Becky & The Birds (20:00 uur, Vrijdag) is het project van zangeres Thea Gustafsson. De zangeres staat zelfverzekerd op het podium en is niet bang het publiek, dat muisstil naar de dromerige pop luistert, recht in de ogen aan te kijken. Net als op haar gelijknamige debuut-EP hoor je tussen de songs dromerige samples uit speeches en spoken word-monologen. Ze heeft een live-band bij zich die hier en daar wordt aangevuld door een backingtrack. Becky & The Birds zingt voornamelijk in falsetto. Door de drukte van de band, slechte mix in de zaal en de subtiele, soms wat ielig hoge stem van Gustafsson is ze soms slecht te horen. Bij het dromerige R&B-nummer Concept Store en het euforische Holding On komt haar stem echter veel beter tot zijn recht. In enkele nummers laat de Zweedse zien ook over een mooi timbre in het laag te beschikken, het zou fijn zijn hier meer van te horen in de toekomst, zeker als de set ook langer wordt. Hier in Groningen is een van de eerste optredens van Becky & The Birds met deze band en dat hoor je nog wel. Er valt nog veel te behalen wat betreft de sound van de band en het samenspel. Los daarvan een interessant optreden van een popster in de dop. (GS)

Misschien is het wel weer typisch Nederlands om het optreden van Borokov Borokov (20:00 uur, The Blokes, 00:30 uur Platform Theater) in grand café The Blokes als typisch Belgisch te duiden. Typisch Belgisch absurdisme welteverstaan, in de traditie van Kamagurka en Herr Seele en ook Wim Helsen. Van die grappen waar je om moet lachen, maar niet zeker weet of je ze wel begrijpt. Borokov Borokov neemt je in de maling, maar de Belgen doen het zo onbeschaamd en openlijk dat je er een dieper idee achter vermoedt dan er waarschijnlijk is. Misschien is het gewoon een vrolijke zotte boel en moet je er verder niet te veel achter zoeken. Either way: Borokov Borokov is de surprise van de avond. De vier jongemannen uit Antwerpen staan twee aan twee tegenover elkaar aan een tafel met mixers, Korg en andere antieke bakken. Ze draaien wat aan knoppen, trekken aan schuiven, maar meestentijds staan ze wild enthousiast mee te dansen in hun eigen show. Ze spelen een thuiswedstrijd in The Blokes, waar het Gentse bookingagency Toutpartout zijn 25-jarig jubileum viert met een showcase met vier nieuwe acts (waaronder ook het sterk opkomende Whispering Sons) en de voertaal Vlaams is. Het geïmproviseerde podium is zo laag dat het vanaf de bar (zonder zicht op die tafel met apparatuur) net kijkt alsof de vier een potje tafelvoetbal spelen en na ieder doelpunt een dansje maken. Of een hengst geven tegen het boven het podium hangende – en al ras slingerende – lichtpeertje. Of push ups te doen aan de rails van het podiumlicht. Of anderszins hun energie loslaten. Zelden zo’n stel malloten gezien. Ze doen dus niks, behalve dansen, af en toe een schuif opendraaien en iets onverstaanbaars West-Vlaams in de microfoon brullen, met een tongval die sloten Jupiler verraadt – maar ook dat kan toneelspel zijn. De teksten die ze playbacken gaan ongeveer zo: ‘Dan gaan we dansen. Dansen met mensen. Met mensen die dansen. In de disco’ (uit een nummer dat, leer ik op Spotify, Dansende Mensen heet). Een instrumental wordt aangekondigd als Appelsap. Halverwege vraagt de ‘zanger’ enthousiast wat we van de tekst vinden. Het is geen gek doen om het gek doen, het is diepgeworteld Belgisch cabaret, uit de school van Kamagurka (of de meer volkse Urbanus?). Maar misschien is dat dus wel te Hollands gedacht. Kamagurka doet DAF, zo veel maakten wij ervan, en met die boodschap hebben we nog heel wat mensen later op de avond naar het Platform Theater gelokt. ‘Die moet je gezien hebben!’ Daar, op een echt podium, is de beer ook al snel los, al lijken de vier minder hyped up dan eerder die avond, toen ze wellicht alleen nog maar een liquid lunch genoten hadden. Ook nu is Comfort Zone de bom die de boel doet ontploffen: een Jan Hammer-achtige instrumental die door de Belgen in de zaal mee-tu-tu-tu’d wordt als ware het een heus voetbalstadionanthem. Wat een hit! Het ruige Papiloma is casio-metal met een, allicht, vette knipoog. Er is een lied over een kind dat naast het potje poept, met veel godverdommes erin. En gabberbeats. Een liedje dat Had Ik Maar Wat Meer Vakantie heet (en precies zo gaat, loom en smachtend). De nieuwe single Los Bollen: hét mission statement, als er vanavond één gemaakt wordt. Appelsap, opnieuw glorieus. Alleen jammer dat het dansen met mensen nu overgeslagen wordt. Al duikt een van de vier Borokov Borokov-mannen nog wel vol overgave in het publiek voor een rondje crowdsurfen en trekken ze de voorste rijen fans het podium op. Als een van de grootste fans vervolgens op de schouders van een vriend gaat, wordt het tweetal prompt de zaal uit gegooid door een overijverige beveiliger. Zelden zo’n rare actie gezien. Níks aan de hand. De sfeer slaat even dood, maar lang kunnen we geen weerstand bieden tegen dit uitbundige dansfeest, dat in deze nachtelijke setting meer naar de broeierige trance-elektronica van onze Palmbomen neigt dan naar een herinterpratie van straffe Neue Welle-electro. Met buikpijn van het lachen staan we even later op straat, tussen de nuchtere Groningers. En dat op de dag dat Best Kept Secret 53 nieuwe namen bekend maakte, waaronder een of ander Belgisch bandje met een rare dubbele naam… (KP)

