De zondag line-up van Pinkpop bevatte dit jaar vooral radiovriendelijke bands, maar gelukkig was er ook een uitzondering: Mastodon, misschien wel de meest relevante metalnaam van de laatst tien jaar. Na zichzelf voor de vierde keer opnieuw te hebben uitgevonden met Crack The Skye, brak de band in 2009 door bij het grote publiek. Ze speelden bij Jay Leno voor miljoenen Amerikanen en werden genomineerd voor diverse mainstreammuziekprijzen. Waar anderen graag in zo’n succesvolle fase blijven hangen, dendert dit viertal echter onverbiddelijk door. Met The Hunter heeft Mastodon voor het eerst een vrij toegankelijke, themaloze plaat opgenomen, waar als resultaat de meningen nogal over verdeeld zijn.

Maar al vind je het album de minste van de bands discografie, live blijkt The Hunter wel degelijk een sterke toevoeging aan het oeuvre van Mastodon te zijn. Vooral de minst complexe, meest rechttoe rechtaan geschreven nummers doen het vanavond goed: single Black Tongue, grungetrack Curl Of The Burl en het beukende Spectrelight. Stuk voor stuk bikkelharde, directe stoten van een band die zijn publiek voorheen vooral met grote gebaren om de oren sloeg. Toch is te merken dat Mastodon vooral tijdens de eerste helft van dit optreden net iets te veel op The Hunter leunt. Bijna heel het album komt voorbij en hoewel missers schaars zijn, met de titeltrack als enige echt rotte appel, mogen toekomstige shows best weer wat meer oud werk bevatten ter vervanging van de minst indrukwekkende nieuwkomers.

Er gaat namelijk nog steeds niets boven de fantastische creaties waarmee Mastodon door de jaren heen een gigant in metalland is geworden. Het is niet eens de onverslaanbare klasse waarmee de band bijvoorbeeld Blood And Thunder – overigens het absolute hoogtepunt van de avond – speelt, het is de hele attitude van de mannen en de energie die gedurende deze nummers van het podium afspat. Op deze onvergetelijke momenten komt Mastodon over als de machtigste band ter wereld. Of voor de fantasievollen: als een kolossaal mythologisch monster, van het soort waar ze zelf zo vaak over zingen; krachtig genoeg om Moby Dick uit elkaar te scheuren. Het publiek voelt Mastodons grootheid en springt, mosht en gaat collectief los op onder andere Crystal Skull en March Of The Fire Ants.

Rijg meer van dergelijke megaklappers aan elkaar en je hebt een concert als een kernexplosie. Misschien doet Mastodon dit ooit nog eens, maar voorlopig zijn ze nog te druk bezig met het spelen van al het nieuwe materiaal. Daardoor is de band niet consistent krachtig en heel soms, zoals tijdens afsluiter en publieksfavoriet The Creature Lives, zelfs een klein beetje gemakzuchtig. Maar meer dan ooit tevoren toont Mastodon zich vanavond als een titaan waar geen andere metalband aan kan tippen.

Door Randy Timmers / Fotografie: Niels Vinck

Gezien: 25 juni 2012, Melkweg, Amsterdam