concert

De Pixies versus het gelijk van Kim Deal

De reünie. Het lijkt anno 2013 een onlosmakelijk deel van een muzikale carrière geworden. Niks mis mee. Ik werd in 1990 betoverd door Bossanova maar toen de concert-gerechtigde leeftijd was bereikt waren De Pixies ermee gestopt. Dus zag ik ze op Lowlands 2005, en het was prachtig. Anno 2013 toeren de Pixies nog steeds maar heeft publiekslieveling Kim Deal de band verlaten en maakte zo de weg vrij voor nieuw werk in de vorm van EP1. In Paradiso proberen de Pixies van een nostalgie-act weer te veranderen in een relevante rockband van nu. Dat lukt nog niet echt.

Op een waardige manier weer bij elkaar komen kan in indierock-land op twee manieren: je doet het kort en goed zoals Pavement of je vindt jezelf opnieuw uit zoals Dinosaur Jr. Na acht jaar optreden met alleen maar oud werk zijn de Pixies hun glans aan het verliezen en de wat fletse nieuwe songs hebben niet de scherpte van het klassieke Pixies-oeuvre. Het muzikale gemis van Kim Deal op het podium is overigens minimaal. De vervangende Kim (Shattuck, van The Muffs) speelt misschien wel beter en haar achtergrond-zang is net zo dromerig. Toch is de impact van het ontbreken van Deal groot. Waar we in Paradiso naar kijken is de Pixies fase III, een band die voorzichtig weer vooruit kijkt.

De band begint opvallend mellow met In Heaven en de UK surf-versie van Wave Of Mutilation. Black Francis oogt wat vermoeid maar dan komt de band op stoom met The Holiday Song en Nimrod’s Son. Om vervolgens weer in te kakken tijdens het nieuwe Indie Cindy. Zo gaat het de hele avond een beetje op en af met de Pixies. Op papier speelt de band wat je noemt een uitgebalanceerde set, in de praktijk wisselen opwindende en slappe momenten elkaar af. Het snerpende gitaarwerk van Joey Santiago is fraai als altijd, drummer David Lovering speelt naar behoren en Kim Shattuck staat haar mannetje, maar beduidend minder in de spotlights dan haar voorganger. Bagboy is het enige nieuwe nummer dat enigszins beklijft.

Maar erg goed is het bij vlagen nog steeds. Als achtereenvolgens Break My Body, Bone Machine, Monkey Gone To Heaven en Velouria op Paradiso worden afgevuurd is de zaal te klein. Ook het pop-miniatuurtje Allison levert een memorabele minuut op en de bulderende noiserock van Rock Music, Something Against You en Planet Of Sound mist zijn uitwerking niet. Vooral in de rustige momenten klinken de Pixies een beetje uitgeblust. In de toegift komt Big New Prinz van The Fall voorbij en publieksfavorieten als Where Is My Mind? en Debaser worden verrassend overgeslagen. Kim Deals Gigantic ook, maar dat is maar goed ook.

Al met al trakteren de Pixies Paradiso op een degelijk maar zeker niet spraakmakend optreden waarbij het nieuwe werk verzuipt tussen de oude krakers. Maar hoe lang kan de band daar nog op teren? Black Francis kennende zal een volledig nieuw album niet lang op zich laten wachten. Kim Deal had daar geen zin in en vertrok. We zullen zien wie er uiteindelijk als laatste lacht.

Door John Denekamp / Fotografie: Jelmer de Haas

Gezien: 5 oktober 2013, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.
nieuws

De 5 albums en tracks van deze week: Tindersticks, Meindert Talma, Billie Eilish e.a.

Vrijdag, releasedag! Maar waar begin je met luisteren? En – zeker zo belangrijk – waar hou je op? OOR‘s hoofdredacteuren Erik van ...
No Treasure But Hope
album
Tindersticks

No Treasure But Hope

Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer ...

Recensie: De Pixies versus het gelijk van Kim Deal (concert) | OOR