Annabel Allum (20:30 uur, Minerva) moet zich heerlijk voelen in Minerva. Want deze Engelse lijkt een product van deze vrijzinnige kunstschool. Lekker alternatief gekleed en zeker niet op haar mondje gevallen. Annabel Allum maakt gruizige indieliedjes, zoals bijvoorbeeld Indiekoningin Courtney Barnett ze ook maakt, maar komt zelf iets frisser over. Ze babbelt er vrolijk op los en kweekt al snel sympathie. Her en der een foutje is dus zo vergeven. Ze droomde ervan om op dit festival te staan, maar dat voelt in een halfvol Minerva toch wat onwerkelijk. We betwijfelen of ze haar eigen hoge verwachtingen heeft kunnen inlossen. Annabel Allum heeft zeker talent en een aantal sterke songs – Rich Backgrounds is heel fijn – maar over het algemeen toch nog net wat te mager. (JS)

Door naar de volgende R&B-zangeres, dit keer van eigen bodem: RIMON (20:45 uur, Huize Maas Main). De 21-jarige zangeres bracht vorig jaar haar single Grace uit en creëerde daarmee een ware buzz. Met haar strakke live-band en innemende persoonlijkheid waarmee ze op het podium staat doet RIMON denken aan grondleggers als Lauryn Hill en Erykah Badu. Het is moeilijk om niet overtuigd te zijn: de songs zitten goed in elkaar, haar esthetiek zowel on- als offline klopt helemaal en de sympathieke Amsterdamse is bescheiden en dankbaar. Vocaal zijn er echter nog wel groeimogelijkheden voor RIMON, uit enthousiasme in combinatie met de zenuwen was het niet altijd even zuiver. Ondanks de missers een fijn optreden met internationale allure. (GS)

