concert
Roots

De X-Factor van David Duchovny

Het lijkt even op buitenaards toeval, in de Amsterdamse Melkweg nog wel. Een dag eerder keek heel de stad naar Fox, vandaag is iedereen daar nog steeds een beetje moody van en op het podium springt de acteur rond die de beide culthelden op televisie gestalte gaf: David Duchovny. Ster . . .

Maar nee, we zoeken het toch een zonnestelseltje te ver. The truth is out there en een vrij simpele expeditie naar de podiumrand (de Melkweg Max is dan wel uitverkocht, maar puilt om een of andere reden zeker niet uit) leert dat Duchovny’s hemd gewoon zwart-wit is. En daar staat hij dan, onmiskenbaar, als een kind zo blij bovendien: Fox Mulder voor de dertigers in de zaal, Hank Moody voor de andere, iéts jongere helft. Voor Duchovny lijkt de hoedanigheid van popzanger echter de rol van z’n leven, nu eens intens aan z’n mic-stand geklemd, dan weer uitzinnig van links naar rechts huppelend, terwijl hij voortdurend contact zoekt met de voorste rijen, die dan ook gretig happen. Als tv-acteur krijg je geen direct applaus na een prestatie, hooguit reclame, of een herhaling van Golden Girls. De instant adoratie moet een openbaring voor hem zijn en Duchovny geniet dan ook zichtbaar.

Nee, aan charisma en natuurlijk aangemeten star quality geen gebrek bij David Duchovny. Hij hangt ook meer de rockster uit dan dat ie ‘m spéélt; we geloven zonder voorbehoud dat de échte David hier ongegeneerd uit z’n bol staat te gaan. En hij lijkt zich dondersgoed te beseffen dat dat ándere ingrediënt van het performen, de inhoud, ver achterblijft bij de aanstekelijke vorm. Nagenoeg z’n hele plaat komt voorbij, plus een uiterlijk swingende maar toch wat vlak ingevulde medley van Bowie’s Stay en The Weeknd’s I Can’t Feel My Face. In de toegift volgt dan nog Square One van Tom Petty – een naam waar we bij het muzikaal gebodene al de hele avond aan moeten denken, ook al ontbeert de muzikant Duchovny de vanzelfsprekende dynamiek van de Amerikaanse legende, laat staan de mysterieuze intensiteit van die ándere David.

Cruijff zei het al: elk nadeel heeft z’n voordeel. Duchovny is naar eigen zeggen verkouden, wat z’n op plaat nogal monotone voordracht nu juist een welkome, diepere dimensie geeft. Zo gauw er echter een afwijkende noot moet worden gehaald, of een stukje sustain moet worden volgehouden, schiet ie hopeloos uit. In The X-Factor had hij de volgende ronde zeker niet gehaald. X of geen x, dit is natuurlijk een andere show en de fans van Mulder en Moody krijgen voor twee tientjes een anderhalf uur durend onderonsje met hun held, zoals ze hem nog nooit gezien hebben. Tot driemaal toe (bij een fout ingezet nummer en tweemaal als bedankje) krijgt De Melkweg zelfs de hoog uitgepiepte ‘motherfucker!‘ van Hank Moody toegeworpen, dat ook alle drie de keren met extatisch gejuich wordt beantwoord. In tegenstelling tot gisteren kent deze wedstrijd kennelijk geen verliezers.

Kent U die scene uit Boogie Nights, waarin pornoster Dirk Diggler wanhopig probeert uit te branchen naar de muziekwereld en een rockplaat opneemt? Hij wil zo graag, maar kan het totaal niet en het avontuur loopt uit op een hopeloze mislukking. Dat lot blijft Duchovny bespaard, al is het recept in principe niet veel anders: wel willen, maar eigenlijk niet kunnen. Duchovny trekt de avond op uitstraling, enthousiasme en vooral ook wilskracht over de streep, het I Want To Believe van Mulder’s poster op kantoor indachtig – en de Melkweg gelooft heel, heel vurig mee. Waar een echte rockster op het podium staat om het publiek een plezier te doen, lijken de verhoudingen vanavond toch wat andersom te liggen: Amsterdam geeft vooral David Duchovny een goed gevoel, tegen beter weten in wellicht. Niettemin stroomt de zaal tevreden leeg, het poppetje is gezien, de waarheid ligt kennelijk ergens in het midden en tja, beter drie motherfuckers in de hand dan tien in de lucht. En voor wie dat niet geloven wil: keep watching the skies.

Fotografie: Paul Barendregt

Gezien: 9 mei 2016, Melkweg, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wilco speelt lachend de tent leeg op Down The Rabbit Hole
Down The Rabbit Hole
wilco

Wilco speelt lachend de tent leeg op Down The Rabbit Hole

Waar is het feestje? Niet hier! Niet bij Wilco. Voor aanvang van het grootse en gretig gewilde nachtprogramma, doet Wilco ...
Queen groots en meeslepend in Ziggo Dome
concert

Queen groots en meeslepend in Ziggo Dome

Queen + Adam Lambert hadden in 2020 al met hun The Rhapsody tour in de Ziggo Dome moeten staan, maar ...
George Kooymans: 'Jullie zijn nog niet van me af'
interview
golden earring

George Kooymans: ‘Jullie zijn nog niet van me af’

‘Met George!’, klinkt het monter, aan de andere kant van de lijn. Slechts eenmaal ging de telefoon over en de ...

Recensie: De X-Factor van David Duchovny (concert) | OOR