De zanger zou aan overacting doen, was ons van tevoren gewaarschuwd. Het is geen woord gelogen. Het optreden van Sports Team (21:25 uur, Huis de Beurs) is één grote Mick Jagger-pantomime. Alle gebaartjes, groot en klein, alle gezichtsuitdrukkingen, alle bochten waarin een slangenmens zich kan wringen, Alex Rice heeft ze net zo lang voor de spiegel bestudeerd en nagedaan tot hij ze in de puntjes beheerst. Normaal gesproken zou dat reden zijn om de zaal te verlaten nog voor het tweede nummer geklonken heeft, maar niet bij Sports Team. Dit zestal uit Cambridge – ze ontmoetten elkaar op de prestigieuze universiteit – heeft juist meteen de gunfactor te pakken. Misschien wel omdat de rest van de band, vijf jongens en een meisje op drums sterk, juist zo ontzettend gewoon is. Of misschien komt het door de stoïcijnse keyboardspeler, die het hele optreden juist geen enkele gezichtsuitdrukking (behalve wezenloos neutraal) vertoont. Ook dat is toneel. Hij staat drie kwartier stokstijf stil achter zijn keyboard, bevroren als een standbeeld, de armen over elkaar als hij geen partij hoeft te spelen. Soms schuifelt hij slaapwandelend over het podium, langs komeet Alex Rice, schuddend met iets wat als shaker dienst doet. Het blijkt een potje met kauwgom. Tijdens hit Kutcher haalt hij er doodgemoedereerd eentje uit om emotieloos op te kauwen. De muts en het trainingsjack maken het plaatje compleet: Pet Shop Boys in Top Of The Pops in 1985. Het contrast met ADHD’er Alex Rice is een schouwspel an sich, waar we zo al drie kwartier naar kunnen kijken. En dan zijn er de songs: snedige, op-en-top Britse popsongs uit de tijd dat de eerste Britpopbands nog broekies waren en hun eerste voorzichtige hitjes scoorden. Denk aan de jonge Pulp, Blur, Suede, of zelfs de Britse gitaargeneratie daarvoor, de rammelende C86-bands onder invloed van The Fall. Sports Team blaast nieuw leven in een lange Britse traditie van bands die op het vasteland nooit helemaal goed begrepen zijn, juist omdat ze zo Brits georiënteerd zijn, in alle opzichten, ja ook dat licht-ironische toneelspel. Ze hebben een liedje over cricket. En een liedje over Margate, een oud kustplaatsje net boven Dover, dat symbool staat voor de vergane glorie van het Britse Koninkrijk. Dat moet je ook maar weten. Nee, veel Britser dan Sports Team komen ze niet (meer). Britse hoffelijkheid spreekt uit de shout-out naar Pip Blom, ‘the duchess’, met wie ze afgelopen najaar in de UK getoerd hebben. Het zijn lovely lads, met fijne liedjes en een, op z’n minst, interessante podium presence. Zoals fotograaf Siese Veenstra na afloop op de trap van Huis de Beurs opmerkt: ‘Als je híer geen goed beeld van maakt, dan weet ik het ook niet meer. En de muziek was ook te gek. Ze hebben er een fan bij.’ Maak er maar twee van.

PS Vier uur later, het is inmiddels na tweeën, treffen we de voltallige band toevallig aan een tafel in grand café De Drie Gezusters. Zanger Alex Rice lijkt de kalmste van het hele stel; de zombie-keyboardspeler, nog steeds met dat rare mutsje, had opeens pretoogjes en kon ook lachen. Gelukkig maar. (KP)

Bij Ilgun-Nur (21:45 uur, Minerva) waren de verwachtingen vooraf ook hoog. Deze 21-jarige Duitse had volgens onze fotograaf een nichtje van Roxeanne Hazes kunnen zijn, en daar zou ‘ie weleens gelijk in kunnen hebben. Niet dat ze Nederlandstalige popliedjes maakt, want ook deze dame maakt gruizige, gitaarliedjes. Inderdaad, het is een populair genre op het moment, maar daarom ook moeilijk om erin uit te blinken. Dat zien we sowieso veelvuldig in Groningen. Veel artiesten in hetzelfde genre van ongeveer hetzelfde niveau. Het oordeel is dan ook hetzelfde als eerder bij Annabel Allum: een paar leuke momenten, maar nog niet toe aan het grotere werk. (JS)

YellowStraps (21:45 uur, Groninger Forum) is de band rondom de Belgische gebroeders Murenzi. Samen met hun band weten de jonge mannen vanaf het eerste moment een heerlijke groove te creëren. De muziek valt het best te beschrijven als soulvolle hiphop met een lekker jazz-sausje. Ondanks de soms ietwat ongemakkelijke performance lijkt de band goed op elkaar ingespeeld en zichtbaar te genieten van de muziek en de improvisaties van de ander. Veel songs zijn erg laidback en mellow, het zou een fijne toevoeging aan de set zijn als er meer uptempo songs zijn om het kabbelen van de show te voorkomen. (GS)

Het Forum is wat leeg voor ELIZA (23:00 uur, Forum). Tuurlijk, de zaal ligt iets afgelegen, maar toch. In haar vorig leven als Eliza Doolittle had ze nog een paar hitjes en met dit nieuwe project haalt ze ook al zo’n driehonderdduizend streams per maand. Geen peanuts, maar dat aantal staat niet voor haar neus. Het deert haar niet en zo hoort het ook. Het devies bij een showcasefestival: ‘ga ervan uit dat er één boeker in de menigte staat en speel daarvoor.’ ELIZA maakt minimalistische R&B, met een sterke bassist een drummer en twee backingvocalisten. Wasn’t Looking is haar beste liedje en dat vindt het Forum ook. Als er rewind! wordt geroepen spoelt ELIZA soepel terug en brengt ze ‘m lachend nog een keer. De rest van het materiaal zit in hetzelfde hoekje. Echt pieken doet ze daarom niet en echt spannend wordt het dus ook niet. (JS)

Het begin van het popjaar is niet alleen het moment van ESNS, maar ook de tijd van BBC’s Sound Of…2019 in dit geval. Drie beloftes uit de top 10 van de BBC presenteren zich in Groningen: winnaar Octavian (grime meets r&b), poprockers Sea Girls en Flohio, muzikaal de interessantste van de drie, als je het ons vraagt. De jonge Londense mc met Nigeriaanse roots trakteert het met nieuwsgierige popprofessionals en liefhebbers volgestroomde Platform Theater (23:00 uur) op een stevige grime-set vol opzwepende raps en kale beats en bassen. Een stroom aan hits vuren Fumni Ohio en haar dj/aangever op de zaal af. Nieuwste single Pounce. Ten More Rounds. Watchout. Wild Yout. Bands. De sfeer is toxic, constateert de goedlachse mc voordat Toxic wordt ingestart, van haar Wild Yout EP. Ze zweept het publiek op, vraagt om reactie, teaset waar ze moet teasen, vraagt om rewinds, zet net zo enthousiast een nummer voor de tweede keer in, danst en zingt te midden van het publiek – alles om ons mee te krijgen en haar en onze energie te delen. Ze is even vinnig als enthousiast, zonder enige sterallures. Wat een leuk mens. En wat heeft ze een rappe tong. Ze doet niks onder voor alle capuchons en petjes in de masculiene grime-scene. Haar dj/back-up rapper mag er trouwens ook zijn. Hoezeer we ook onder de indruk van Fumni’s talent en verschijning zijn, we hadden ook gerust drie kwartier naar de instrumentals kunnen luisteren. Hadden we even later ook buiten staan nastuiteren van opwinding. (KP)

Door Koen Poolman, Geneviève Smans & Jeroen Sturing

Fotografie: Marcel Poelstra (de foto’s van Borokov Borokov, Sports Team en Flohio zijn van Koen Poolman en zijn telefoon)

Gezien: 18 januari 2019, Eurosonic, Groningen

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

King's Mouth - Music And Songs
album
The Flaming Lips

King’s Mouth – Music And Songs

Wie het Instagram-account van Wayne Coyne een beetje volgt, weet dat hij onlangs vader is geworden. Het jongetje heet Bloom ...
Smooth Big Cat
album
Dope Lemon

Smooth Big Cat

Een ‘smooth big cat’ schijnt een zorgeloze vent te zijn die ’s avonds met maten onder het genot van whisky ...
Dudu
album
B Boys

Dudu

‘Not everything has to make sense’, zongen de jongens van B Boys ergens in de eerste minuten van hun debuutplaat ...

Recensie: De vrijdag van Eurosonic 2019 (concert) | OOR